II SA/Gl 38/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dozoru pojazdu oddala skargę. Na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...] z dnia [...]r. dokonano usunięcia pojazdu [...] o numerze rejestracyjnym [...] na parking prowadzony przez A. W. w M. przy ulicy [...] . Postanowieniem Sądu Rejonowego I Wydział Cywilny w M. z dnia [...]r. orzeczono przepadek na rzecz Miasta M. wymienionego samochodu osobowego - tj. [...] o podanym numerze rejestracyjnym, a postanowieniem z dnia [...]r. nadano temu orzeczeniu klauzulę wykonalności. Pismem z dnia [...]r. A. W. wystąpił do Prezydenta Miasta M. o przyznanie wynagrodzenia za dozór i usunięcie z drogi wymienionego powyżej pojazdu za okres od dnia [...]r. w wysokości [...]zł., na którą składały się kwota [...]zł za dozór ([...] dni x stawka [...]zł) i kwota [...]zł za holowanie tego pojazdu. Organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie, zgromadził niezbędny materiał - w tym dokumentację zdjęciową oraz ocenę techniczną i wycenę przedmiotowego samochodu, a następnie postanowieniem nr [...]z dnia [...] r., działając na podstawie art. 17 § 1 i art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.jedn. Dz.U. z 2012, poz. 1015 ze zm.) w związku z art. 130a ustawy – Prawo o ruchu drogowym (t.jedn. Dz.U. z 2012 r.. poz. 1137 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. nr 46, poz. 237) w punkcie 1/ odmówił przyznania A. W.wynagrodzenia za dozór oraz zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]nr [...]w okresie od dnia [...]r. do dnia [...]r. w wysokości [...]zł, a w punkcie 2/ przyznał wymienionemu zwrot kosztów usunięcia tego pojazdu z drogi w wysokości [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Prezydent Miasta M. wyjaśnił, że firma A. W. wyznaczona została do usuwania pojazdów z drogi na koszt właściciela oraz ich przechowywania. Na podstawie zarządzenia Nr [...]Prezydenta Miasta M. z wymienioną jednostką zawarto stosowną umowę Nr [...]. Jako miejsce przechowywania pojazdów został wskazany parking strzeżony znajdujący się w M. przy ulicy [...] 139. Zgodnie z regulacją art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ orzeka o zwrocie wydatków faktycznie poniesionych oraz wynagrodzenie za dozór. Tak więc przepis ten (podobnie jak i następne) nie wskazuje w jaki sposób ma być ustalona wymieniona należność. Analiza tego przepisu prowadzi jednak do wniosku, że zwrot następuje w momencie wykazania koniecznych wydatków poniesionych przez konkretnego dozorcę w stosunku do konkretnego pojazdu. Taką interpretację powyższego przepisu potwierdza orzecznictwo. Przepis ten nie zakłada bowiem ustalenia wydatków odpowiadających przeciętnym wydatkom związanym z dozorowaniem rzeczy danego rodzaju, tylko chodzi o konkretne wydatki, które muszą odnosić się do danego usługodawcy i określonego pojazdu. Ponadto z art. 102 § 2 wymienionej powyżej ustawy wynika, iż dozorca nie tylko wskazuje konkretne wydatki poniesione na dozór konkretnego pojazdu, ale musi również przedstawić w jaki sposób kwoty te zostały obliczone. Wydatki te powinny być udokumentowane i odniesione bezpośrednio do danego pojazdu. W związku z powyższym A. W. został wezwany przez organ (pismem z dnia [...]r.) do przedłożenia dokumentacji potwierdzającej poniesione przez niego wydatki związane z dozorem samochodu marki [...] w całym okresie dozorowania. Wyliczenie takie nie zostało jednak złożone. Organ stwierdził w ramach przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. że usunięty w dniu [...]r. z drogi pojazd [...]