II SA/Gl 411/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a : oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji W skardze z dnia [...] r. E. M. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nakładającej na nią, jako współwłaściciela nieruchomości obowiązek wykonania określonych robót budowlanych mających na celu poprawę stanu technicznego budynku przy ul. [...] w B. i zapewnienie bezpieczeństwa jego lokatorom oraz osobom postronnym. Jednakże, poza zarzutami kierowanymi pod adresem rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego skarżąca nie przytoczyła żadnej argumentacji dotyczącej uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za uwzględnieniem tego wniosku. Po doręczeniu skargi uczestnikom postępowania – M. i Z. M., w piśmie procesowym z dnia [...] r. zwrócili się oni o oddalenie skargi oraz nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazali oni bowiem, że skarżąca nie wykonując ciążących na niej jako na współwłaścicielu nieruchomości obowiązków doprowadziła do znaczącego pogorszenia stanu technicznego wspomnianego budynku. Stąd też rozstrzygnięcia wydane przez organy nadzoru budowlanego są niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa jego użytkowania. Do pisma dołączona została dokumentacja fotograficzna obrazująca stan techniczny budynku przy ul. [...]. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek skarżącej nie mógł być uwzględniony, albowiem rozważenie wszystkich okoliczności sprawy przemawia przeciwko uznaniu go za zasadny. Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) stanowi, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na jego wniosek wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika zatem, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego do Sądu aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym – odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Na wstępie zauważyć przyjdzie, że skarżąca w żaden sposób nie wykazała, iż w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji spełnione zostaną przesłanki, o których jest mowa w art. 61 §3 P.p.s.a. To zaś sprawia, że Sąd z urzędu zobowiązany jest rozważyć możliwość ich wystąpienia przy uwzględnieniu wszelkich okoliczności sprawy. Analiza tej kwestii doprowadziła jednakże do wniosku, iż w niniejszej sprawie tego rodzaju przesłanki nie zachodzą. Rację należy dać bowiem twierdzeniom uczestników postępowania, iż stan techniczny budynku wymaga podjęcia natychmiastowych kroków zmierzających do jego poprawy. Z dołączonych zdjęć, jak również z materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych wynika bowiem, iż jego konstrukcja nosi ślady znacznego zużycia, a pozostawienie go w tym stanie może doprowadzić do powstania niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia. Zaznaczyć również trzeba, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma obowiązek brać pod uwagę następstwa jego wykonania nie tylko w kontekście sytuacji strony skarżącej, lecz również uwzględnić sytuację pozostałych stron (tak NSA w postanowieniu z dnia 1 czerwca 2004 r. sygn. akt OZ 104/04 - nie publikowane oraz z dnia 13 maja 2004 r. sygn. akt OZ 70/04 - nie publikowane) oraz szeroko rozumiany interes publiczny. Częstokroć bowiem interes skarżącego w czasowym odroczeniu skutków wykonania zaskarżonego aktu koliduje zarówno z interesami innych uczestników postępowania jak i z interesem ponadindywidualnym. Wobec tego konieczność zapewnienia ochrony życia i zdrowia ludzkiego jak i ochrona mienia (w omawianym przypadku konieczność uniknięcia katastrofy budowlanej) są, zdaniem Sądu, wartościami przewyższającymi interes skarżącej, sprowadzający się zasadniczo do obawy przed uszczupleniem zasobów majątkowych w związku z koniecznością zapłacenia za wykonanie określonych prac. Okoliczności sprawy świadczą bowiem o tym, iż skarżąca będąc współwłaścicielką wspomnianej nieruchomości budynkowej nie podejmowała działań mających na celu jej utrzymanie w należytym stanie technicznym. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest nałożony na wszystkich współwłaścicieli obowiązek podjęcia niezwłocznych działań zmierzających do poprawy jego stanu technicznego. W takiej sytuacji udzielenie skarżącej ochrony tymczasowej pozostawałoby w sprzeczności z interesem społecznym, rozumianym jako wymóg zapewnienia bezpieczeństwa osób i mienia. Mając na względzie opisane wyżej okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.