II SA/Gl 411/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant starszy referent Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę. Pismem z dnia 3 października 2012 r. W. D. złożył do Starostwa Powiatowego w Z. wniosek - zgłoszenie robót budowlanych polegających na umieszczeniu reklamy na ścianie budynku o powierzchni ok. 30 m², zamontowanej na lekkiej konstrukcji opartej na kotwach i linkach stalowych, określając datę rozpoczęcia wymienionych robót – tj. 10 listopada 2012 r. Postanowieniem z dnia [...] r., działając na podstawie art. 123, art. 124 i art. 125 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze m.) Starosta [...] nałożył na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia złożonego wniosku poprzez: 1/ załączenie uzgodnienia bądź pozwolenia konserwatorskiego na podejmowanie działań przy zabytku nieruchomym, posiadającym wartość historyczną, 2/ załączenie szkicu i rysunku konstrukcji oraz sposobu zamocowania reklamy, 3/ uzupełnienie zgłoszenia o mapę zasadniczą i ewidencyjną, 4/ wpisanie wszystkich współwłaścicieli działki w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz 5/ uzyskanie zgody współwłaściciela działki sąsiedniej, w granicy z którą usytuowana będzie reklama, wyznaczając termin usunięcia nieprawidłowości do dnia 26 października 2012 r. W krótkim uzasadnieniu wyjaśnił, że przedłożone zgłoszenie zawierało wymienione powyżej braki, a przedmiotowy budynek oznaczony został jako zabytek nieruchomy, zgodnie z zapisami obowiązującego planu miejscowego. W wyznaczonym terminie wnioskujący nie uzupełnił złożonego wniosku. Decyzją z dnia [...] r., przywołując w podstawie prawnej art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, Starosta [...] wniósł sprzeciw do dokonanego przez W. D. zgłoszenia umieszczenia reklamy na ścianie budynku położonego na działce nr ew. [...] (k.m. 53 obręb Z.) przy ulicy [...] w Z. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż mimo wezwania do uzupełnienia wniesionego zgłoszenia nie złożono wymienionych i brakujących dokumentów, wobec czego orzeczono jak na wstępie. We wniesionym w dniu 8 listopada 2012 r. odwołaniu od decyzji zainteresowany zarzucił, iż postanowienie z dnia [...] r. wzywające do uzupełnienia złożonego zgłoszenia odebrał w dniu 22 października 2012, wobec czego niemożliwym było dotrzymanie wyznaczonego tam terminu na uzupełnienie wymienionych braków (do dnia 26 października 2012 r.). Dodał, że w podstawie decyzji przywołano art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, a w jego ocenie w tej sprawie brak jest podstaw do zgłoszenia sprzeciwu, gdyż budynek, na którym ma być umieszczona reklama nie jest wpisany do rejestru zbytków. Zgodnie zaś z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego w takim przypadku nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, lecz jedynie zgłoszenia, w którym należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia, co we wniesionym zgłoszeniu było podane. Nie ma podstaw w jego ocenie żądanie uzyskania uzgodnienia bądź pozwolenia konserwatorskiego, przedstawianie dodatkowych map i innych dokumentów – m.in. zgody pozostałych współwłaścicieli. Dodał, że zgodnie z obowiązującą doktryną niedopuszczalne jest zamieszczanie w planie miejscowym przepisów uzależniających podejmowanie czynności od przyszłych decyzji (wyrażenia zgody) innego organu, np. uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków. W tym miejscu przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 maja 2008 r. (sygn. akt II SA/Kr 215/08). Zaskarżoną w sprawie decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego dokumentem niezbędnym przy zgłoszeniu robót budowlanych. W ocenie organu inwestor winien uzupełnić złożone oświadczenie poprzez wskazanie wszystkich współwłaścicieli nieruchomości zgodnie z wymaganym wzorem tego oświadczenia. Niezbędne jest także uzyskanie uzgodnienia lub pozwolenia konserwatorskiego na umieszczenie reklamy na ścianie przedmiotowego budynku, który zgodnie z § 23 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwala nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] r.) objęty jest ochroną jako zabytek nieruchomy i zlokalizowany w strefie B - pośredniej ochrony konserwatorskiej. Powoduje to konieczność uzyskania zgody [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K., w związku z ustawą z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Wreszcie organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że skoro inwestor planuje umieścić reklamę o pow. 30 m² na ścianie położonej w granicy ponad dachem budynku na sąsiedniej działce, to powoduje to konieczność przedłożenia organowi dodatkowych dokumentów wymienionych w wydanym postanowieniu z dnia [...] r., co jest niezbędne dla dokładnej oceny prawidłowości jej montażu nie stwarzającego ewentualnego zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, pogorszenia stanu zachowania zabytku czy wprowadzenia ograniczeń i uciążliwości dla terenów sąsiednich. