II SA/Gl 393/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. "A" Spółka z o.o. w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W., skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r., na podstawie której utrzymano w mocy rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Nadesłana skarga zawierała braki formalne, stąd na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 marca 2014 r. skarżąca Spółka została wezwana do ich usunięcia poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie osoby podpisanej pod skargą do reprezentowania strony skarżącej, a nadto przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w szczególności, czy wartością tą jest cała kwota nałożonej kary w wysokości [...] złotych. Dla dokonania powyższych czynności wyznaczono siedmiodniowy termin informując stronę, że jego niedochowanie będzie skutkowało odrzuceniem skargi. Wezwanie, skierowane na adres skarżącej Spółki wskazany w skardze, zostało uznane za skutecznie doręczone w dniu 15 kwietnia 2014 r. W wyznaczonym przez Sąd terminie strona skarżąca nie dokonała czynności, do wykonania których ją wezwano. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) skarga - obok warunków szczególnych wymienionych w tym przepisie - powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, między innymi musi zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Dalej w przypadku osób prawnych zastosowanie znajduje przepis art. 28 § 1 oraz art. 29 p.p.s.a., które stanowią, że osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, mające obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W niniejszej sprawie przesłana do tutejszego skarga została podpisana przez Z.Z. określonego jako Prezes "A" Sp. z o.o., który jednak nie wykazał swojego umocowania do jednoosobowej reprezentacji skarżącej Spółki stosownym dokumentem. Z powyższego wynika, że wniesiona przez stronę skarga była obarczona brakami formalnymi. W takim przypadku zastosowanie znajduje przepis art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. Stosownie natomiast do przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. W niniejszej sprawie "A" Spółka z o.o. w K. wezwana została do usunięcia braków formalnych skargi. Przesyłka zawierające przedmiotowe wezwanie, wysłana na adres wskazany w skardze (będący jednocześnie adresem podanym w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego) była dwukrotnie awizowana, o czym umieszczono zawiadomienie w drzwiach adresata, przy czym po raz pierwszy miało to miejsce w dniu 1 kwietnia 2014 r., a następnie w dniu 9 kwietnia 2014 r. Zgodnie zatem z art. 73 § 1-4 p.p.s.a. przyjęto tzw. fikcję doręczenia i uznano, że przesyłka doręczona została skarżącej Spółce w dniu 15 kwietnia 2014 r. Powyższe oznacza, że wyznaczony w wezwaniu termin upłynął w dniu 22 kwietnia 2014 r., jednak do dnia dzisiejszego strona nie nadesłała dokumentu potwierdzającego umocowanie Prezesa skarżącej Spółki do jednoosobowej reprezentacji. Dodatkowo wskazać należy, że przedmiotem postępowania jest należność pieniężna (kara pieniężna), którą skarżąca Spółka jest obowiązana uiścić w związku z naruszeniem przepisów o transporcie drogowym, jednak w skardze nie podano w sposób jednoznaczny, jaka konkretnie kwota została zakwestionowana przez stronę, choć można domniemywać, że w istocie chodzi o całą kwotę kary. W związku z powyższym skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a.