II SA/Gl 388/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Rafał Wolnik po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w R. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji W skardze z dnia 20 kwietnia 2009 r. A. M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnił go zagrożeniem płynności finansowej prowadzonego przedsiębiorstwa oraz możliwością utraty zarobków, zarówno własnych jak i zatrudnianych przez siebie pracowników. Skarżący podniósł, że jego firma znajduje się obecnie w trudnej sytuacji finansowej, gdyż zmniejszył się popyt na świadczone przez nią usługi. Stąd też dodatkowy wydatek, przekraczający środki na pokrywanie bieżących należności (wynagrodzenia, płatności na rzez ZUS, raty leasingowe) mógłby doprowadzić do zachwiania płynności finansowej. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) stanowi, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na jego wniosek wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika zatem, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego do Sądu aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym – odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. W rozpoznawanej sprawie rozważenia wymaga, czy w kontekście zasady wykonalności prawomocnych decyzji administracyjnych, podniesione przez skarżącego okoliczności uzasadniają udzielenie mu tzw. ochrony tymczasowej. W ocenie Sądu brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że przedmiotem skargi jest decyzja nakładająca obowiązek uiszczenia określonej kwoty tytułem kary pieniężnej. Co do zasady tego rodzaju rozstrzygnięcie ma charakter "odwracalny", gdyż w razie ewentualnego uwzględnienia skargi przez Sąd, skarżący będzie mógł domagać się zwrotu uiszczonej kwoty. Wobec powyższego zbadania wymaga, czy w rozpoznawanej sprawie zapłacenie kwoty [...] zł niesie ze sobą zagrożenie wystąpienia następstw, o których wspomina A. M. Zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił w należyty sposób, że zachodzą okoliczności wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie wiadomo bowiem w jakim rozmiarze prowadzi on przedsiębiorstwo (wspomina o pracownikach, nie podając ilu ich zatrudnia), co ma kluczowe znaczenie w rozpoznawanej sprawie. W istocie bowiem dla jednego przedsiębiorcy kwota [...] zł może stanowić znaczące obciążenie, dla innego zaś stosunkowo niewielki wydatek. Nic nie wiadomo również na temat kondycji finansowej jego przedsiębiorstwa. We wniosku wspomniał jedynie, że w miesiącach styczniu i lutym miał miejsce przestój, spowodowany brakiem zamówień na materiały budowlane, które transportuje. W chwili obecnej, ze względu na porę roku można oczekiwać, że sytuacja się poprawiła. Przejściowe problemy finansowe przedsiębiorcy nie mogą zaś stanowić uzasadnienia dla wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. O ile więc skarżący wykazałby, że jego przedsiębiorstwo nadal znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, w której nawet zapłacenie [...] zł stanowi znaczące obciążenie, nie jest wykluczona zmiana postanowienia Sądu w trybie przewidzianym w art. 61 § 4 P.p.s.a. Mając na względzie opisane wyżej okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.