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uznał, że wątpliwości organu pierwszej instancji były uzasadnione, a jego działania należy uznać za w pełni prawidłowe. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł W. D., domagając się zmiany zaskarżonej decyzji Wojewody [...]. Wyjaśnił, że wynagrodzenie za wymienioną reklamę miało m.in. zapewnić dbałość o budynek i wykonanie niezbędnych konserwacji i remontów; termin na dostarczenie wymienionych w postanowieniu dokumentów był zbyt krótki i tym samym nierealny na dotrzymanie; wątpliwy pozostaje też wymóg uzyskania uzgodnienia z konserwatorem zabytków, tym bardziej, że nie podano podstawy prawnej takiego żądania. Dodał, że przywołując w podstawie prawnej decyzji art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nie podano, w jaki sposób przepisy te zostały naruszone. Podobnie jak w odwołaniu przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wskazując na niedopuszczalność zamieszczania w planie miejscowym norm otwartych, odsyłających do odrębnych przepisów. Podniósł nadto, że wbrew twierdzeniom organów, przedmiotowy budynek nie był i nie jest wpisany do ewidencji zabytków. Dodał, iż niezgodne ze stanem faktycznym pozostaje stwierdzenie organu, iż "inwestor planuje umieścić reklamę wieloformatową na ścianie położonej w granicy, ponad dachem budynku na sąsiedniej działce". Nie może więc być mowy o uciążliwości dla "sąsiednich terenów" W świetle powyższego uznał, że żądanie uzyskania zgody konserwatora zabytków oraz zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości są pozbawione podstawy prawnej W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 28 czerwca 2013 r. skarżący podtrzymał skargę i zawarte w niej argumenty. Podkreślił, że budynek, na którym ma być umieszczona reklama nie jest wpisany w ewidencji zabytków. Wyjaśnił, że nie jest właścicielem apteki, której dotyczy reklama, a budynek stanowi współwłasność kilku osób fizycznych. Dodał, że jest zarządcą nieruchomości, a niższa zabudowa widoczna na wizualizacji reklamy położona jest na tej samej nieruchomości. Wniósł ponadto o zasądzenie kosztów postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa Zgodnie bowiem z zapisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Kontrolują zatem czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.)). Przy czym, po myśli art.134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, czyli rozpatrują sprawę w jej całokształcie. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej w aspekcie zarzutów podniesionych w skardze oraz wziętych pod uwagę przez Sąd z urzędu w zakreślonych powyżej ramach wykazała, iż decyzje odpowiadają prawu, nie naruszają bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani przepisów procedury Przedmiotem sporu są decyzje Starosty [...] oraz Wojewody [...] dotyczące wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia dokonanego przez W. D. zamiaru umieszczenia reklamy – o powierzchni ok. 30 m² - na ścianie budynku w Z. Jak wynika z przepisów - art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowane (t.jedn. Dz.U z 2010, Nr 246, poz. 1623 ze zm.) pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie prac budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Na mocy art. 30 ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy zainstalowanie reklamy wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi. W niniejszej sprawie – inwestor zamierzał umieścić reklamę o powierzchni ok. 30 m² na ścianie budynku mieszkalnego, co uwidocznił we wniesionym w dniu 5 października 2012 r. zgłoszeniu. Uprawnieniem organu administracji architektoniczno- budowlanej jest wniesienie sprzeciwu do tak zgłoszonych robót budowlanych. Postawę dla podjęcia stosownego rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej stwarza art. 30 ustawy Prawo budowlane, który w kolejnych ustępach wymienia odrębne podstawy wniesienia sprzeciwu, w tym sprzeciw wniesiony ze względów formalnych (art. 30 ust. 2) oraz sprzeciw z przyczyn merytorycznych (art. 30 ust. 6). Lektura wydanej w niniejszej sprawie decyzji przez organ pierwszej instancji wskazuje, że orzekający organ – Starosta [...], chociaż w podstawie prawnej decyzji wskazał tylko przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane – czyli naruszenie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to w gruncie rzeczy w uzasadnieniu uznał, że wniesienie sprzeciwu stanowi efekt nie uzupełnienia złożonego zgłoszenia o wskazane, wymagane i w tej sprawie brakujące dokumenty, dokładnie wymienione w postanowieniu z dnia [...] r.. W rezultacie zatem w podstawie prawnej winien być wymieniony także art. 30 ust. 2 cytowanej ustawy. Brak ten nie jest jednak na tyle istotny, by mógł spowodować zakwestionowanie tej decyzji, tym bardziej, że organ odwoławczy rozpatrując, w wyniku złożonego odwołania, ponownie sprawę w jej całokształcie, uzupełnił w tym zakresie swoją decyzję, zwracając uwagę na błędne przekonanie skarżącego, by zadość uczynił wymogom tego przepisu. Niewątpliwie zasadnie organ pierwszej instancji, domagał się uzupełnienia złożonego w sprawie zgłoszenia o wymienione w postanowieniu dokumenty, w tym przede wszystkim w zakresie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, która jak potwierdził na rozprawie skarżący jest współwłasnością kilku osób fizycznych. Pomimo wezwania skarżącego do uzupełnienia wniesionego zgłoszenia m.in. o poprawne wypełnienie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne poprzez wpisanie w nim wszystkich współwłaścicieli oraz podanie ich danych, skarżący braku tego nie uzupełnił. Nie przedłożył także innych wymienionych w postanowieniu żądanych dokumentów, które w ocenie organu niezbędne były do prawidłowej oceny przedmiotowego zgłoszenia, w tym m.in. żądanych map zasadniczej i ewidencyjnej. Wprawdzie zasadnie podniósł skarżący, że wyznaczony w postanowieniu termin na uzupełnienie braków zgłoszenia był trudny do dotrzymania, (wobec odbioru tego postanowienia w dniu 22 października 2012 r. – praktycznie w terminie czterech dni – tj. do dnia 26 października 2012 r.), to jednak brak jest jakichkolwiek działań skarżącego potwierdzających zamiar wykonania nałożonego nań obowiązku. Brak także nawet ewentualnej próby zmiany tak określonego terminu przez skarżącego – np. wniosku o jego wydłużenie. Nie może zatem być kwestionowany fakt, że pomimo nałożenia na skarżącego obowiązku uzupełnienia dokonanego zgłoszenia w drodze postanowienia, skarżący nie uzupełnił zgłoszenia, a to zgodnie z art. 30 ust. 2 cytowanej ustawy jest podstawą do wniesienia przez organ sprzeciwu. Odnosząc się z kolei do wskazanej w decyzji organu pierwszej instancji podstawy prawnej wymienionej w art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane – tj. naruszenia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub innych przepisów prawa trzeba podnieść, iż zgodnie z § 23 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego dzielnicę Śródmieście i osiedle Centrum przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] r. – przedmiotowy budynek jest objęty ochroną jako zabytek nieruchomy i obiekt zlokalizowany w strefie B pośredniej ochrony konserwatorskiej, a zatem niezbędne jest w takiej sytuacji uzyskanie uzgodnienia lub pozwolenia konserwatorskiego na umieszczenie reklamy na ścianie takiego budynku. Podnoszone przez skarżącego argumenty i odwoływanie się do wskazywanego przez niego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w tej sprawie nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Zarzuty te mogą natomiast ewentualnie być podstawą dla odrębnej skargi kwestionującej zapisy tego konkretnego planu miejscowego. Przywołany powyżej plan miejscowy jest bowiem obowiązujący i kwestionowanie poszczególnych jego zapisów może nastąpić jedynie w odrębnej skardze na ten plan. Dopóki jednak plan ten obowiązuje jego zapisy są wiążące dla organów w każdej sprawie. Uwzględniając wobec powyższego zasadność wniesionego sprzeciwu należy jednocześnie wskazać skarżącemu, że nie ma przeszkód by po zebraniu wszystkich niezbędnych i wskazywanych w sprawie dokumentów ponownie wystąpił do organu ze zgłoszeniem wykonania zamierzonych robót budowlanych. Mając na względzie powyższe argumenty, nie stwierdzając naruszenia prawa skutkującego uznaniem skargi za zasadną Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi i dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – oddalił skargę. .