II SA/Gl 406/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant sekretarz sądowy Beata Malcharek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2008r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...]. nr [...], 2) orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta C., Naczelnik Wydziału Planowania Przestrzennego, po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na dobudowie do budynku Domu Handlowego "[...]" obiektu handlowego z częścią magazynową i socjalną oraz realizacji niezbędnych urządzeń infrastruktury technicznej, przewidzianej do realizacji na nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], karta mapy nr [...], położonej przy [...] w C. W decyzji określono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. W uzasadnieniu organ podał, że działka nr [...] zabudowana jest budynkiem o trzech kondygnacjach nadziemnych o funkcji handlowo-usługowej (Dom Handlowy [...]), uzbrojona, położona bezpośrednio przy drodze publicznej – [...]. Obsługa komunikacyjna odbywa się także od strony ul. [...] i [...]. W trakcie postępowania ustalono, że projektowana budowa spełnia wszystkie warunki wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyniki analizy tekstowej (załącznik nr 2) i graficznej (załącznik nr 2a) dołączono do decyzji. Projektowana inwestycja – zdaniem organu – jest kontynuacją istniejącej w obszarze położenia działki [...] funkcji, natomiast w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie rozstrzyga się kwestii związanych z usytuowaniem obiektu w konkretnym miejscu, a jedynie określa linie rozgraniczające teren inwestycji. Postępowanie to nie służy rozstrzyganiu rozwiązań technicznych związanych z inwestycją i nie mają na to postępowanie wpływu spory dotyczące własności. W podstawie prawnej powyższej decyzji organ powołał art. 53 ust. 3 i 4, art. 54, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z zm.) oraz dwa rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., a mianowicie "w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy" (Dz. U. nr 164, poz. 1589) i "w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Odwołanie od wyżej opisanej decyzji złożyła M. K. współwłaścicielka działki [...]. Odwołując zarzuciła, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej powoływanej jako "ustawa") przez brak uwzględnienia interesu osób trzecich polegającego na tym, iż w następstwie realizacji inwestycji dojdzie do znacznego zagęszczenia budynków i zaburzenia cyrkulacji na jej działce. Podniosła naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy przez nieuwzględnienie braku dostępu działki nr [...] do drogi publicznej oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 i 9 Prawa budowlanego przez usytuowanie obiektu w granicy z działką [...], w którym to miejscu przebiega sieć ciepłownicza. Zdaniem odwołującej się organ I instancji naruszył również art. 10 kpa, albowiem nie zawiadomił jej przed wydaniem decyzji o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Mając na uwadze powyższe naruszenia prawa odwołująca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy lub jej uchylenia i przekazania do ponownego rozpatrzenia. Pismem z dnia [...] r. – skierowanym do SKO w C. – Z. S. i R. Z., współwłaściciele Domu Handlowego "[...]" i wieczyści użytkownicy działki nr [...], wnieśli o nieuwzględnienie złożonego odwołania. W piśmie tym podali, że firma [...] posiada dostęp do drogi publicznej przez okres 10 lat na podstawie umowy z współwłaścicielami działki [...], przez którą prowadzi droga wewnętrzna do ul. [...]. Przeszkodą dla realizacji projektowanej inwestycji nie jest sieć ciepłownicza bowiem omija ona teren jej usytuowania, co wynika z mapy geodezyjnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 59 ust. 1 i 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w całości. Zdaniem organu odwoławczego przeprowadzona przez organ I instancji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie wnioskowanych warunków zabudowy wykazała, że teren przewidziany pod inwestycję położony jest na obszarze, gdzie zlokalizowana jest zabudowa pozwalająca na ustalenie warunków zgodnie z rozporządzeniem z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż istnieje zabudowa o funkcji i parametrach, jak proponowana we wniosku. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ odwoławczy zacytował dwa wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracjnego w Gliwicach podkreślając, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ma charakter opiniodawczy, dotyczący zagwarantowania ładu przestrzennego i na etapie postępowania poprzedzającego jej wydanie inwestor nie ma obowiązku złożenia projektu budowlanego. Tym samym brak jest podstaw prawnych do badania zgodności projektowanej inwestycji z warunkami techniczno-budowlanymi, gdyż ocena spełnienia wymogów prawa budowlanego należy do organów administracji architektoniczno-budowlanej. Teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej. Współwłaściciele działki nr [...] zawarli bowiem umowę na czas nieokreślony z wnioskodawcą w dniu [...] r. współużytkowania nieruchomości, która została ograniczona do prawa przechodu i przejazdu. Zdaniem organu odwoławczego nie został także naruszony żaden ze wskazanych przepisów Prawa budowlanego, a w szczególności art. 9 tej ustawy z uwagi na brak podstaw do ich zastosowania w sprawie. Również zarzut usytuowania obiektu w miejscu ogrodzenia, gdzie znajduje się sieć ciepłownicza nie jest słuszny bowiem mapa ewidencyjna wykazuje przebieg tej sieci wprawdzie przy ogrodzeniu ale po stronie nieruchomości odwołującej się. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. K. powtórzyła zarzuty odwołania, a dodatkowo wskazała na rażące naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy poprzez określenie warunków zabudowy bez uwzględnienia warunku usytuowania budynku w odległości minimum [...] m od brzegu magistrali cieplnej oraz warunku zapewnienia stałego dostępu dla służb eksploatacyjnych przedsiębiorstwa energetycznego. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy naruszył także art. 107 kpa przez nierzetelne uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Motywując zgłoszone zarzuty skarżąca wyraziła pogląd, iż teren inwestycji nie ma dostępu do drogi publicznej bowiem umowa użytkowania działki [...] uprawniająca inwestora do przejazdu i przechodu nie odpowiada wymogom "dostępu do drogi publicznej" w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy. Należy bowiem zważyć, że służebność drogowa jest ograniczonym prawem rzeczowym, które przysługuje każdoczesnemu właścicielowi nieruchomości władnącej, a użytkowanie jest prawem niezbywalnym, które nie przechodzi na następcę prawnego. Dopuszczona budowa nie uwzględnia zasady dobrego sąsiedztwa przez utrudnienie dojazdu do nieruchomości sąsiednich, dewastacje chodnika, a to z uwagi na "ogólny dostęp" Domu Handlowego "[...]" do drogi publicznej – [...]. W istocie brak miejsc parkingowych od strony tej ulicy powoduje, że dostawcy korzystają z chodnika usytuowanego na froncie nieruchomości skarżącej. Lokalizacja projektowanego obiektu w granicy z działką skarżącej, na długości około [...] m spowoduje otoczenie tej działki zabudowaniami tworząc "studnię". Brak właściwej analizy zabudowy i zagospodarowania działek sąsiednich spowodował nieuwzględnienie przez organy orzekające faktu, że sąsiednie nieruchomości wykorzystywane są w celach mieszkalnych i gospodarczych, a nie wyłącznie pod tą ostatnią działalność. Wadliwe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania dla obszaru sąsiadującego z terenem projektowanej inwestycji stanowi nie tylko naruszenie przepisów ustawy, ale także art. 7, 107 § 2 i § 3 kpa. Skarżąca podnosząc nadto zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 15 kpa wobec braku ponownego rozpoznania sprawy przez ten organ wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w decyzji ostatecznej. Uczestnicy postępowania Z. S. i R. Z. – współwłaściciele Domu Handlowego "[...]" – w piśmie procesowym z dnia [...] r. domagali się oddalenia skargi i zasądzenia na ich rzecz kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z zm.) – sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują czy organy administracji wydając zaskarżone decyzje, postanowienia czy inne akty administracyjne nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji czy innego aktu, bądź stwierdzenie ich nieważności (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1271 z zm., dalej ppsa). W trakcie sprawowania tej kontroli, po myśli art. 134 ppsa, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zatem dokonują kontroli legalności również z urzędu, niezależnie od oceny zarzutów podniesionych w skardze. