II SA/Gl 374/07
PostanowienieWSA w Gliwicach2007-11-16
Skład orzekający: Łukasz Strzępek
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy osoba osadzona w zakładzie karnym, nieposiadająca dochodów ani środków finansowych, powinna zostać zwolniona od kosztów sądowych i mieć ustanowionego adwokata z urzędu w postępowaniu sądowoadministracyjnym?Ratio decidendi
Sąd uznał, że osoba osadzona w zakładzie karnym, która nie uzyskuje żadnych dochodów i nie posiada środków finansowych, spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w całości. Obejmuje to zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu, zgodnie z przepisami Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.Stan faktyczny
Skarżący R. S. złożył wnioski o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie dotyczącej uchybienia terminu do wniesienia środka zaskarżenia w sprawie o wymeldowanie. Skarżący przebywa w zakładzie karnym, nie uzyskuje dochodów i nie posiada środków finansowych. Sąd przesłał skarżącemu formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, który został wypełniony i zwrócony wraz z zaświadczeniami potwierdzającymi jego sytuację materialną.Rozstrzygnięcie
1) zwolniono skarżącego od kosztów sądowych w całości, 2) ustanowiono dla skarżącego adwokata z urzędu.Pełny tekst orzeczenia
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia środka zaskarżenia w sprawie o wymeldowanie w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu postanawia: 1) zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w całości, 2) ustanowić dla skarżącego adwokata z urzędu
W pismach procesowych z dnia [...] br. skarżący R. S. zawarł wnioski o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu.
Wobec powyższego Sąd, wykonując dyspozycję § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2003 r. w sprawie wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sadami administracyjnymi oraz sposobu udokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245) przesłał skarżącemu druk formularza z wezwaniem do jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W wyznaczonym terminie R. S. przesłał do Sadu wypełniony druk wniosku o przyznanie prawa pomocy, z którego wynika, że obecnie wnioskodawca przebywa w zakładzie karnym, gdzie nie uzyskuje żadnego dochodu jak również nie posiada żadnych środków złożonych w depozycie. Okoliczności te potwierdzone zostały zaświadczeniami wystawionymi przez władze placówki penitencjarnej, w której osadzony jest skarżący.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 §2 ustawy P.p.s.a.). Z przepisu art. 246 §1 pkt. 1 tej ustawy wynika z kolei, że przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym może nastąpić wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Zbadanie stanu majątkowego wnioskodawcy pozwoliło stwierdzić, iż w istocie jest on osobą zasługująca na przyznanie prawa pomocy w całości.
Trzeba bowiem zauważyć, że skarżący jest obecnie osadzony w zakładzie karnym. Z przedłożonych przezeń zaświadczeń wynika, iż nie posiada on żadnych środków pieniężnych pozostawionych w depozycie placówki penitencjarnej, nie uzyskuje również jakichkolwiek dochodów z tytułu wykonywania pracy. Fakt pobytu w miejscu odosobnienia wyklucza również możliwość uzyskania jakiegokolwiek zatrudnienia.
Ze złożonych w druku urzędowego formularza oświadczeń wynika również , że wnioskodawca nie posiada żadnych środków pieniężnych zgromadzonych na lokatach i rachunkach bankowych, nie jest także właścicielem jakichkolwiek przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Niepodobna tym samym oczekiwać, iż będzie on w stanie ponieść zarówno koszty postępowania sądowego jak i opłacić usługi adwokata.
Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt. 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 24.07.2026. · Źródło