II SA/Gl 40/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi K.M., H.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w przedmiocie podziału nieruchomości oddala skargę. K. M. i H.M. (dalej: "skarżący") złożyli w Urzędzie Gminy w M. wniosek w sprawie podziału nieruchomości będącej ich własnością, na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej, dla której jest prowadzona księga wieczysta przez Sąd Rejonowy w Z. V Wydział Ksiąg Wieczystych nr [...], oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] k.m. 6 o pow. 0,4397 ha i numerem ewidencyjnym [...] k.m. 6 o pow. 0,3584 ha, obręb [...] w T. , na 5 działek budowlanych oznaczonych we wstępnym projekcie opracowanym przez uprawnionego geodetę jako działki 1, 2, 3, 4 i 5 oraz 6 i 7, przy czym dojazd do działek budowlanych 4 i 5 będzie zapewniony przez wydzieloną działkę drogi dojazdowej o szerokości 5 m, tj. do działki nr 5 poprzez działkę oznaczoną nr 6, natomiast do działki nr 4 poprzez działkę nr 7. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Wójt Gminy M umorzył wszczęte przez skarżących postępowanie w sprawie podziału opisanej powyżej nieruchomości, w sposób przedstawiony przez uprawnionego geodetę, w projekcie opracowanym w dniu [...] r., na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500. W jej uzasadnieniu wyjaśnił, iż projektowane nowe działki są położone na terenach wykorzystywanych na cele rolne i zostały oznaczone na mapie planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego symbolem 11R. Dotyczy to działek: - numer 1, która w części 7,7% usytuowana jest na terenach rolniczych; - numer 4, która w części 11,6% usytuowana jest na terenach rolniczych; - numer 5, która w części 12,3% usytuowana jest na terenach rolniczych. Działka numer 6 została wydzielona jako droga wewnętrzna i jest usytuowana w części 5,6% na terenach rolniczych. Natomiast działki numer 2-3 i 7 są usytuowane na terenach o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonych na mapie planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego symbolem 15MN. Dodatkowo, granica między projektowanymi działkami oznaczonymi numerami 4 i 5, 5 i 6 oraz 6 i 1 również przebiega przez tereny rolnicze oznaczone na mapie planu symbolem 11R. W ocenie organu, w tej sprawie nie wystąpiły przesłanki wynikające z art. 93 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami, umożliwiające wydzielenie z nieruchomości działek położonych na obszarze przeznaczonym w planie miejscowym na cele rolne, w rozumieniu art 92 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepisów o podziale nieruchomości nie można zastosować również z tej przyczyny, iż Wójt Gminy M. nie posiada kompetencji ustawowych do wyrażenia opinii, o której mowa w art 93 ust. 4 i ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podnieśli, że Wójt Gminy M. jest organem właściwy do wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości będącej ich własnością i postanowienia opiniującego wstępny projekt podziału. W konsekwencji wadliwie umorzono postępowanie i nie wydano merytorycznego rozstrzygnięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, działając na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2, art. 17, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U z 2018 r. poz. 570), § 1 pkt. 12 lit. c) rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. nr 198, poz. 1925), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096) i art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 65, w skrócie: "u.g.n."), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczyło treść 92 ust. 1, art 93 ust. 2a i ust. 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami, które dotyczą podziału nieruchomości rolnych i leśnych oraz uznało, że jeżeli nieruchomość nie spełnia warunków określonych w art. 92 u.g.n. (umożliwiających traktowanie jej jako rolnej lub leśnej), to również art. 93 ust. 2a oraz art. 93 ust. 3a u.g.n. nie mogą być zastosowane do podziału takiej nieruchomości, choćby wydzielane działki gruntu miały mieć powierzchnię mniejszą niż 0,3000 ha. Podział nieruchomości rolnych i leśnych, który co do zasady odbywa się na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego poprzez sporządzenie operatu podziałowego, który po przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (we właściwym terytorialnie ośrodku dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej) stanowi podstawę wykazania nowo określonych granic działek ewidencyjnych w ewidencji gruntów i budynków. Generalnie art 92 ust. 1 u.g.n. utrzymuje zasadę, że nie wydaje się decyzji administracyjnej zatwierdzającej podział nieruchomości rolnej lub leśnej, poza dwoma wyjątkami w tym artykule zawartymi. Jeśli więc nie występują wskazane w tym przepisie wyjątki, to wydana przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości rolnej lub leśnej dotknięta będzie wadą nieważności jako decyzja wydana bez podstawy prawnej. Wyłączenie stosowania przepisów u.g.n. w odniesieniu do nieruchomości rolnych i leśnych związane jest z tym, że zagospodarowanie nieruchomości na te cele nie jest uzależnione od jakichkolwiek warunków planistycznych, w rodzaju położenia nieruchomości, wyposażenia jej w urządzenia techniczne itp. Stanowi rodzaj pierwotnego zagospodarowania tych nieruchomości i dopiero każdy inny sposób ich zagospodarowania jako wtórny oraz może wymagać spełnienia jakichś warunków. Z wstępnego projektu podziału nieruchomości skarżących i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. wynika bezspornie, że część projektowanych działek położona jest na terenach rolnych. W wyniku podziału granice między projektowanymi działkami oznaczonymi numerami 4 i 5, 5 i 6 oraz 6 i 1 przebiegają przez tereny rolnicze, tj. na terenach wykorzystywanych na cele rolne. W konsekwencji okoliczność ta wyklucza wydanie decyzji administracyjnej zatwierdzającej podział nieruchomości rolnej, a tym bardziej wydanie postanowienia opiniującego wstępny podział takiej nieruchomości. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Sama natomiast bezprzedmiotowość, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a. oznacza brak podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy. Wiąże się to z brakiem któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, co skutkuje tym, że nie można załatwić sprawy przez jej rozstrzygnięcie co do istoty. Organ umarza więc postępowanie w sytuacji, gdy brak jest podstaw prawnych lub faktycznych do prowadzenia postępowania administracyjnego i do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Taka sytuacja ma miejsce w sprawie skarżących, bowiem brak jest przedmiotu postępowania wobec podziału nieruchomości rolnej, wobec której następuje wyłączenie stosowania przepisów u.g.n., wówczas zasadnym staje się umorzenie postępowania na podstawie art. 92 ust. 1, art. 93 ust. 2a i art. 93 ust. 3a u.g.n. oraz art. 105 § 1 k.p.a. W treści skargi z dnia 8 grudnia 2020 r. skarżący zarzucili rozstrzygnięciu naruszenie art. 10 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak rzetelnego rozpatrzenia sprawy i nie uwzględnienie ich wniosku o podział nieruchomości o powierzchni 7 981 m², której niewielka część stanowi grunty rolne. Po wydzieleniu działek pod zabudowę pozostanie tylko działka rolna o powierzchni ok. 550 m², długości 150 m i szerokości od 2 do 4 m, której nie da się racjonalnie zagospodarować. Zaznaczyli, że działka numer 1 po podziale obejmie budynek mieszkalny, wybudowany w oparciu o pozwolenie budowlane z roku 2001 wraz z częścią rolną, zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami. Zdaniem skarżących, Wójt Gminy M. posiada kompetencje ustawowe do wyrażenia opinii, o której mowa w art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n. Pismem z dnia 4 stycznia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach złożyło odpowiedź na skargę i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie Sąd jest zobowiązany zasygnalizować, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, w oparciu o art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z póżn. zm., zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a."). Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tak rozumianej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano normy prawa materialnego. Uchylenie zaskarżonego aktu w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stanowi podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Na mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej wykazała, że decyzje te nie naruszają prawa w stopniu, który uzasadniałby ich uchylenie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. o umorzeniu postępowania administracyjnego wszczętego przez skarżących w sprawie podziału opisanej powyżej nieruchomości, w sposób przedstawiony przez uprawnionego geodetę, w projekcie opracowanym w dniu [...] r. i wydzielenie większej liczby działek. Powodem uznania tego postępowania za bezprzedmiotowe było ustalenie, że brak jest przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy, bowiem część projektowanych działek położona jest na terenach rolnych, co wyklucza wydanie decyzji administracyjnej zatwierdzającej podział nieruchomości, a tym bardziej wydanie postanowienia opiniującego wstępny podział nieruchomości rolnej. Materialnoprawną podstawą podjętych w sprawie rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 z późn. zm., dalej w skrócie, tak jak dotychczas; "u.g.n."), określające w art. 92-100 zasady geodezyjnego podziału nieruchomości. Ustawodawca w art. 92 u.g.n. określił zakres stosowania regulacji dotyczących podziału nieruchomości i w ust. 1 wyłączył ich zastosowanie wobec nieruchomości "położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne - chyba że dokonanie podziału spowodowałoby konieczność wydzielenia nowych dróg niebędących niezbędnymi drogami dojazdowymi do nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych albo spowodowałoby wydzielenie działek gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha". Wskazał jednocześnie, że za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne, grunty zadrzewione i zakrzewione oraz wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 92 ust. 2 u.g.n.). Treść art. 92 u.g.n. wyłącza stosowanie unormowań zawartych w Rozdziale I Działu III u.g.n. do nieruchomości rolnych i leśnych. Jednocześnie w następnym artykule, tj. w art. 93 u.g.n. określa między innymi zasady dotyczące podziału tzw. "rolnego". Zgodnie z art. 93 ust. 2a u.g.n. podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jest dopuszczalny - pod warunkiem, że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami. Powyższe prowadzi do wniosku, że co do zasady podział nieruchomości rolnej jest dopuszczalny tylko wtedy gdy w jego wyniku powstanie działka gruntu o powierzchni większej niż 0,3000 ha i w art. 93 ust. 2a u.g.n. zostały wymienione przypadki warunkujące dopuszczalność podziału gruntu rolnego na działki mniejsze niż 0,3000 ha. Stosownie do art 93 ust. 3a u.g.n. warunku, o którym mowa w ust. 2a, dotyczącego wydzielenia działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, nie stosuje się do działek gruntu projektowanych do wydzielenia pod drogi wewnętrzne. Jeżeli podział nieruchomości rolnej lub leśnej powoduje wydzielenie przynajmniej jednej działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, to wydzielenie takich działek jest możliwe tylko z zastosowaniem procedury administracyjnej określonej w u.g.n. i tylko w przypadkach wskazanych w art. 93 ust. 2a i 3a oraz art. 95 u.g.n. Wydzielenie z nieruchomości rolnych lub leśnych działek o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha jest więc możliwe tylko: - na powiększenie sąsiedniej nieruchomości, - dla dokonania regulacji granic między sąsiadującymi nieruchomościami, - pod drogi wewnętrzne, - w przypadkach wskazanych w art. 95 u.g.n. Ograniczenia podziału na działki mniejsze niż 0,3000 ha dotyczą zarówno podziału działek o powierzchni większej niż 0,3000 ha, jak i podziału działek, które już przed podziałem mają powierzchnię mniejszą niż 0,3000 ha. Zauważyć jednak należy, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wprowadzony w życie uchwałą rady gminy, opracowaną w procedurze przewidzianej przez prawo, jest aktem prawa miejscowego, kształtującym sposób i warunki zagospodarowania terenu. Dopóki nie zostanie przez właściwy organ zmieniony bądź też w określonym postępowaniu wyeliminowany z obrotu prawnego (w części lub całości), to jest aktem obowiązującym. Co więcej, w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, akty prawa miejscowego należą do źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Znajdują więc umocowanie w konstytucyjnych zasadach funkcjonowania podmiotów zdecentralizowanych realizujących zadania lokalne we własnym zakresie i na własną odpowiedzialność publicznoprawną pod nadzorem sprawowanym według kryterium legalności. Nie jest zatem dopuszczalne relatywizowanie zapisów miejscowego planu zagospodarowania wbrew ich literalnemu brzmieniu. Oznacza to, że organy gmin oraz organy administracji publicznej związane są ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie. Z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r, poz. 293, dalej: "u.p.z.p."), wynika, że ustalenie przeznaczenia terenu, a także określenie sposobów zagospodarowania terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.). Zatem właściciel nieruchomości może korzystać z przysługującego mu prawa własności nieruchomości jedynie w granicach określonych postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 93 ust. 1 zd. 1 u.g.n., podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (ust. 2). Należy podkreślić, że na mocy art. 93 ust. 4 u.g.n. zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95 u.g.n., opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Opinię tę wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 93 ust. 5 u.g.n.). Jak podnosi się w doktrynie i orzecznictwie, wskazanie w art. 93 ust. 2 u.g.n., że zgodność z ustaleniami planu miejscowego dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu, w zasadzie określa treść i znaczenie kryterium podziału polegające na badaniu zgodności z planem