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji zgodnie z wyżej przedstawionymi regułami skład orzekający doszedł do wniosku, że decyzja ta nie odpowiada prawu, a zatem skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z zm., dalej ustawa) oraz art. 54 pkt 2 litera a i c i pkt 3 tej ustawy). Decyzja ta narusza także przepisy procedury administracyjnej w zakresie określonym w art. 107 § 3 kpa oraz 7, 77 § 1 i 80 kpa. Zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku spełnienia warunku polegającego na tym, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przepis ten formułuje tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa i jego celem jest zachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji, formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu. Dowodem przeprowadzonym na okoliczność spełnienia przez projektowaną inwestycję tych warunków powinna być analiza sporządzona na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 z zm.). W ocenie Sądu ustalenie stopnia kontynuacji funkcji, celów, formy architektonicznej i zagospodarowania terenu możliwe jest tylko po wcześniejszym wskazaniu konkretnych budynków i obiektów mieszczących się na sąsiednich w stosunku do planowanej inwestycji działkach, które są dostępne z tej samej drogi publicznej. Dopiero ustalenie takich obiektów umożliwia przejście do badania spełnienia kolejnych wymagań wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, w tym w zakresie ich funkcji, celów, formy architektonicznej i zagospodarowania terenu. Podstawowym kryterium podczas oceny funkcji obiektu powinien być cel, w jakim został wzniesiony, katalog potrzeb jaki zaspokaja i aktualny sposób użytkowania. Natomiast ocena cech, formy architektonicznej i sposobu zagospodarowania terenu powinno w przypadku każdego z analizowanych obiektów sąsiadujących, obejmować ich gabaryty (powierzchnię użytkową, liczbę kondygnacji) wzajemne przestrzenne ulokowanie, stosunek zajmowanych powierzchni do poszczególnych funkcji, jeżeli ten sam obiekt wypełnia więcej niż jedną funkcję. Szczegółowa znajomość funkcji, cech, form architektonicznych, sposobu zagospodarowania działek sąsiednich umożliwia organowi orzekającemu dokonanie oceny co do stopnia podobieństwa planowanej inwestycji w stosunku do zabudowy sąsiedniej. Tylko bowiem znaczny stopień podobieństwa wymienionych determinantów pozwala na stwierdzenie, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenu objętego wnioskiem będzie stanowiło kontynuację dotychczasowej zabudowy terenu w znaczeniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Brak spełnienia wymagań z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy czyni niecelowym badanie dalszych warunków określonych w tym przepisie (to jest pkt 2 – 5). Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrowanej decyzji Sąd doszedł do wniosku, że w materiale dowodowym zgromadzonym przez organy brak jest podstaw do poczynienia tych ustaleń. Organ I instancji stwierdził jedynie, że "projektowana inwestycja jest kontynuacją istniejącej na danym obszarze funkcji" i odesłał do wyników analizy, której część tekstową stanowi załącznik nr 2, a graficzną załącznik nr 2a. Natomiast w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy uznał, że przeprowadzona przez organ I instancji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie wnioskowanych warunków zabudowy wykazała, że teren przewidziany pod inwestycję położony jest na obszarze, gdzie zlokalizowana jest zabudowa pozwalająca na ustalenie warunków zgodnie z rozporządzeniem z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż istnieje zabudowa o funkcji i parametrach jak proponowana we wniosku Niezależnie od faktu, że tak zredagowana decyzja nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 kpa, to z analizy słownej, stanowiącej załącznik nr 2 wynika jedynie, że na terenie analizowanym, dostępnym z tej samej drogi publicznej, istnieje zabudowa pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Nie wskazano w analizie słownej na konkretne budynki i obiekty mieszczące się na sąsiednich działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej ani na takie działki. W związku z tym nieuprawnione i niezrozumiałe są dalsze wyniki analizy stwierdzające na sąsiednim terenie funkcje jak we wniosku i parametry podobne do proponowanych we wniosku (bez podania funkcji i parametrów zabudowy sąsiedniej), określające linię zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, powierzchni biologicznie czynnej, gabaryty sąsiedniej zabudowy. Natomiast brak jest analizy graficznej, jeżeli istotnie jak to podano w decyzji organu I instancji, stanowiła ona załącznik nr 2a. Tak oznaczonego załącznika nie ma w aktach sprawy, a załącznik nr 1 zdaniem tego organu jest załącznikiem określającym linie rozgraniczające teren inwestycji, chociaż zawarte na nim objaśnienia wskazują na "wyniki analizy" na terenie objętym analizą, określając funkcje i użytkowanie terenu przez wskazanie na zabudowę mieszkaniową wielorodzinną MW, usługi U, pas drogowy K, drogę wewnętrzną KW, istniejące miejsca parkingowe P. Powyższe oznacza, że do ustalenia zaskarżoną decyzją warunków zabudowy doszło z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, co już przesądza o konieczności