II SA/Gl 411/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Maria Taniewska – Banacka, Protokolant Referent - stażysta Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Wnioskiem z dnia 8 października 2007 r. "A" Sp. z o.o. w C. zwróciła się do Wydziału Architektury Urzędu Miejskiego w B. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji określonej jako: "budowa zespołu domów jednorodzinnych z niezbędną infrastrukturą" w rejonie ul. [...] w B., na działkach wskazanych w wykazie dołączonym do wniosku. Oznaczenie inwestycji we wniosku zostało uzupełnione (bez wskazania daty i autora) o zapis "wraz z podziałem terenu". Po uzupełnieniu wniosku i ustaleniu stron postępowania, Prezydent Miasta B. pismem z dnia 2 stycznia 2008 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania wnioskowanej decyzji. Pismem z dnia 15 stycznia 2008 r. Towarzystwo "B" w B. zwróciło się do organu pierwszej instancji o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze strony. Postanowieniem z dnia [...] r. organ pierwszej instancji dopuścił to Towarzystwo do udziału w postępowaniu na prawach strony na zasadzie art. 31 § 1 pkt 2 kpa. W toku postępowania uwagi i zastrzeżenia w stosunku do objętej wnioskiem inwestycji zgłosiło Towarzystwo, a ponadto O. W., D. Z., H. M. i J. H. jako właściciele działek sąsiednich. W dniu [...] r. został sporządzony projekt decyzji o warunkach zabudowy wraz z analizą tekstową i graficzną autorstwa arch. B. M. wpisanego na listę architektów [...] Okręgowej Izby Architektów pod numerem [...]. Na podstawie tego projektu Prezydent Miasta B. w dniu [...] r. wydał decyzję Nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, powołując w podstawie prawnej przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.z.p. Jednakże wskutek odwołań Stowarzyszenia oraz O. W. i D. Z., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Jako podstawę prawną wydania tej decyzji wskazano art. 1, art. 2, art. 17, art. 18 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p oraz art. 138 § 2 kpa. Następnie uwzględniając skargę Towarzystwa "B", wyrokiem z dnia 4 marca 2009 r. sygn. akt II SA/GL 1053/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję organu odwoławczego. Jednakże uprzednio, bo w dniu [...] r. organ I instancji decyzją nr [...] powtórnie ustalił warunki zabudowy dla zespołu budynków jednorodzinnych przy ul. [...] w B. Decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wyniku odwołań Towarzystwa i O. W., a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania (decyzją Kolegium z dnia [...] r. nr [...]). W dniu [...] r. organ I instancji wydał kolejną decyzję nr [...], uwzględniającą wniosek. Po rozpoznaniu odwołania Towarzystwa decyzją Kolegium z dnia [...] r. nr [...] uchylono decyzję organu I instancji z dnia [...] r., umarzając postępowanie organu I instancji, a w związku z wyrokiem WSA z dnia 4 marca 2009 r. rozpoznając ponownie odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] r., Kolegium decyzją z dnia [...] r. nr [...], orzekło o uchyleniu tej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Z kolei Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] r. nr [...] po raz kolejny ustalił warunki zabudowy dla wskazanych działek przy ul. [...] w B. dla inwestycji obejmującej budowę 6 budynków jednorodzinnych oraz 2 zespołów budynków jednorodzinnych w układzie szeregowym wraz z sieciami i przyłączami wody, kanalizacji, energii elektrycznej oraz gazu, ustalając nadto zasady podziału działek. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji powołał przepisy art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 oraz art. 53 ust. 3-5, art. 54, art. 55, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W uzasadnieniu organ administracji po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania powołał się na wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dzielnicy [...], na którym przeważa funkcja mieszkaniowa w postaci zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej oraz bliźniaczej. Organ orzekający wyjaśnił też, że z uwagi na duże rozpiętości wskaźników zabudowy w obszarze analizowanym w postaci powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, górnej krawędzi elewacji frontowej, współczynniki te dla nowej zabudowy wyznaczono jako maksymalne (używając określenia "do"). Gdy zaś idzie o wyznaczenie linii zabudowy, organ wskazał, że linię tę ustalono wzdłuż drogi, która zostanie wydzielona na działce inwestora. Wreszcie, organ I instancji dopatrzył się spełnienia dalszych warunków uwzględnienia wniosku w postaci dostępu terenu do drogi publicznej oraz zapewnienia właściwej jednostki dostawy energii elektrycznej. Gdy zaś idzie o odbiór ścieków, podał że inwestor dołączył do wniosku pismo "C" Sp. z o.o. z dnia 6 listopada 2007 r. o realizacji kanalizacji przy ul. [...], na budowę której w dniu [...] r. udzielono pozwolenia, a następnie inwestor przedłożył prolongatę warunków technicznych podłączenia do sieci wod-kan. (pismo z dnia 9 listopada 2009 r.). Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Towarzystwo "B", zarzucając naruszenie prawa materialnego, a to art. 61 ust. 1, 3 i 5 u.p.z.p. oraz § 1 ust. 2-5, § 3 ust. 1 i 2, § 5 ust. 1 i 2 i § 6 ust. 1 i 2 rozp. Min. Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także uchybienie przepisom procedury (art. 7-10, art. 77, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 kpa), domagając się na tej podstawie uchylenia decyzji organu I instancji i orzeczenia o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji. W szczególności, Towarzystwo wskazało na błędne wyznaczenie (poszerzenie) obszaru analizowanego, obejmującego kilka ulic, co doprowadziło do wydania decyzji o warunkach zabudowy o wysokiej gęstości. Nadto, analiza zawiera luki strukturalne (brak analizy średnich wartości parametrów podstawowych) i błędy rachunkowe, co czyni ją bezużyteczną, zaś dane z tej analizy wykorzystano wybiórczo i nierzetelnie. Tymczasem w ocenie odwołującego się, w obszarze analizowanym brak jest jakiejkolwiek działki, spełniającej kumulatywnie wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, zaś brak podstaw do wyboru tylko jednej działki (nr 891/15) jako punktu odniesienia dla przyszłej inwestycji, gdy idzie o wyznaczenie współczynnika zabudowy. W obszarze analizowanym brak też budynku o szerokości elewacji frontowej 55 m, zaś średnia wysokość elewacji wynosi 4,06 m, podczas gdy dla przedmiotowej inwestycji ustalono dopuszczalną wysokość do 8 m, przyjmując do porównania budynek oświaty. Odwołujący się zarzucił też brak określenia w decyzji i jej załączniku graficznym przebiegu nowej linii zabudowy. Wreszcie, wskazano na nieprawdziwe twierdzenie organu co do przedłożenia przez inwestora wymaganych umów gwarantujących wykonanie uzbrojenia terenu, bowiem z przywołanego przez organ pisma "C" z dnia 9 listopada 2009 r. wynika, że budowa kanalizacji w dzielnicy [...] nie została przewidziana, a odprowadzanie ścieków i wód opadowych należy rozwiązać we własnym zakresie. Do odwołania dołączono też kserokopię decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...], odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla budowy zespołu domów jednorodzinnych z wniosku innego podmiotu. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ na podstawie art. 138 § 2 kpa. Aczkolwiek Kolegium nie podzieliło zarzutu odwołującego się Towarzystwa co do wadliwego wyznaczenia granic obszaru analizowanego, za zasadne uznało argumentację co do nieprawidłowego ustalenia parametrów planowanej inwestycji. Zdaniem organu odwoławczego, parametry te winny być określone w sposób jednoznaczny, co oznacza, że niedopuszczalne jest posłużenie się sformułowaniem "do", jak to uczynił organ I instancji. Nadto, część tekstowa analizy winna zawierać określenie średniego wskaźnika zabudowy zgodnie z wymogami § 5-7 rozp. Organ odwoławczy dopatrzył się też rozbieżności w zakresie odprowadzenia ścieków i wód opadowych, na które wskazano w odwołaniu, uznając tę kwestię za niewyjaśnioną. Za niezrozumiałe uznano stanowisko organu I instancji co do wyznaczenia linii zabudowy. Wreszcie, Kolegium zwróciło uwagę na wadliwość działania organu, który występując do Marszałka Województwa [...] o uzgodnienie inwestycji w trybie art. 106 § 3 kpa, nie zawiadomił o tym wszystkich stron postępowania. Nadto, organ odwoławczy wskazał na brak podstaw do ustalenia wszystkich parametrów nowej inwestycji na podstawie jednej konkretnej zabudowy, leżącej w obszarze analizowanym i niedopuszczalność oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, chroniącymi ład przestrzenny. W konsekwencji, Kolegium uznało, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, do czego nie jest upoważniony organ odwoławczy, co winno skutkować wydaniem decyzji kasacyjnej. Skargę na decyzję organu II instancji złożył inwestor – "A" Sp. z o.o. w B., domagając się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to art. 53 ust. 3 oraz art. 54, art. 61 ust. 1 i art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz uchybienie art. 7, 8, 35 § 3, art. 77 i art. 107 kpa. W szczególności, zdaniem skarżącego nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium co do konieczności "konkretnego" określenia parametrów przedmiotowej inwestycji, bowiem z uwagi na jej charakter, przewidujący dwa rodzaje zabudowań, nie jest możliwe ich skonkretyzowanie w taki sposób, aby była w praktyce możliwość jej realizacji. Skarżący zanegował też pogląd organu co do braku właściwego uzgodnienia inwestycji w zakresie odbioru ścieków i wód opadowych, bowiem żaden przepis nie wymaga takiego uzgodnienia. Za niezrozumiałe uznano stanowisko Kolegium w zakresie linii zabudowy, akcentując że w poprzedniej decyzji kasacyjnej z dnia 6 sierpnia 2008 r. organ prezentował odmienny pogląd. Wreszcie, skarżący podniósł, że mimo kilkakrotnego uchylenia pozytywnych decyzji, poprzednio nie wskazano na braki materiału dowodowego, które obecnie stały się przyczyną kolejnego uchylenia decyzji organu I instancji, przy czym organ II instancji nie dostosował się do wytycznych zawartych w wyroku z dnia 4 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 1053/08, nie uzasadniając należycie rozstrzygnięcia i biorąc pod uwagę subiektywny interes odwołującego się Towarzystwa, blokującego bezpodstawnie proces inwestycyjny oraz przekraczając terminy kodeksowe załatwiania spraw. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja kasacyjna nie narusza art. 138 § 2 kpa. Na tej podstawie organ odwoławczy zobligowany jest do uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, jeżeli stwierdzi braki w materiale dowodowym, których uzupełnienie przekracza ramy zakreślone przepisem art. 136 kpa. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod rozwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Działając w trybie art. 136 kpa, organ II instancji władny jest bowiem jedynie do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Zatem zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, organ odwoławczy nie jest władny do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznym zakresie. Zasada ta ma istotne znaczenie w sprawach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przy braku planu miejscowego, bowiem organ odwoławczy nie jest uprawniony do ponownego przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Przeprowadzenie analizy przestrzennej oznacza bowiem prowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości, jako że wyniki analizy, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 powołanego wyżej rozp. MI). Nadto, ustawa wymaga sporządzenia projektu decyzji przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (art. 60 ust. 4 ustawy). Wymogi prawne decyzji o warunkach zabudowy, wykluczają zatem wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjno-reformatoryjnej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, o