II SA/Gl 398/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji o nałożeniu na M. W. kary pieniężnej w kwocie 10.000 zł w związku z naruszeniem przepisów o transporcie drogowym. W podstawie prawnej tej decyzji wskazano m. in. art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się na trudną sytuację finansową skarżącego. Ustosunkowując się do tego wniosku organ odwoławczy, w odpowiedzi na skargę zwrócił uwagę, że w oparciu o regulację art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej Ppsa, nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 Ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 Ppsa, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy jednakże zwrócić uwagę, że rozpoznawany w niniejszej sprawie wniosek skarżącego dotyczy decyzji wydanej m.in. w oparciu o regulację art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Tymczasem, zgodnie z treścią art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, decyzja ostateczna, mocą której nałożona została kara pieniężna, o której mowa w art. 92 a ust. 1 tej ustawy, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku jednak wniesienia skargi decyzja taka staje się wykonalna z chwilą: odrzucenia skargi, cofnięcia skargi lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Oznacza to, że organ nie może przystąpić do egzekucji kary pieniężnej nałożonej decyzją aż do czasu prawomocnego oddalenia skargi na tę decyzję, a po wtóre, w przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania takiej decyzji, sąd administracyjny winien rozstrzygnąć wniosek odmownie, bowiem decyzja nie podlega wykonaniu ex lege do czasu określonego cytowanym przepisem. Wobec złożenia przez M. W. skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r., nr [...] i niewydania przez Sąd w dacie niniejszego posiedzenia niejawnego rozstrzygnięcia wskazanego w powyższej regulacji, decyzja ta nie podlega wykonaniu z mocy samego prawa. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, orzeczono, jak w sentencji postanowienia.