II SA/Gl 406/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Dziuk po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Ł. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 19 stycznia 2024 r. nr IFXIV.7840.9.9.2023 w przedmiocie pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Wojewoda Śląski zaskarżoną decyzją uchylił decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 18 stycznia 2023 r., nr [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania inwestorowi – P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę dwóch hal przemysłowych A i B z zapleczami socjalnobiurowymi, zapleczami technicznymi z instalacjami wewnętrznymi i zewnętrznymi, obiektami towarzyszącymi oraz układem komunikacji wewnętrznej na nieruchomości obejmującej działki wymienione w ww. decyzji obręb B., w rejonie ulicy [...] w G. i przekazał przedmiotową sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. W decyzji zawarto pouczenie o przysługującym prawie do wniesienia do sądu administracyjnego sprzeciwu od tej decyzji. W dniu 7 marca 2024 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) J. Ł. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. decyzję Wojewody Śląskiego. W podstawie prawnej wskazano art. 52 § 1, art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2022 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634; dalej P.p.s.a.). W skardze zarzucono naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 98 § 1 K.p.a. oraz art. 103 w związku z art. 57 K.p.a. Wskazując na te naruszenia, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny środek zaskarżenia od decyzji kasacyjnej wydajnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), która w art. 9, zmieniającym ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pkt 7 - dziale III, po rozdziale 3 dodała rozdział 3a, zawierający przepisy od art. 64a do art. 64e o tytule "Sprzeciw od decyzji". Powyższe przepisy obowiązują od 1 czerwca 2017 r. i mają zastosowanie do postępowań przed sądami administracyjnymi wszczętych od tej daty. Zgodnie z art. 64a P.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Jednocześnie do art. 3, dotyczącego kognicji sądów administracyjnych, dodano § 2a zgodnie z którym sądy te orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Jak stanowi art. 64b § 1 P.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sprzeciw od decyzji jest pismem procesowym kwalifikowanym, a zatem pismem mającym szczególne znaczenie. Dlatego osnowa zawartych w nim wniosków i oświadczeń jest w sposób szczególny określona przez ustawę. Zgodnie z art. 64b § 2 P.p.s.a. sprzeciw od decyzji powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, żądanie jej uchylenia oraz oznaczenie organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Granice rozpoznania sprzeciwu od decyzji przez sąd administracyjny wyznacza art. 64e P.p.s.a., który stanowi, że sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Wynika to również z treści art. 151a § 1 zd. 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd uwzględniając sprzeciw od decyzji uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. W sprawie niniejszej bezspornym jest, że zaskarżona decyzja jest decyzją kasacyjną wydaną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Zaskarżając tę decyzję do sądu administracyjnego skarżący reprezentowany przez fachowego pełnomocnika wniósł pismo procesowe zatytułowane "Skarga". Sąd, mając na uwadze, że nie tytuł pisma ale jego treść determinuje jego charakter odniósł się do treści tego pisma. W ocenie sądu, treść pisma wskazuje że skarżący w sprawie niniejszej wniósł "klasyczną" skargę a nie kwalifikowane pismo procesowe jakim jest sprzeciw. W petitum pisma wskazano podstawy prawne wniesienia skargi. W zarzutach, co prawda użyto sformułowania, że zarzuca się "naruszenie prawa procesowego", ale już nie wskazano konkretnych przepisów postępowania w powiązaniu z art. 138 § 2 K.p.a. Odpowiednie stosowanie do sprzeciwu przepisów o skardze oznacza, że sąd nie jest związany zarzutami sprzeciwu. Nie może to jednak oznaczać, że sąd zamiast sprzeciwu ma rozpoznać skargę, która nie jest środkiem zaskarżenia od takiej decyzji. Wobec powyższego skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 3 pkt 6 w zw. z art. 64a P.p.s.a. Sąd zaznacza również, że nawet gdyby przyjąć, że wniesiony środek zaskarżenia jest sprzeciwem, to sytuacja procesowa skarżącego i tak nie uległaby zmianie, albowiem wówczas ów sprzeciw (niezłożony równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia) musiałby zostać odrzucony z powodu złożenia go po upływie czternastodniowego terminu określonego w art. 64c § 1 P.p.s.a. W myśl art. 64c § 1 i 2 P.p.s.a., sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia stronie decyzji, za pośrednictwem organu, którego decyzja jest przedmiotem sprzeciwu. Stosownie do art. 64b § 1 p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu. Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 7 lutego 2024 r. i zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia sprzeciwu. Tym samym termin do wniesienia sprzeciwu upływał bezskutecznie w dniu 21 lutego 2024 r. Tymczasem sprzeciw został wniesiony dopiero w dniu 7 marca 2024 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), a zatem po upływie ustawowego terminu.