II SA/Gl 394/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.G., A. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącym (łącznie) kwotę [...] zł złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Zarządzeniem z dnia 11 kwietnia 2008 r. I. G. i A. B. zostały wezwane do uiszczenia solidarnie w terminie 7 dni wpisu w kwocie [...] zł od skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. Ponadto, na podstawie zarządzenia z dnia 11 kwietnia 2008 r. skarżące wezwano (łącznie) do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez nadesłanie jej 6 odpisów poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, celem doręczenia uczestnikom postępowania. Do wykonania powyższego wezwania zakreślono skarżącym również termin 7 dni od daty doręczenia wezwania, informując jednocześnie, iż nieusunięcie w/w braku formalnego skargi we wskazanym terminie spowoduje jej odrzucenie. Odpisy zarządzenia z dnia 11 kwietnia 2008 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu oraz wezwania o uzupełnienie braku formalnego skargi zostały doręczone obu skarżącym w dniu 24 kwietnia 2008 r., co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy pocztowe dowody doręczenia. W dniu 5 maja 2008 r. na rachunek Sądu wpłynęła wymagana opłata sądowa, tego samego dnia skarżące uzupełniły brak formalny skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy, Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3 tego przepisu, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Z powołanej regulacji wynika, że opłacenie pisma (w niniejszym przypadku skargi) w terminie i w kwocie wskazanej przez sąd stanowi istotny jej element, którego brak uniemożliwia nadanie mu dalszego biegu. Nadto, zgodnie z art. 57 § 1 ustawy skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, tzn. zawierać stosownie do treści art. 47 § 1 i 2 ustawy jej odpisy i odpisy załączników celem doręczenia ich wszystkim stronom postępowania. Odpisami takimi mogą być uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Jednocześnie art. 49 § 1 ustawy stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawnie w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W rozpatrywanej sprawie skarżące po terminie uiściły wpis od skargi oraz uzupełniły jej brak formalny, mimo prawidłowego wezwania w tym zakresie. Wskazany powyżej ustawowy termin 7 dni na dokonanie tych czynności upłynął w stosunku do obu skarżących w dniu 2 maja 2008 r. (1 maja 2008 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy). Do dnia rozpoznania niniejszej sprawy skarżące nie złożyły wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Mając na uwadze przywołane przepisy skargę A. B. oraz I. G. należało odrzucić. Podkreślić wymaga, iż skarga jest pismem kwalifikowanym i odnośnie jej wymogów formalnych ustawodawca wprowadził wyjątek od regulacji zawartych w art. 220 § 1 i art. 49 § 1 ustawy. Zgodnie bowiem z treścią art. 220 § 3 ustawy Sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Tak samo Sąd obowiązany jest orzec, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy). Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu w całości rozstrzygnięto po myśli art. 232 § 1 pkt 1 lit. a ustawy.