II SA/Gl 377/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. T. oraz K. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącego K. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: 1. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach dnia 23 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/GL 377/12; 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2012 r. Sąd odmówił skarżącemu K. T. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w uzasadnieniu wskazując, że wnioskodawca poza zarzutami sformułowanymi pod adresem zaskarżonej decyzji nie podał jakichkolwiek informacji przemawiających za uwzględnieniem jego wniosku. Ponadto nie odpowiedział na wezwanie Sądu dotyczące podania i uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący K. T. pismem z dnia 4 maja 2012 r. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. W jego motywach wyjaśnił, że realizacja decyzji nakładającej na niego obowiązek rozbiórki może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i powstania trudnych do odwrócenia skutków. Tego rodzaju następstwem będą poniesione przez niego znaczne straty finansowe związane z kosztami wykonania rozbiórki. Skarżący wskazał, że koszt rozbiórki obiektu – utwardzonego płytami betonowymi obejścia budynku gospodarczego, wynosić będzie około [...] tysięcy złotych, natomiast jego późniejsza odbudowa wyniesie około [...] tysięcy złotych. Skarżący wyjaśnił również, że niewykonanie wezwania Sądu było zaniedbaniem związanym z wielością kontroli, którym podlegał i postępowań administracyjnych, które prowadził. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Przepis art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - zwanej dalej P.p.s.a. ) stanowi, że w sytuacji, gdy zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby rozpoznać sprawę na nowo. W złożonym zażaleniu K. T. wskazując na wysokość kosztów, które wiązać się będą z wykonaniem zaskarżonej decyzji powołał okoliczności, które nie były znane Sądowi w dacie wydania zaskarżonego postanowienia. Argumentacja skarżącego uzasadnia przychylenie się do złożonego wniosku, gdyż wskazuje na realne i prawdopodobne negatywne następstwa wykonania zaskarżonej decyzji. Co do zasady bowiem wykonanie rozbiórki obiektu budowlanego, a taki nakaz wynika z zaskarżonej decyzji, pociąga za sobą trudne do odwrócenia skutki, gdyż niewątpliwie prowadzi do zniszczenia co najmniej części użytych do jego budowy materiałów budowlanych. Oznacza to także, że wykonanie rozbiórki utwardzonego placu pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody dla skarżącego. Z tego też względu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 oraz art. 195 § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.