II SA/Gl 394/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Iwona Bogucka Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Kaznowska sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia w kwestii zawieszenia postępowania w sprawie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w kwestii wniosku skarżącego J.B. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 394/11 postanawia: oddalić wniosek o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 394/11 Wyrokiem z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 394/11 tut. Sąd oddalił skargę J.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia w kwestii zawieszenia postępowania w sprawie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Pismem z dnia [...]r. J.B. zwrócił się z wnioskiem o wykładnię wyroku wskazując, iż wniosek swój opiera na art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). Uzasadniając swój wniosek w punkcie pierwszym skarżący wskazał, iż w motywach wyroku Sąd (str.6) stwierdził: "Niedopuszczalnym byłoby bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego po raz wtóry aktu już w przeszłości uchylonego bądź z innych przyczyn w obrocie tym już nie funkcjonującego". Odnośnie tego cytatu skarżący wniósł o podanie, które z przesłanek przedmiotowych Sąd miał na uwadze stwierdzając, że brak było podstaw w okolicznościach sprawy do wszczęcia postępowania w przedmiocie nieważności. Postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania niewątpliwie przywróciło bieg terminów k.p.a., które rozpoczęły swój bieg przed zawieszeniem postępowania. Zdaniem skarżącego, doprecyzowania przez Sąd wymaga zatem ocena, jakie przesłanki przesądzają o tym, że wstrzymanie terminów k.p.a. było zgodne z prawem. W punkcie drugim J.B. podniósł, iż w motywach wyroku (str. 8) Sąd zawarł stwierdzenie: "(...) w przedmiotowej sprawie organ I instancji w oczekiwaniu na wyrok Sądu wcale nie prowadził dalszego postępowania w sprawie, choć mógł był to czynić, lecz je zawiesił, co przecież obecnie skarżący kwestionuje". Odnośnie tego cytatu skarżący wniósł o wskazanie czy ocena prawna Sądu w tym zakresie dotyczy wykładni przepisu art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. Czy należy przyjąć, że dopuszczalne jest po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wszczęcie przez organ administracji publicznej postępowania w celu zmiany zaskarżonego aktu, czy należy również przyjąć, że możliwe jest zawieszenie postępowania administracyjnego, które uprzednio nie zostało wszczęte. J.B. podkreślił, iż jego wątpliwości wynikają również z faktu, iż w skardze nie sformułował zarzutu naruszenie art.61 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Wniosek J.B. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 394/11 nie zasługiwał na uwzględnienie. Wskazać w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni zachodzi wówczas, gdy treść wyroku jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej lub sposobu wykonania orzeczenia – por. np. postanowienie NSA z dnia 2 września 2011 r., sygn. akt I FSK 464/10. Jednakowoż wykładnia wyroku nie może prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy, ani też do formułowania przez sąd dodatkowych motywów podjętego rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania; za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku stanowiące w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu - por. np. postanowienie NSA z dnia 23 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1224/10. Nie mieści się zatem w ramach wykładni, o której mowa w przepisie art. 158 p.p.s.a., żądanie przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostało ono w sposób jasny uzasadnione w jego motywach – por. np. postanowienie NSA z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK 410/11. Wykładnia wyroku nie może bowiem zmierzać do zmian merytorycznych polegających na ponownej interpretacji uzasadnienia wyroku czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy – por. np. postanowienie NSA z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1510/09. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że wniosek J.B. nie dotyczy wyjaśnienia ewentualnych niezrozumiałych dla strony treści lecz zmierza do merytorycznej zmiany uzasadnienia wyroku poprzez poszerzenie go o dodatkowe, żądane przez J.B., elementy. Skarżący domaga się bowiem w istocie nie tyle wykładni zapadłego rozstrzygnięcia, co uzupełnienia treści uzasadnienia wyroku o rozważania przez Sąd uzasadnieniem tym nie objęte. W złożonym wniosku o wykładnię skarżący w punkcie pierwszym przytoczył bowiem sformułowane przez Sąd zdanie "Niedopuszczalnym byłoby bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego po raz wtóry aktu już w przeszłości uchylonego bądź z innych przyczyn w obrocie tym już nie funkcjonującego", domagając się wskazania, które z przesłanek przedmiotowych Sąd miał na uwadze stwierdzając, że brak było podstaw w okolicznościach sprawy do wszczęcia postępowania w przedmiocie nieważności. Doprecyzowania przez Sąd wymaga też, zdaniem skarżącego, ocena, jakie przesłanki przesądzają o tym, że wstrzymanie terminów k.p.a. było zgodne z prawem. Tym samym skarżący domaga się nie wyjaśnienia ewentualnych niejasności związanych z cytowanym passusem lecz rozszerzenia uzasadnienia wyroku o dodatkowe elementy, notabene nie pozostające w związku z przytoczonym cytatem. Zdanie, przytoczone przez skarżącego, jednoznacznie stwierdza bowiem, iż niemożliwym jest wyeliminowanie z obrotu prawnego po raz wtóry orzeczenia, które już w obrocie tym nie funkcjonuje. W zdaniu tym Sąd nie odnosił się zatem ani do przesłanek, o których wspomina skarżący, ani też nie dokonywał oceny prawidłowości zawieszenia postępowania. Także w drugim punkcie wniosku J.B. nie wnosi o wyjaśnienie lecz o rozszerzenie sporządzonego przez Sąd uzasadnienia. W przywołanym przez skarżącego, notabene wyrwanym z kontekstu fragmencie zdania, Sąd odniósł się bowiem do wyrażonego w skardze przekonania skarżącego, iż wniesienie skargi do sądu administracyjnego wstrzymuje możliwość dalszego postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd wskazał skarżącemu w tej mierze art. 61 § 1 p.p.s.a., ani jednym słowem nie odnosił się natomiast do przywołanych obecnie przez skarżącego norm rangi konstytucyjnej. Sformułowane w tej mierze przez skarżącego we wniosku o wykładnię pytania zmierzają zatem do uzyskania od Sądu ocen, które nie były objęte uzasadnieniem wyroku. Wobec tego, że uzasadnienie orzeczenia wydanego przez Sąd nie zawiera wątpliwości interpretacyjnych ani co do rozstrzygnięcia, ani powagi rzeczy osądzonej, ani też sposobu wykonania wyroku, a J.B. w sporządzonym wniosku w istocie domaga się wyrażenia przez Sąd dodatkowych ocen, nie objętych treścią uzasadnienia wyroku, wniosek skarżącego o wykładnię wyroku nie mógł być uwzględniony. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 158 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.