II SA/Gl 392/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r., [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii sprzeciwu skarżącej od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 lipca 2018 r. o zwolnieniu skarżącej z wpisu w kwocie przekraczającej 100 (sto) zł i oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie postanawia utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy. Postanowieniem z dnia 18 lipca 2018 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach zwolnił skarżącą z wpisu w kwocie przekraczającej 100 (sto) zł i oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie. Skarżąca złożyła wniosek o zwolnienie jej z kosztów sądowych w całości. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca otrzymuje miesięcznie 2185 zł netto z tytułu emerytury, mieszka w lokalu komunalnym o pow. 30 m2, natomiast koszty mieszkania, utrzymania, leków i inne wynoszą łącznie około 700-800 zł. Kwota ww. wydatków w większości wynikała z przedłożonym przez stronę dokumentów, z wyłączeniem kosztów opału, dojazdu do lekarzy i wizyt lekarskich. Pismem z dnia 30 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżącej wniosła w terminie sprzeciw od powyższego postanowienia wskazując błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że skarżąca jest w stanie ponieść opłatę sądową w wysokości 100 zł, podczas gdy z przedłożonych dokumentów wynika, że uzyskiwane środki finansowe uniemożliwiają jej poniesienie tej opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że w myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.). W myśl art. 245 § 1 P.p.s.a., strona może się ubiegać o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Zdaniem Sądu dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, w tym oświadczenia pełnomocnika wnioskodawczyni złożone na etapie wniesienia sprzeciwu, umożliwiają uznanie, że jej sytuacja nie pozwala na poniesienie całkowitych kosztów postępowania sądowego w niniejszej sprawie, które na obecnym etapie postępowania wynoszą tyle ile wpis od skargi tj. 500 zł. Po uiszczeniu miesięcznych wydatków w łącznej wysokości ok. 1795-1995 zł, skarżącej z otrzymywanej emerytury w wysokości 2185 zł pozostaje kwota ok. 190-390 zł. Można zatem wysunąć wniosek, że kwota ta wystarczy na poniesienie wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Tym samym podniesione w sprzeciwie argumenty odnoszące się do braku środków na uiszczenie jakiejkolwiek części wpisu są bezpodstawne, na co wskazuje powyższe wyliczenie. Mając na względzie powyższe Sąd działając na podstawie art. 260 § 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.