uchylenia zarówno decyzji I jak i II instancji. Niezależnie od tego uchybienia kontrolowaną decyzją utrzymano w mocy w całości decyzję, która nie odpowiada wymogom art. 54 ustawy. Określając stosownie do pkt 2 litera a art. 54 warunki i wymagania dotyczące kształtowania ładu przestrzennego organ nie określił wielkości powierzchni działki biologicznie czynnej, przy czym nie uzasadnił tego stanowiska. Z kolei określając warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji nie wskazał na wymaganą ilość miejsc parkingowych. Obowiązki w powyższym zakresie wynikają z powołanego wyżej art. 54 ust. 2 ustawy i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy - § 2 pkt 3 i pkt 6 (Dz.U. 03.164.1589). Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy zgodnie z art. 54 ust. 3 ustawy powinna zawierać wyznaczenie na mapie w odpowiedniej skali linii rozgraniczających teren inwestycji. Wyznaczenie linii rozgraniczających teren inwestycji powinno w sposób nie budzący wątpliwości określać miejsce realizacji planowanego zamierzenia, zatem nie może się ograniczać do wskazania położenia działki, w której obrębie ma być realizowana inwestycja. W szczególności linie rozgraniczające teren inwestycji nie mogą być utożsamiane z granicami działki, chociaż nie jest wykluczone oznaczenie tych linii po granicy działki np. przy projektowanej budowie budynku mieszkalnego na niewielkiej działce. Z treści art. 53 ust. 3 wynika, że określenie linii rozgraniczających teren inwestycji jest obowiązkiem organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy co oznacza, że organ nie może się uchylić od wykonania tego obowiązku. Takie określenie jest niezbędne również i z punktu widzenia określenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Nie sposób bowiem określić, jakie wymogi w zakresie ochrony osób trzecich winna spełniać zamierzona inwestycja, jeżeli nie zostanie ustalone miejsce jej realizacji. Na związek linii rozgraniczających z ochroną interesów osób trzecich wskazują zarzuty skarżącej, które kwestionują usytuowanie projektowanego pawilonu handlowego w granicy z jej działką w sytuacji gdy z decyzji tej, wobec braku linii rozgraniczających, miejsce realizacji inwestycji nie wynika. Dlatego też ten zarzut jest bezprzedmiotowy. Organ I instancji podał, że linie rozgraniczające teren przedmiotowej inwestycji zostały wyznaczone na kopii mapy stanowiącej załącznik do decyzji oznaczony nr 1. Załącznik taki istotnie znajduje się w aktach sprawy ale nie zostały na nim oznaczone linie rozgraniczające. Z objaśnień umieszczonych w tym załączniku wynika jedynie oznaczenie granic terenu objętego wnioskiem i granic terenu objętego analizą. W ocenie Sądu uzasadnione jest przypuszczenie, że załącznik ten jest częścią graficzną analizy a nie częścią graficzną decyzji o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 54 ust. 3 ustawy. Oznacza to, że kontrolowana decyzja nie zawiera obligatoryjnej części graficznej. Powyższe naruszenia prawa w ocenie Sądu przesądzają o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera a i c ppsa w związku z art. 135 tej ustawy. Rozstrzygnięcie o niewykonalności zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku wydano na podstawie art. 151 ppsa. Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji powinien przeprowadzić szczegółową analizę spełnienia przez projektowaną zabudowę w pierwszym rzędzie warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy ze wskazaniem obiektów na działkach sąsiednich mających dostęp do tej samej drogi publicznej, do której dostęp posiada działka projektowanego zainwestowania i dokonania w oparciu o tę sąsiednią zabudowę ustaleń w zakresie funkcji, formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu. Pozytywne dla wnioskodawcy wyniki tych ustaleń uczynią zasadnym i koniecznym sprawdzenie spełnienia przez projektowaną inwestycję pozostałych warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 2 – 4. Wydając decyzję o warunkach zabudowy organ powinien mieć na uwadze unormowania art. 54 ustawy i rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzna decyzji powinna zawierać linie rozgraniczające teren przyszłej inwestycji przy czym – w ocenie Sądu – w niniejszej sprawie wobec zabudowania części działki nr [...] Domem Handlowym "[...]" i pawilonem [...] linie te nie mogą biegnąć po granicach działki. Nadto do decyzji, oprócz jej części graficznej należy dołączyć część graficzną i słowną analizy oraz projekt decyzji sporządzony przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego urbanistów albo architektów z podaniem jej nazwiska, a samą decyzję uzasadnić w sposób spełniający wymogi art. 107 § 3 kpa.