II SA/Gl 405/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.) Sędzia WSA Maria Taniewska – Banacka Protokolant starszy referent Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2007 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 104 Kpa oraz art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( obecnie Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym ) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż. nakazał D. S. dokonać rozbiórki dobudówki do budynku letniskowego zlokalizowanego na działce A w Ż. od strony działki B. W wyniku wniesionego od tej decyzji odwołania została ona uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji decyzją [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. W toku ponownego rozpoznania sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż. postanowieniem z dnia [...]r. wydanym na podstawie art. 123 kpa oraz art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego wstrzymał roboty budowlane oraz nałożył na D. S. oraz W. K. bliżej określone w tym postanowieniu obowiązki, ustalając termin ich wykonania do [...]r. W uzasadnieniu tego postanowienia powołując się na wyniki przeprowadzonych dnia [...]r. oględzin m.in. stwierdził, że do istniejącego na działce nr A w Ż. budynku rekreacyjnego dobudowano pomieszczenie o wymiarach [...]m x [...]m, oznaczone na szkicu polowym do protokołu oględzin nr [...]. Posiada ono konstrukcję drewnianą słupowo – ryglową z dachem jednospadowym. Zostało wybudowane w 2001 roku lub w [...]2002 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Obiekt taki nie jest zwolniony z pozwolenia na budowę na mocy art. 29 Prawa budowlanego. Może on być zalegalizowany w trybie art. 48 ust. 2 – 5 Prawa budowlanego pod warunkiem wcześniejszego wykonania nałożonych tym postanowieniem obowiązków. Organ orzekający stwierdził nadto, że przedmiotowa dobudówka została zrealizowana na terenie oznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem "[...]- ośrodki rekreacyjno wypoczynkowe i kampingowe, pola biwakowe". Istnieje zatem możliwość jej legalizacji. Wobec bezskutecznego upływu określonego w powyższym postanowieniu terminu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż. decyzją z dnia [...]r. nr [...] wydaną na podstawia art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego i art. 104 Kpa nakazał W. K. dokonać rozbiórki przedmiotowej dobudówki pełniącej funkcję pomieszczenia gospodarczego. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że dobudówka została wybudowana w 2001 lub 2002 r. bez wymaganego art. 28 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę. Ani inwestor W. K. ani właścicielka działki D. S. nie wykonali nałożonych na nich postanowieniem z dnia [...]r. obowiązków. Tym samym zachodzą określone w art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 podstawy do wydania nakazu rozbiórki. W odwołaniu od tej decyzji W. K. wniósł o jej uchylenie. Zarzucił, że nie był inwestorem dobudówki, w sprawie występował jedynie jako pełnomocnik swojej siostry D. S. – właścicielki działki na której dobudówka się znajduje. Dobudówka stanowi pomieszczenie gospodarcze, nie posiada fundamentu, stoi na trzech słupach drewnianych wbitych w ziemię zakończonych stalowymi kątownikami, wykorzystywana jest do celów gospodarczych. Nie jest ona budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Nadto nie wymagała pozwolenia na budowę zgodnie z treścią art. 29 pkt 1 a tego Prawa, a to z tego względu, że powstała na gruncie oznaczonym w "wykazie gruntowym" jako rolny. Zarzucono nadto, że dobudówka ma charakter tymczasowy i po spełnieniu swojej funkcji zostanie rozebrana. Projektuje się bowiem przebudowę altany do której jest dobudowana, na domek letniskowy. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. po rozpoznaniu tego odwołania zmienił decyzję organu I instancji w ten sposób, że jako zobowiązaną do nakazu rozbiórki wskazał D. S. - jako właścicielkę działki nr A. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia dokonując analizy przepisów prawa budowlanego stwierdził, że budowa spornej dobudówki wymagała w dacie jej realizacji pozwolenia na budowę, a takim D. S. nie dysponowała. Skoro jednocześnie nie wykonała ona nałożonych postanowieniem organu I instancji z dnia [...]r. obowiązków, umożliwiających ewentualnie legalizację popełnionej samowoli budowlanej, to orzeczenie nakazu rozbiórki znajduje podstawę w art. 48 ust. 1 w zw. z art. 4 Prawa budowlanego. Nakaz ten powinien być skierowany przy tym do właścicielki działki a nie do jej pełnomocnika. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. K. jako pełnomocnik D. S. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podtrzymano zgłoszone wcześniej w odwołaniu zarzuty co do charakteru i roli dobudówki. W konsekwencji stwierdzono, że realizacja tej dobudówki nie stanowiła samowoli budowlanej gdyż jej wniesienie nie wymagało ani pozwolenia na budowę ani nawet zgłoszenia – a to w związku z treścią art. 29 ust. 1 pkt 3 i art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując w ogólnym zarysie dotychczasowe stanowisko i jego uzasadnienie. Stwierdził, że rolę fundamentów dobudówki pełnią słupy drewniane osadzone w gruncie. Tego typu obiekt w dacie jego realizacji wymagał pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa ( art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ). W pierwszej kolejności należy podzielić zdaniem Sądu stanowisko organów orzekających, że objęta postępowaniem dobudówka stanowi budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego skoro posiada on ściany, dach i fundamenty. Za fundamenty należy uznać przy tym kątowniki wbite w ziemię do których przymocowane są słupki drewniane stanowiące konstrukcję dobudówki ( zobacz zeznania świadka L. S. – Karta [...] akt administracyjnych). Nawet gdyby przyjąć, jak twierdzi pełnomocnik skarżącej, że obiekt ten z uwagi na przewidywany okres wykorzystania ma charakter tymczasowy, to i tak nie był on wyłączony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że był to obiekt tymczasowy przeznaczony do użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, o jakim była mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego według brzmienia tego przepisu obowiązującego w dacie realizacji tego obiektu, a to w sytuacji gdy strona skarżąca nie wykazała aby prowadziła wówczas roboty budowlane w oparciu o pozwolenia na budowę lub zgłoszenie. Z tego też względu nie może też odnieść skutku zarzut, że obiekt taki byłby zwolniony z obowiązku zgłoszenia, a to w związku z treścią art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Do prowadzenia takich robót nie uprawniały bowiem decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na które skarżąca się powoływała. Dowolne jest też twierdzenie, że był to obiekt gospodarczy związany z produkcją rolną i uzupełniający zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej ( zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 a Prawa budowlanego ) skoro żadnej zabudowy zagrodowej skarżąca na tym terenie nie posiadała. Nie zostało też wykazane aby był on wykorzystywany na potrzeby produkcji rolnej. Nie jest on również wolno stojącym parterowym budynkiem gospodarczym o jakim mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a to z tego względu, że stanowi dobudówkę do obiektu letniskowego. W konsekwencji zasadnie uznały organy orzekające, że w sprawie zachodzi sytuacja o jakiej mowa w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Legalizacja takiego obiektu była zatem jedynie możliwa po spełnieniu warunków o jakich mowa w ust. 2 i 3 tego artykułu. Ponieważ skarżąca nie wykonała obowiązków nałożonych na nią postanowieniem organu I instancji z dnia [...]r., podjętym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, to obowiązek orzeczenia o nakazie rozbiórki wynikał z art. 48 ust. 4 tego aktu prawnego. Nie zależał on przy tym od uznania organów orzekających. Skoro właśnie takiej treści decyzję organy orzekające podjęły, to oznacza to, iż jest ona zgodna z obowiązującym prawem. Zmiana adresata nakazu rozbiórki przez organ odwoławczy była przy tym dopuszczalna, a to z tego względu, że D. S. brała udział w postępowaniu przez swojego pełnomocnika W. K.. Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.). Wobec oddalenia skargi Sąd nie orzekł w przedmiocie wniosku skarżącej o zasądzenie kosztów sądowych ( w związku z treścią art. 209 tej ustawy ).