., według dyspozycji jego usunięcia posiadał uszkodzenie w postaci wgniecenia na prawym i lewym tylnym błotniku, tylnej klapie, posiadał również ślady korozji. W samochodzie znajdowało się wyposażenie dodatkowe w postaci radiomagnetofonu (bez panela) dwóch głośników, koła zapasowego, gaśnicy, klucza do kół oraz akumulatora Bosch. Według sporządzonej w dniu 9 listopada 2012 r. oceny stanu technicznego tego pojazdu (sporządzonej przez rzeczoznawcę techniki motoryzacyjnej) potwierdzonej załączonymi do akt sprawy zdjęciami wynika, że samochód jest zdekompletowany, brakuje następujących elementów: pokrywy komory silnika, siedziska kanapy tylnej, amortyzatora przedniego lewego, wycieraczek szyby czołowej, akumulatora, koła zapasowego. Stwierdzono nadto zniszczenie tapicerki wewnętrznej, uszkodzenia przednich reflektorów, miejscowe uszkodzenia instalacji elektrycznej oraz zdemontowanie przełączników kokpitu. Zdemontowano także płat dachu oraz pokrywę komory bagażnika. Mając na uwadze powyższe organ uznał, iż brak jest podstaw do przyznania wynagrodzenia za dozór oraz zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]we wnioskowanym okresie. Zgodnie bowiem z przepisem art. 102 § 1 ustawy w związku z treścią § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - dozorca obowiązany jest przechowywać (...) ruchomość z taką starannością, aby nie straciła na wartości(...). W przedmiotowym przypadku wnioskodawca nie wypełnił tego obowiązku. Stan pojazdu pomiędzy jego usunięciem z drogi ([...]r.) a datą sporządzenia oceny technicznej ([...]r.), w którym to okresie samochód był przechowywany (dozorowany) przez wnioskodawcę, uległ tak istotnej dekompletacji oraz uszkodzeniom, iż nie sposób przyjąć należytego wykonywania przez stronę jego obowiązków jako dozorcy, a to wyklucza możliwość przyznania mu z tego tytułu wynagrodzenia i zwrotu wydatków. Stąd też należało omówić przyznania stronie wynagrodzenia za dozór wymienionego pojazdu. Jednocześnie organ uznał za zasadne przyznać stronie koszty usunięcia pojazdu z drogi w kwocie łącznej [...]zł. W ustawowym terminie A. W. złożył zażalenie na powyższe postanowienie Prezydenta Miasta M.. Zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz błędną interpretację rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wniósł o jego uchylenie. W uzasadnieniu stwierdził, że usunięty przez niego z drogi pojazd posiadał w dacie jego usunięcia różne uszkodzenia, był skorodowany i już wtedy było wiadomo, że nie przedstawia żadnej wartości. Pięcioletni okres przechowywania na otwartym terenie (deszcz, śnieg, wiatr, słońce, grad) spotęgował rozmiar uszkodzeń. Dodał też, mając na względzie długoletnie doświadczenia w prowadzeniu parkingu strzeżonego, że "często właściciele wraków pojazdów świadomie pozostawiali swoje pojazdy na parkingu, natomiast zabierali wszystkie cenne przedmioty, a także wyposażenie takich pojazdów (radia, głośniki, koła, dywaniki, klucze i wiele innych)". W tym konkretnym przypadku brakujące elementy były również odebrane przez właściciela pojazdu. Dodał, iż brak szczegółowego protokołu policyjnego, brak dokumentacji zdjęciowej w momencie przyjęcia wraku na parking i wieloletni okres jego przechowywania nie może być wykorzystany przez organ rozpatrujący, jako element odmowy powołując się na zapis, iż "dozorca ma przechowywać ruchomość w taki sposób, aby ruchomość ta nie straciła na wartości." W jego ocenie ruchomości w postaci pojazdów tracą swą wartość z każdym dniem tym bardziej im dłużej są przechowywane na parkingu. Wieloletni okres takiego garażowania znacznie wpływa na pogorszenie stanu takiego pojazdu. Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż w zakresie czynności dotyczących pojazdu usuniętego z drogi w trybie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym znajduje odpowiednie zastosowanie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór (...). Wskazało jednocześnie, że dozorca, który ma prawo domagania się wynagrodzenia na podstawie wymienionego powyżej art. 102 § 2 ustawy, ma również określone obowiązku, związane z przechowywaniem ruchomości. Obowiązki te określa § 1 cytowanego art. 102 ustawy. Zgodnie z nim dozorca jest obowiązany przechowywać ruchomość z taką starannością, aby nie straciła na wartości, wydać rzecz na wezwanie organu oraz zawiadomić organ o zamierzonej zmianie miejsca przechowywania. Zatem uprawnieniu dozorcy żądania wynagrodzenia od organu za wykonywanie dozoru, odpowiada obowiązek dozorcy przechowywania rzeczy ze starannością, zapobiegającą utracie jej wartości, czyli w taki sposób, aby rzecz nie uległa uszkodzeniu, zniszczeniu czy zaginięciu. Dopiero należyte wykonywanie dozoru, wywiązanie się z obowiązku niepogorszenia wartości ruchomości skutkuje zapłatą za wykonywany dozór. Brak prawidłowego, starannego sprawowania dozoru może powodować nieprzyznanie zapłaty, o której mowa w art. 102 § 2 ustawy. Ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, że przekazany do przechowania pojazd został usunięty z drogi na podstawie dyspozycji Policji z dnia 1 grudnia 2007 r. Zgodnie z nią miał on widoczne uszkodzenie, które zostały dokładnie opisane. Nadto z dyspozycji tej wynika, że miał dodatkowe wyposażenie (także dokładnie wymienione). Natomiast opis stanu technicznego i wartość rynnową tego pojazdu po zakończeniu dozoru zawiera "Dokumentacja Do Oceny Technicznej Nr [...]" wykonana przez rzeczoznawcę a potwierdzoną dołączonymi do niej zdjęciami. Porównanie stanu pojazdu w dacie umieszczenia go na parkingu oraz na dzień sporządzenie powyższej "Dokumentacji..." pozwala z całą pewnością stwierdzić, że w trakcie przechowywania przez stronę pojazd uległ znacznym uszkodzeniom i dekompletacji, które doprowadziły do utraty przez niego wartości. Stanowi to o braku staranności po stronie dozorcy, do której był on, w myśl art. 102 §1 ustawy, zobowiązany. Stwierdzone pogorszenie stanu wraku i utrata jego wartości nie jest naturalne, jak twierdzi zainteresowany. Dołączona do akt dokumentacja zdjęciowa wskazuje na duży stopień dewastacji samochodu w okresie jego przechowywania na parkingu. W pojeździe brak elementów wyposażenia np. koło zapasowe czy akumulator, stwierdzono także brak komory silnika, siedziska kanapy tylnej, lewego przedniego amortyzatora, wycieraczek itp. Charakter tych uszkodzeń wskazuje, iż nie stanowią one konsekwencji pięcioletniego okresu przechowywania pojazdu na otwartym terenie (deszcz, śnieg, wiatr, słońce, grad), braku eksploatacji czy garażowania. Powstałe uszkodzenia związane są z przechowywaniem pojazdu bez należytego dozoru, do którego strona była niewątpliwie zobowiązana. Świadczy to, że strona nie wykonywała obowiązku przechowywania samochodu ze starannością zapobiegającą utracie jego wartości, a tym samym w sprawie zachodzą podstawy do odmowy przyznanie wnioskującemu wynagrodzenia za dozór oraz zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru przedmiotowego pojazdu w okresie od dnia [...]r. w wysokości wnioskowanej. Jednocześnie organ odwoławczy uznając fakt usunięcia pojazdu z drogi, stwierdził prawidłowość orzeczenia organu pierwszej instancji o zwrocie kosztów tego usunięcia w wysokości [...]zł. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożył A. W., zarzucając postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującemu w mocy decyzję (powinno być postanowienie) Prezydenta Miasta M. w przedmiocie odmowy przyznania wynagrodzenia za dozór oraz zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru naruszenie przepisów postępowania oraz wadliwą interpretację przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. oraz przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym wniósł o uchylenie pkt 1/ postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzył co do zasady argumentację przedstawioną już w zażaleniu. Podkreślił, że organ pierwszej instancji nie dokonał rzetelnego zweryfikowania stanu rzeczy, tj. zbadania stanu pojazdu od momentu przekazania do dnia oceny technicznej, zwłaszcza, że nie ustalono tzw. bilansu otwarcia mogącego stanowić dowód w sprawie. Organ przy analizie sprawy zupełnie pominął fakt, iż przepisy ustawy gwarantują otrzymanie wynagrodzenia za świadczone usługi. Mylna interpretacja art. 102 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji doprowadziła do błędnego rozstrzygnięcia. Dodał, że na podstawie protokołu z przekazania pojazdu w dozór nie sposób zabronić prawnemu właścicielowi tego pojazdu zabrania z niego rzeczy czy też części przedstawiających dla niego wartość, przy założeniu, że nie ma on zamiaru odebrać wraku pojazdu. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację podniesioną już w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ podkreślił, że w oparciu o "Dokumentację Do Oceny Technicznej" należy ocenić zachowanie skarżącego jako nie wykazujące staranności wymaganej według art. 102 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stan usuniętego pojazdu nawet przy uwzględnieniu okresu czasu, jaki upłynął od dnia jego usunięcia z drogi, powinien przedstawiać się inaczej niż ma to miejsce w niniejszej sprawie. Przede wszystkim był on uszkodzony i zdekompletowany. Kolegium podkreśliło, że nie można przyznać racji skarżącemu, który pozwalał właścicielom pojazdu na zabieranie rzeczy czy części z samochodu pozostającego na jego parkingu. Z przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym (art. 130a) wynika bowiem, że podmiot będący właścicielem pojazdu w dniu jego usunięcia z drogi publicznej, może odebrać pojazd dopiero po uiszczeniu wymaganych opłat. Umożliwienie właścicielowi pojazdu podejmowanie czynności, które niewątpliwie obniżają wartość pojazdu (np. zabieranie z pojazdu części i urządzeń) jest sprzeczne z założeniami dotyczącymi umieszczania pojazdów na strzeżonych parkingach do dnia ich odbioru przez właścicieli. Na rozprawie sądowej w dniu 21 kwietnia 2016 r. skarżący podtrzymał skargę i zawartą w niej argumentację. Dodał, że przeprowadzone postępowanie nie wykazało w jego ocenie, iż przyczynił się do utraty wartości dozorowanego pojazdu ani też, że dopuścił się czynu zabronionego. Zatrudniając kierowców, którzy dokonują holowania pojazdów, nie jest stanie powiedzieć, w jakim stanie technicznym sholowany został ten konkretny samochód. Nie sporządzał też żadnych notatek. Nie jest w stanie powiedzieć czy w przypadku tego samochodu, ale zdarzało się, że właściciele holowanych na jego parking samochodów przychodzili, żeby zabrać z samochodu nie tylko rzeczy osobiste, ale także części samochodowe, które mogły być użyte w innych samochodach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrują c sprawę zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona, gdyż zaskarżone postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji nie narusza prawa. W niniejszej sprawie postanowieniem Sądu Rejonowego I Wydział Cywilny w M. z dnia [...]r. sygn. akt [...] orzeczono przepadek na rzecz Miasta M. samochodu osobowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Samochód ten na podstawie dyspozycji Policji nr [...] został usunięty z drogi publicznej i skierowany na parking strzeżony położny w M. przy ulicy [...] , który prowadzony jest przez A. W.. Wobec wniosku właściciela parkingu A. W. o przyznanie wynagrodzenia za dozór i usunięcie tego samochodu z drogi publicznej, przedmiotem postępowania jest rozstrzygnięcie o wydatkach i wynagrodzeniu za dozór pojazdu za cały okres od dnia wydania dyspozycji jego usunięcia z drogi i umieszczeniu na parkingu do chwili przejęcia go na rzecz Miasta M., czyli od dnia [...]r. Przywołany w skardze przepis art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), mający w tym przypadku zastosowanie w związku z § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 46, poz. 237), stanowi o przyznaniu na żądanie dozorcy zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia z tego tytułu. Nie można jednak tego przepisu analizować w oderwaniu od zapisu § 1 art. 102 ustawy. Zgodnie z nim "dozorca obowiązany jest przechowywać zajętą ruchomość z taką starannością, aby nie straciła na wartości, oraz wydać ją na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego.(...)". Z przepisów tych zatem wynika, że dozorca ma prawo domagania się wynagrodzenia za przechowywanie ruchomości, ma jednak także określone obowiązki związane z przechowywaniem tej ruchomości. Obowiązki te wynikają właśnie z zacytowanego przepisu § 1 art. 102 ustawy . Zgodnie z nim jest obowiązany przechowywać ruchomość z taką starannością, aby nie straciła na wartości. Zatem uprawnieniu dozorcy żądania wynagrodzenia za wykonywanie dozoru odpowiada obowiązek przechowywania rzeczy ze starannością, zapobiegającą utracie jej wartości. Przechowywanie ruchomości z taką starannością powinno polegać na tym, aby rzecz nie uległa uszkodzeniu, zniszczeniu, zaginięciu czy dekompletacji - rozbiorze na poszczególne części. Dodatkowo czynności dozoru muszą być dostosowane do właściwości ruchomości przechowywanej, a w miarę potrzeby powinny być dodatkowo zabezpieczone. Dopiero wywiązanie się należyte z tego obowiązku, czyli skuteczne czuwanie nad niepogorszeniem się wartości danej ruchomości, skutkuje zapłatą za wykonywany dozór, w ramach której to zapłaty mieści się zarówno zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru (np. związanych z dodatkowym, koniecznym i niezbędnym zabezpieczeniem ruchomości) czy czynności dozoru i zabezpieczenie ruchomości, jak i wynagrodzenie za dozór. Brak któregokolwiek z elementów prawidłowego, starannego i dokładnego sprawowania dozoru - przechowywania ruchomości może powodować nieprzyznanie zapłaty, o której mowa w art. 102 § 2 ustawy z uwagi na niespełnienie wymogów wskazanych w jej art. 102 § 1. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy przyznać rację skarżącemu, że w chwili przyjęcia przedmiotowego pojazdu tj. samochodu [...] o numerze rejestracyjnym [...] na parking położony w M. przy ulicy [...] nie sporządzono żadnego protokołu - jak nazywa to skarżący tzw. "bilansu otwarcia". Jednak co należy podkreślić, stan holowanego przez skarżącego samochodu został w miarę dokładnie opisany w dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...] z dnia [...] r. z drogi publicznej. Wskazano w niej, że pojazd ma wgniecenia na prawnym i lewym tylnym błotniku, uszkodzona jest tylna klapa oraz widoczne są ślady korozji. Opisano w tej dyspozycji także, że samochód posiada dodatkowe wyposażenie w postaci radiomagnetofonu (chociaż brak panela), ma dwa głośniki, klucz do kół oraz akumulator "[...]". Z kolei z opinii sporządzonej w dniu [...]r. przez rzeczoznawcę stwierdzono, że przedmiotowy samochód nie posiada wielu części. Stwierdzono, że brak jest pokrywy komory silnika, siedziska kanapy tylnej, amortyzatora przedniego lewego, wycieraczek szyby czołowej, akumulatora, oraz koła zapasowego. Dodatkowo stwierdzono zniszczenie tapicerki wewnętrznej, uszkodzenia przednich reflektorów, miejscowe uszkodzenia instalacji elektrycznej oraz zdemontowane przełączniki kokpitu, a także zdeformowane płat dachu oraz pokrywa komory bagażnika. Mając na uwadze powyższe należy uznać, że przekazany do przechowywania skarżącemu samochód [...] był uszkodzony (nie ma co do tego żadnych wątpliwości), ale w dacie sporządzenia jego oceny technicznej (czyli po przeszło pięciu latach przechowywania go na parkingu skarżącego) samochód ten był zupełnie zdewastowany, a jego wartość biegły wycenił na kwotę 300 zł - jako wartość złomu. Fakt dewastacji samochodu potwierdza dołączona do akt sprawy dokumentacja zdjęciowa. Nie kwestionuje tego faktu także sam skarżący, wskazując, że przyczyną takiego stanu rzeczy jest negatywny wpływ długotrwałego narażenia na działanie czynników atmosferycznych takich jak śnieg, deszcz, wiatr, słońce czy grad, ale także świadome działanie właścicieli tych pojazdów, którzy odbierali nie tylko rzeczy osobiste ale także niektóre części samochodowe. Taki stan rzeczy świadczy tylko, że skarżący nie wykonywał obowiązku przechowania samochodu ze starannością zapobiegającą utracie jego wartości. Dozorca zobowiązany do przechowania pojazdu nie tylko nie powinien, ale także nie mógł zezwolić właścicielowi pojazdu zabierania z pojazdu cennych przedmiotów, wyposażenia, czy części samochodowych, a umożliwienie takiej praktyki świadczy tylko o niewłaściwym sprawowaniu dozoru. Jak słusznie zauważył organ drugiej instancji, tylko w przypadku pokrycia należnych i związanych z holowaniem i dozorowaniem na parkingu opłat, możliwe byłoby udostępnienie właścicielowi pojazdu podejmowanie takich czynności. W innym przypadku dozorca niewątpliwie zgadzał się na działania osób trzecich, które niewątpliwie obniżały wartość pojazdu (np. zabieranie z pojazdu części i urządzeń), co trzeba zanuć za sprzeczne z założeniami dotyczącymi umieszczania pojazdów na strzeżonych parkingach do dnia ich odbioru przez właścicieli. Wynagrodzenie za dozór samochodu przysługiwałby skarżącemu tylko wtedy, gdyby spadek wartości samochodu wynikał tylko z wieku samochodu i jego uszkodzeń potwierdzonych w dacie przyjęcia go na parking, ewentualnie pogorszenia tego stanu spowodowanego faktem długotrwałego narażenia na czynniki atmosferyczne, czyli z uwagi na brak osłony na parkingu na działanie śniegu, deszczu, gradu czy słońca i wiatru. Nie można natomiast powiedzieć by stwierdzona dewastacja i zdekompletowanie samochodu - poprzez usunięcie pewnych części z samochodu (pokrywy komory silnika, siedziska kanapy tylnej, lewego amortyzatora przedniego czy wycieraczek szyby czołowej) spowodowane było upływem czasu i działaniem czynników atmosferycznych. W rezultacie i tak niska wartość samochodu uległa całkowitej degradacji. Zasadnie zatem, w takich okolicznościach sprawy orzekające w sprawie organy odmówiły skarżącemu przyznania wynagrodzenia za sprawowany dozór. Tylko bowiem przy wykonaniu dozoru z zachowaniem warunków określonych w art. 102 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organy mogły orzekać o wynagrodzeniu i zwrocie koniecznych wydatków zgodnie z art. 102 § 2 tej ustawy. W stanie, jaki miał miejsce w niniejszej sprawie organy miały podstawę odmowy wypłaty wynagrodzenia, o którym mowa art. 102 § 2 cytowanej ustawy wobec nie wykonania obowiązków dozoru określonych w § 1 tej ustawy. Mając powyższe na uwadze, nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, ani też reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkujących wznowieniem tego postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi