II SA/Gl 377/09

Dnia 17 lipca 2009 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Ewa Krawczyk, po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu p o s t a n a w i a : oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 6 kwietnia 2009 roku, skarżąca D. H., złożyła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] roku, nr [...], mocą której utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta B., z dnia [...] roku, nr [...], o warunkach zabudowy dla dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych położonych w B. przy ul. [...]. W skardze skierowanej do Sądu zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę brak było ustosunkowania się organu do zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Do wniosku nie ustosunkowali się również uczestnicy postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Co do zasady więc, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Przepis ten nie ma jednak charakteru bezwzględnie suspensywnego. W myśl bowiem § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 przywołanego wyżej przepisu p.p.s.a, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie zatem o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części stanowi odstępstwo od generalnej reguły i jako takie jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu wyżej określonych przesłanek. Przy tym, ciężar dowodu spoczywa w tym zakresie na wnioskodawcy. Innymi słowy, to strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu powinna wykazać, że wykonanie ciążącego na niej zobowiązania spowoduje, iż wypełnią się przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem, w rozpoznawanej sprawie, strona nie wykazała w żaden sposób jak wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja strony sprowadzała się jedynie do twierdzenia, iż zaskarżona decyzja narusza obowiązujące przepisy. Należy podkreślić, iż tego rodzaju zarzuty będą dopiero podlegały ocenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na etapie merytorycznego rozpatrywania skargi, a nie na etapie postępowania incydentalnego, jakim jest postępowanie wywołane złożonym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W tej kwestii, strona winna była wykazać, a przynajmniej uprawdopodobnić, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czego jednak w niniejszej sprawie nie uczyniono. Takich okoliczności Sąd nie doszukał się również z urzędu. W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, iż wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zostać uwzględniony, stąd działając na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.