II SA/Gl 391/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. Komandytowa w S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych w kwestii wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy "A" Sp. Komandytowa w S. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. W druku formularza strona skarżąca podała, że w branży deweloperskiej, będącej przedmiotem działalności Spółki nastał kryzys, co wymusiło na Spółce ograniczenie działalności. Kapitał zakładowy Spółki to 100.000 zł, wartość środków trwałych to 13.273,12 zł a za ubiegły rok Spółka odnotowała stratę rzędu 44.248,19 zł. W dniu złożenia wniosku na rachunku bankowym Spółki znajdowało się 14.471,50 zł Na wezwanie referendarza sądowego Spółka nadesłała sprawozdania finansowe za 2012 i 2013 r. oraz za pierwszych pięć miesięcy 2014 r. a także wyciągi bankowe z rachunków bankowych prowadzonych dla Spółki. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – zwanej dalej P.p.s.a. ) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z treścią art. 246 § 2 pkt 2 osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym wówczas, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Analiza informacji zawartych w nadesłanych do Sądu dokumentach nie pozwoliła stwierdzić, że sytuacja finansowa skarżącej Spółki jest na tyle trudna, aby zasadnym było uwzględnienie złożonego wniosku. Zasadniczym kosztem, jaki na obecnym etapie postępowania strona może ponieść jest wpis od skargi. Mając na względzie przedmiot skargi wpis ten wynosi 500 zł – zgodnie z treścią § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Oceniając z tej perspektywy możliwości finansowe spółki nie można stwierdzić, że uiszczenie kwoty w tej wysokości leży poza możliwościami finansowymi strony. Z treści nadesłanych dokumentów wynika, że Spółka osiągnęła przychody netto ze sprzedaży produktów na poziomie 10.522.821 zł na koniec maja 2014 r. W ciągu pierwszych pięciu miesięcy br. radykalnie wzrosła wartość sprzedanych towarów i materiałów (z poziomu 467.288,95 zł. do 9.975.808,67 zł). Zysk w tym okresie wyniósł 21.220 zł. Równocześnie zmniejszyła się wielkość zobowiązań długoterminowych (z 16.116.810,04 zł do 15.648.450,67 zł) przy jednoczesnym wzroście zobowiązań krótkoterminowych. Zarazem wzrosła wartość zobowiązań krótkoterminowych (z 1.376.445,29 zł do 4.184.286,49 zł), w których to skarżąca jest wierzycielem względem innych podmiotów. Z powyższego wynika, że Spółka aktywnie prowadzi działalność, która przynosi wymierne dochody i pozwala na realizację działań inwestycyjnych, a zarazem posiadane na rachunku bankowym środki z powodzeniem umożliwiają nie tylko uiszczenie wpisu od skargi, lecz również poniesienie pozostałych kosztów sadowych. Mimo więc argumentów dotyczących trudnej sytuacji na rynku usług świadczonych przez skarżącą, z nadesłanych dokumentów nie wynika, aby kryzys branży dotknął ją w stopniu wykluczającym poniesienie niewielkich przecież wydatków związanych z toczącym się przed tut. Sądem postępowaniem. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 2 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.