II SA/Gl 409/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2017 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania z tytułu trwałego ograniczenia prawa własności nieruchomości oddala skargę. Decyzją z [...] r. nr [...] Prezydent Miasta D. zezwolił Spółdzielni Mieszkaniowej "B" na wejście na teren nieruchomości położonej w D. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...], stanowiącej własność C. K., celem budowy pozaosiedlowego uzbrojenia kanału centralnego ogrzewania. Wnioskiem z 25 stycznia 2011 r. M. W. i M. W., zwrócili się do Prezydenta Miasta D. o wydanie decyzji ustalającej wysokość odszkodowania jakie winno uiścić Przedsiębiorstwo "C" S. A. w D., będące następcą prawnym Spółdzielni Mieszkaniowej "B", z tytułu trwałego ograniczenia prawa własności nieruchomości. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż otrzymane przez poprzednią właścicielkę nieruchomości odszkodowanie z tytułu strat w zasiewach i uprawach oraz odszkodowanie za brak możliwości korzystania z przedmiotowej nieruchomości w latach 1991 -1992 nie wyczerpuje całości roszczeń C. K., wynikających z art. 36 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (tj. Dz. U. z 1974r. nr. 10 poz. 64 z późn. zm.). Decyzją z [...] . nr [...] Prezydent Miasta D. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania z tytułu trwałego ograniczenia prawa własności ww. nieruchomości W wyniku wniesionego odwołania, Wojewoda [...] decyzją z [...]. [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W jego ocenie, skoro ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej poprzednio własność C. K. nastąpiło na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta D. z [...] r. nr [...], a nie w trybie art. 124 obecnie obowiązującej ustawy o gospodarce nieruchomościami, to brak było podstaw do zastosowania art. 129 ust. 5 pkt 1 tego aktu i ustalenia na jego podstawie odszkodowania na rzecz wnioskodawców. Na skutek wniesionej przez M. W. i M. M. skargi na ww. decyzję Wojewody i [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 19 listopada 2012r. sygn. akt II 1SA/G1 582/12, uchylił zarówno zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta D. z [...] r. nr [...]. Obie decyzje, zdaniem Sądu, naruszyły art. 129 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, bowiem brak było przeszkód do rozstrzygnięcia o odszkodowaniu oparciu o art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. Sąd podkreślił ponadto, iż za możliwością zastosowania w kontrolowanej sprawie przepisów obowiązującej ustawy o gospodarce nieruchomościami przemawia również brzmienie art. 21 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu Dodatkowego Konwencji do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 28 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 838/13, oddalił skargę kasacyjną Spółki "C" z o.o., akceptując stanowisko wyrażone w wyroku WSA z 19 listopada 2012r. Wskazał ponadto, że postępowania w niniejszej sprawie nie można uznać za bezprzedmiotowego, lecz sprawa powinna być rozstrzygnięta na podstawie art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Rozpatrując sprawę ponownie Prezydent Miasta D., po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, decyzją z [...]. nr [...] ustalił na rzecz M. M., będącej następcą prawnym wnioskodawców, odszkodowanie w wysokości 67 103,00 zł (słownie: sześćdziesiąt siedem tysięcy sto trzy złote), z tytułu trwałego ograniczenia prawa własności ww. nieruchomości. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyła Spółka "A" z siedzibą w K., reprezentowana przez pełnomocnika. W odwołaniu podniesiono zarzut naruszenia art. 6, art. 7 Kpa oraz art. 130 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wskazując na błędne ustalenia organu I instancji, dotyczące: powierzchni zajętej przez infrastrukturę przesyłową należącą do "A" Sp. z o.o., współczynniku obniżenia wartości nieruchomości na skutek lokalizacji urządzenia przesyłowego, współczynnika współkorzystania z nieruchomości w pasie przesyłu przez przedsiębiorstwo. W dalszej części odwołania podtrzymała podnoszone wcześniej przed organem I instancji zarzuty do operatu szacunkowego Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] , uwzględniając przepisy art. 153 i art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu są wiążące dla organu i stron, decyzją z [...] ., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, podzielając jego stanowisko. W skardze powielono te same zarzuty, co w odwołaniu, do których Wojewoda [...] ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. W pierwszym rzędzie przyjdzie zauważyć, że stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 19 listopada 2012r. sygn. akt II SA/Gl 582/12 oraz Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 28 listopada 2014r. sygn. akt I OSK 838/13 przesądziły, iż sprawa odszkodowania powinna zostać rozstrzygnięta w oparciu o przepisy obowiązującej ustawy o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2016 r., poz. 2147, dalej: u.g.n.), a podstawą takiego rozstrzygnięcia winien być właśnie przepis art. 129 ust. 5 pkt 3 tej ustawy. Skarżąca tego nie kwestionuje, natomiast ma zastrzeżenia co do prawidłowości operatu, będącego podstawą ustalenia wysokości odszkodowania. Zastrzeżenia dotyczą powierzchni zajmowanej przez kanał ciepłowniczy oraz przyjętych przez biegłego współczynników obniżenia wartości nieruchomości oraz współczynnika współkorzystania z nieruchomości w pasie służebności przesyłu przez przedsiębiorstwo przesyłowe. Jeśli chodzi o powierzchnię "pasa zajętości" została ona prawidłowo wyznaczona na podstawie mapy zasadniczej, przy założeniu, iż jego szerokość wynosi 7 m ( po 3 m z obu stron instalacji), zaś długość tego pasa to 55,71 m. Na marginesie przyjedzie zauważyć, że tym samym byłaby to powierzchnia większa, niż wynika z sugestii skarżącej, która wskazuje na 55 m długości i 1,77 m szerokości pasa. Współczynnik obniżenia wartości nieruchomości ustalono na 0,5 zgodnie z przepisami, przy czym nie wiadomo z jakich powodów skarżąca go kwestionuje. Podobnie prawidłowo przyjęto współczynnik współkorzystania ze względu na możliwość korzystania z nieruchomości w sposób ograniczony. W ocenie Sądu nie znajdują uzasadnienia zarzuty podnoszone w skardze, bowiem wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały w trakcie postępowania wyjaśnione, w szczególności na podstawie prawidłowo sporządzonego operatu szacunkowego. Brak było także podstaw do dopuszczenia z urzędu dowodu z operatu szacunkowego sporządzonego przez innego biegłego. Skarżąca, jeśli miał wobec niego zastrzeżenia, mogła go zakwestionować w trybie dla tego przewidzianym. W tym stanie rzeczy, ze względu na niestwierdzenie naruszeń prawa materialnego i procesowego, Sąd postanowił oddalić skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.