miejscowym. Oznacza bowiem, że przy zatwierdzaniu projektu podziału organ musi przede wszystkim uwzględnić przeznaczenie terenu, a także czy podział służy temu przeznaczeniu. Dodatkowym kryterium dopuszczalności zatwierdzenia podziału z punktu widzenia jego zgodności z planem jest konieczność badania możliwości przyszłego zagospodarowania nowo utworzonych działek, właśnie zgodnie z celem i przeznaczeniem nieruchomości w planie miejscowym. Są to więc wyznaczniki oceny zgodności w ustaleniami planu - czy proponowany przez wnioskodawcę projekt podziału służy realizacji celu i przeznaczenia określonego w planie, a więc czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu określonego w planie miejscowym, po zatwierdzeniu podziału nieruchomości. Ocena ta powinna dotyczyć całości nieruchomości, to jest każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału (tak: G. Bieniek i inni w Ustawa o gospodarce nieruchomościami, Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2007, wyd. 2, str. 354 i nast.; G. Bieniek [w:] G. Bieniek, S. Rudnicki, Nieruchomości. Problematyka prawna, wyd. 6, Warszawa 2011, str. 502; por. także wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 29 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 1043/18; wyrok WSA w Warszawie z 28 lutego 2020 r. o sygn. akt I SA/Wa 92/20; wyrok WSA w Poznaniu z 31 lipca 2020 r. o sygn. akt IV SA/Po 246/20). Sąd podziela stanowisko wyrażone w powołanym wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 29 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 1043/18, że plan nie jest częścią procedury podziału. Rola miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dokonywaniu podziału działek jest ograniczona do wyznaczenia przeznaczenia części terytorium gminy, a zadaniem organu jest badanie zgodności w tym zakresie. Ustawodawca przewidział możliwość określenia zasad podziału, ale zasady podziału to przykładowo określenie minimalnej powierzchni działki, określenie maksymalnej powierzchni działki, kształt działki. Fakt, że plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego powoduje, że co do zasady organy gmin oraz organy administracji publicznej związane są ustaleniami w nim zawartymi. Tym samym, w zasadzie brak jest możliwości kwestionowania ustaleń planu. Z art. 6 u.p.z.p., wynika, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Niewątpliwie podział geodezyjny i ewidencyjny nieruchomości pełni funkcję służebną wobec miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i poprzedza podział prawny nieruchomości oraz musi być zgodny zarówno z częścią graficzną, jak i z częścią tekstową planu. Zatem uwzględnia warunki zawarte w planie zagospodarowania przestrzennego, po to, by przyszli, nowi właściciele, którzy nabędą wydzielone działki, mogli z nich korzystać, zgodnie z ich przeznaczeniem i warunkami zagospodarowania, określonymi w planie (np. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2017 r. sygn. I OSK 2603/15). Samego podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział (art. 96 ust. 1 u.g.n.), na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny (art. 96 ust. 1 u.g.n.). Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, że organy obu instancji orzekały w oparciu o kompletny materiał dowodowy, dokonały jego prawidłowej oceny i w konsekwencji wydały decyzje znajdujące oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Dodać ponadto należy, że dla skutecznego podniesienia zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. konieczne jest wykazanie przez stronę powołującą się na tego rodzaju naruszenie prawa, jakich czynności nie mogła dokonać, bądź jakich dowodów nie mogła zawnioskować wskutek naruszenia przez organ art. 10 k.p.a. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Takie naruszenie miałoby znaczenie tylko w sytuacji, gdyby okoliczność ta wywołała negatywne skutki. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała jednak miejsca, skoro skarżący wnieśli skutecznie odwołanie, a następnie skargę do tut. Sądu. Skorzystali zatem z przysługujących im uprawnień procesowych w sposób niczym nieograniczony. Organy orzekające w tej sprawie nie naruszyły również zasad określonych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedstawione stanowisko i treść przepisów uzasadnia umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a., bowiem w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym niniejszej sprawy brak było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego i wydania merytorycznej decyzji. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji wyroku. Wszystkie powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych znajdują się w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl