II SA/Gl 404/05

Dnia 12 września 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: NSA Ewa Krawczyk Asesor WSA Rafał Wolnik – spr. Protokolant: ref. stażysta Ewa Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2005 roku, sprawy ze skargi I. P. i G. P. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia w wyniku wznowienia postępowania wydania z naruszeniem prawa decyzji w sprawie pozwolenia na budowę postanawia umorzyć postępowanie sądowe W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wnieśli o uchylenie, względnie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Wojewody Ś. z dnia [...] roku, Nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił decyzję Starosty Powiatu G. z dnia [...] roku Nr [...] i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia w trybie art. 138 § 2 kpa. Postępowanie w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją toczyło się na skutek wniosku współwłaścicieli Ośrodka "[...]" w P., którzy domagali się wznowienia postępowania zakończonego prawomocną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w G. z dnia [...] roku Nr [...], na mocy której organ ten zatwierdził skarżącym projekt budowlany rozbudowy i modernizacji budynku letniskowego w Ośrodku "[...]" nad Zalewem P. Postanowieniem z dnia [...] roku postępowanie to zostało wznowione, zaś powołaną wyżej decyzją Starosty G. z dnia [...]roku stwierdzono wydanie decyzji z dnia [...]roku z naruszeniem prawa i odmówiono jej uchylenia. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...]roku Nr [...], w odrębnym postępowaniu prowadzonym również z wniosku współwłaścicieli Ośrodka "[...]", Wojewoda Ś. stwierdził nieważność decyzji z dnia [...]roku, tej samej, która była przedmiotem w sprawie będącej wznowienia postępowania. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku Nr [...]. Skarżący zaskarżyli również tą ostatnią decyzję, co stało się podstawą wydania przez tut. Sąd postanowienia na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2004 roku o zawieszeniu postępowania do czasu rozpoznania skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Z ustaleń Sądu wynika, że wyrokiem z dnia 8 marca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. i G. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku Nr [...] (sygn. akt 7/IV SA 5149/03). Od wyroku tego nie została wniesiona skarga kasacyjna i stał się on prawomocny z dniem 8 kwietnia 2005 roku. Postanowieniem z dnia 4 maja 2005 roku podjęto zawieszone w niniejszej sprawie postępowanie. Na rozprawie w dniu 12 września 2005 roku pełnomocnik skarżących cofnął skargę w związku z treścią prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 marca 2005 roku. Obecni na rozprawie uczestnicy postępowania nie sprzeciwili się cofnięciu skargi. W opisanym wyżej stanie faktycznym stwierdzić przyjdzie, iż postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Kontrolowana bowiem decyzja Wojewody Ś. wydana została w postępowaniu wznowieniowym, którego przedmiotem była powołana wyżej decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w G. z dnia [...] roku. Decyzja ta została prawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności. W tym stanie rzeczy postępowanie wznowieniowe uznać należało za bezprzedmiotowe, a zatem orzeczono jak w sentencji na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwaną dalej p.s.a., w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn.zm.). Umorzenie postępowania sądowego znajduje ponadto uzasadnienie w treści art. art. 161 § 1 pkt 1 p.s.a., albowiem w ocenie Sądu skarżący skutecznie cofnęli skargę. Zgodnie z przepisem art. 60 p.s.a. cofnięcie skargi wiąże sąd, a w niniejszej sprawie Sąd nie uznał, aby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa względnie spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.