II SA/Gl 374/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.S. na postanowienie Wojewody (...) z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia środka zaskarżenia w sprawie o wymeldowanie w kwestii wniosku pełnomocnika strony skarżącej o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać A.C. wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane w ramach prawa pomocy w kwocie (...)zł, w tym podatek VAT w kwocie (...)zł. Postanowieniem z dnia 5 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę R.S. na postanowienie Wojewody (...) z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia środka zaskarżenia w sprawie o wymeldowanie. Okręgowa Rada Adwokacka w K., w związku z postanowieniem referendarza sądowego z dnia 16 listopada 2007 r. wyznaczyła dla strony skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie A.C., który przedłożył do akt sprawy stosowne pełnomocnictwo. W dniu (...) r. w/w pełnomocnik złożył w siedzibie Sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej na powyższe postanowienie z dnia 5 września 2007 r. oraz wniosek o przyznanie kosztów sporządzenia tej opinii wraz z oświadczeniem, iż koszty te nie zostały przez skarżącego pokryte. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ustawą, wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wobec powyższego, zasady przyznania tego wynagrodzenia w niniejszej sprawie reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.), zwane dalej w skrócie rozporządzeniem. W myśl § 2 ust.1 rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia powyższej opłaty stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 rozporządzenia. Opłata ta nie może być jednak wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy (§ 2 ust. 2 rozporządzenia). Nadto, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia, przedmiotowa opłata zostaje przez Sąd podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka minimalna wynosi 50 % stawki określonej w pkt 1 ust. 1 tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Tymczasem, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w innej sprawie niż wymienione w pkt 1 lit. a – b powyższego przepisu, 240 zł. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł o przyznaniu wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane w ramach prawa pomocy w kwocie (...) zł, podwyższone, w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, o stawkę podatku od towarów i usług.