II SA/Gl 413/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. N. i R. N. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę w kwestii wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta D., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę, na rzecz J. K., pawilonu handlowego przy ul. [...] w D., dz. nr [...] k.m. [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. N. i R. N. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wnosząc o jej uchylenie zaakcentowali, iż w ich ocenie obiekt ten nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta D. Organ odwoławczy oraz uczestnicy postępowania nie ustosunkowali się do powyższego wniosku. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy, stanowi, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższej regulacji wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy, a zatem odnośni się jedynie do okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym. Okoliczności te Sąd winien ocenić zarówno w stosunku do skarżącego, jak i uczestników postępowania, bowiem konsekwencje wstrzymania bądź braku wstrzymania zaskarżonego aktu mogą dotykać w takim samym stopniu inwestora jak i pozostałe strony tego postępowania. Dodatkowo, należy zauważyć, iż wykonanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), jest realizacją "prawa zabudowy", określonego w art. 4 tej ustawy, w związku z czym wytrzymanie wykonania takiej decyzji winno mieć charakter wyjątkowy. Prawo to stanowi bowiem po części realizację konstytucyjnej zasady ochrony własności, wyrażonej w art. 21 i 64 Konstytucji RP i jako takie, powinno podlegać szczególnej ochronie (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt II OZ 1026/05, Lex Polonica nr 409847). Rozpatrując złożony wniosek należy mieć także na uwadze treść art. 35a ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę, wstrzymanie wykonania tej decyzji sąd może uzależnić od złożenia przez skarżących kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania takiej decyzji. Brzmienie przywołanego przepisu dowodzi, że postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę stanowić może dużą dolegliwość przede wszystkim dla inwestora mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż szkoda, jaka może wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję. Przenosząc powyższe rozważenia na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, iż skarżący nie naprowadzili na żadną z okoliczności wyliczonych enumeratywnie w art. 61 § 3 ustawy. Natomiast podniesione przez nich w uzasadnieniu skargi uwagi wskazujące na wady prawne zaskarżonej decyzji na obecnym etapie postępowania nie mogą być rozpatrywane. Będą one stanowić przedmiot rozpoznania dopiero na rozprawie. Również działając z urzędu Sąd nie dopatrzył się przesłanek wstrzymania wykonania w/w decyzji. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.