ile w postępowaniu odwoławczym stwierdzone zostaną wadliwości analizy przestrzennej. Taka też sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Nie ma przy tym prawnego znaczenia fakt, że na braki postępowania Kolegium nie wskazało w toku poprzednio wydanych decyzji kasacyjnych, które nie podlegają kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym. Aczkolwiek wskazać przyjdzie, że motywy zaskarżonej decyzji nie w pełni zasługują na aprobatę, to jednak rozstrzygnięcie to nie narusza art. 138 § 2 kpa. Tymczasem w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uwzględnienie skargi dopuszczalne jest jedynie w razie stwierdzenia przez sąd administracyjny naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź uchybienia regułom procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde naruszenie prawa stwarza podstawy do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. W szczególności, brak podstaw do uchylenia decyzji organu odwoławczego z powodu przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Zwłoka organu nie oznacza, że wydana decyzja obarczona jest wadą prawną z art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a tylko wówczas możliwe jest uwzględnienie skargi. W niniejszej sprawie Kolegium prawidłowo uchyliło decyzję organu I instancji, uwzględniającą wniosek o wydanie warunków zabudowy dla spornej inwestycji oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Nie wyjaśniono bowiem należycie sprawy w zakresie spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.z.p. W tym względzie wskazać przyjdzie, że aczkolwiek dopuszczalne jest wyznaczenie obszaru analizowanego wokół terenu inwestycji, większego niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 cyt. rozp.), to jednak nie każda działka w tak wyznaczonym obszarze spełniać będzie wymóg działki sąsiedniej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Podstawowym kryterium w tym względzie jest dostępność z tej samej drogi publicznej. W niniejszej sprawie działkami sąsiednimi mogą być zatem uznane tylko te nieruchomości, które przylegają do ulicy [...] w B. W celu ustalenia wymagań dla projektowanej zabudowy, jedynie te działki stanowić mogą odniesienie dla wyliczenia parametrów spornej inwestycji. Niewątpliwie działki przyległe do ulicy [...] są zabudowane budynkami mieszkalnymi. Nie ma przy tym prawnego znaczenia, że istniejące budynki są wolnostojące. Projektowana zabudowa szeregowa mieści się bowiem w pojęciu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w rozumieniu § 2 pkt 1 rozp. Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589). Jednak istota problemu sprowadza się do określenia parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w postaci linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy, w tym szerokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu (§ 2 pkt 3 rozp.). Na tym etapie postępowania powyższe parametry i wskaźniki mogą być określone jedynie dla całego terenu, objętego wnioskiem. Tymczasem zamiarem inwestora jest równoczesny podział terenu, co stwarza podstawowy problem, gdy idzie o możliwość wykonania decyzji na etapie pozwolenia na budowę. Jednak kwestię tę należy uznać obecnie za przedwczesną. Gdy zaś idzie o linię zabudowy, to wyjaśnić przyjdzie, że chodzi o odległość od pasa drogowego (§ 4 rozp. w sprawie sposobu ustalania ...). Linii zabudowy nie tworzy się zatem od strony drogi wewnętrznej, jak to uznał organ I instancji. Zasadnie zatem Kolegium wskazało na tę istotną wadliwość decyzji organu I instancji. Prawidłowo też Kolegium wskazało na konieczność wyliczenia średnich wskaźników dla obszaru analizowanego, ale obejmującego tylko działki przyległe do ulicy [...]. Aczkolwiek dopuszczalne jest wyznaczenie innych wskaźników, to jednak wymaga to uzasadnienia w wynikach analizy przestrzennej. Aczkolwiek podzielić należy stanowisko skarżącego, że wyznaczone parametry i wskaźniki zawsze przybierają postaci maksymalną, co oznacza, że nie mogą być przekroczone na etapie opracowania projektu budowlanego, a więc uznać można za dopuszczalne posłużenie się określeniem "do", czy "maksymalnie", to jednak błędne stanowisko Kolegium co do braku określenia sztywnych wskaźników zabudowy, nie uzasadnia uwzględnienia skargi. Wadliwe byłoby jedynie określenie tych parametrów jako "od" – "do", czyli jako minimalnych i maksymalnych. Użycie sformułowania "do" spełnia zaś wymóg jednoznacznego wyznaczenia parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy. Gdy zaś idzie o szerokość elewacji frontowej, to należy wyjaśnić, że chodzi o tę część działki, która przylega do drogi publicznej. Ukształtowanie działki budowlanej i jej wymiary mogą zatem uzasadniać inne usytuowanie budynku. Wreszcie, w pełni podzielić należy stanowisko Kolegium, że w świetle przywołanego przez organ I instancji pisma "C" Sp. z o.o. w B. z dnia 9 listopada 2009 r. (k. 75 akt adm.), brak podstaw do przyjęcia, że inwestycja spełnia wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od istnienia rzeczywistego lub projektowanego uzbrojenia terenu, wystarczającego dla danego zamierzenia budowlanego. Do funkcjonowania budynku mieszkalnego niezbędne są urządzenia kanalizacyjne, zapewniające odbiór ścieków. Jest poza sporem, że na terenie dzielnicy [...] nie ma kanalizacji ogólnospławnej (sieci kanalizacyjnej). Z treści wniosku, jak i decyzji pozytywnej wynika, że inwestor nie projektuje budowy zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe, lecz planuje budowę przyłącza do nieistniejącej kanalizacji. Wbrew stanowisku organu I instancji, nie ma żadnego znaczenia fakt, że udzielono pozwolenia na budowę sieci kanalizacyjnej przy ul. [...]. Dopóki kanalizacja nie zostanie wykonana, nie można wykazać warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w drodze projektowania przyłącza. Z treści pisma przedsiębiorstwa z dnia 9 listopada 2009 r. wynika przy tym jednoznacznie, że sieć nie będzie realizowana, a odbiór ścieków inwestor winien zapewnić we własnym zakresie. Brak więc gwarancji zawarcia umowy na odbiór ścieków, a zatem nie został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 ustawy. Na tym etapie sprawy Kolegium władne byłoby więc jedynie do uchylenia decyzji organu I instancji i orzeczenia co do istoty sprawy przez odmowę ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji. Zaskarżona decyzja wbrew zarzutom skargi, nie została zatem podjęta w subiektywnym interesie Towarzystwa "B", lecz w interesie inwestora, umożliwiając doprecyzowanie sprawy w zakresie spełnienia warunku z pkt 3 przepisu art. 61 ust. 1 ustawy. Nie chodzi przy tym o uzgodnienie inwestycji w zakresie odbioru ścieków, jak uważa skarżący, lecz zaprojektowanie takiego uzbrojenia terenu, które umożliwi odbiór ścieków przed wykonaniem sieci kanalizacyjnej. Dopóki sieć taka nie powstanie, jedynym rozwiązaniem jest zaprojektowanie zbiorników bezodpływowych. Wszak inwestor nie zawarł żadnej umowy na wykonanie uzbrojenia terenu z właściwą jednostką organizacyjną (przedsiębiorstwem kanalizacyjnym). Projektowana budowa kanalizacji nie jest bowiem projektowanym uzbrojeniem terenu inwestycji, objętej wnioskiem, skoro inwestor planuje budowę przyłącza do nieistniejącej sieci. Realizacja takiego przyłącza jest technicznie możliwa, ale i tak nie doprowadzi do spełnienia wymogu odbioru ścieków. Ferowane w skardze zarzuty co do naruszenia prawa materialnego i procesowego, nie mogły więc uzasadniać uchylenia decyzji Kolegium, a przy tym przywołany wyrok tut. Sądu z dnia 4 marca 2009 r. dotyczył poprzedniej decyzji tego organu. W motywach zaskarżonej decyzji kasacyjnej z art. 138 § 2 kpa, organ II instancji zasadnie wskazał zaś na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, których to braków nie mógł usunąć we własnym zakresie. Z tych wszystkich względów nie stwierdzając naruszenia prawa, wymienionego w art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy.