II SA/Gl 42/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu pełnomocnika skarżącego – adwokata M. K. od postanowienia Starszego Referendarza Sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 4 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 42/17 o oddaleniu wniosku tego pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 5 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 42/17 w sprawie ze skargi J. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego postanawia: utrzymać w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 4 stycznia 2018 r. Sygn. akt II SA/GI 42/17 Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2018 r. Starszy Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach po rozpoznaniu wniosku pełnomocnika skarżącego – adwokata M. K. o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 5 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 42/17 oddalił wniosek o przyznanie wynagrodzenia. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że przyznanie wynagrodzenia fachowemu pełnomocnikowi za działanie w konkretnej sprawie sądowoadministracyjnej może mieć miejsce tylko wówczas, gdy ten reprezentuje stronę, dla której został wyznaczony. W niniejszej sprawie, postanowieniem Sądu z dnia 20 kwietnia 2017 r. to skarżącemu J. H. przyznane zostało prawo pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu. Tymczasem pełnomocnik złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w imieniu J. W., a więc osoby, która stroną nie była i dla której nie został ustanowiony fachowym pełnomocnikiem z urzędu. Referendarz podniósł, że oceny sytuacji nie zmienia fakt, iż początkowo Okręgowa Rada Adwokacka w Katowicach (dalej ORA w Katowicach) wskazała J. W. jako stronę postępowania przy wyznaczaniu pełnomocnika, skoro na wniosek Sądu, w piśmie z dnia 7 sierpnia 2017 r. wyraźnie wskazano, że stroną jest J. H. Informacja ta wynikała również z akt sądowych, jak również z treści wyroku Sądu z dnia 5 lipca 2017 r. W ocenie referendarza brak było podstaw do przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia, gdyż w istocie dokonał on czynności wykraczającej poza personalny zakres jego umocowania, działając w imieniu osoby względem której nie był umocowany orzeczeniem Sądu. W ustawowym terminie pełnomocnik strony skarżącej wniósł zażalenie od postanowienia z dnia 4 stycznia 2018 r. domagając się jego zmiany i kwestionując ustalenia poczynione przez referendarza sądowego. Powołując na treść art. 394 § 1 pkt 9 Kodeksu postępowania cywilnego pełnomocnik wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej powoływana jako P.p.s.a.), poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że pomimo, że został wyznaczony przez ORA w Katowicach dla oznaczonej osoby i podjął określone działania nie należy mu się wynagrodzenie. Pełnomocnik wskazał także, że powołany przepis nie zawiera warunku w myśl którego przepis ten dotyczy tylko strony postępowania. Pełnomocnik wskazał także, na błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, iż ORA w Katowicach popełniła błąd przy wyznaczaniu go pełnomocnikiem, podczas gdy organ ten nie posiada akt sprawy i wszelkie dane otrzymuje od Sądu, w tym również dane osobowe strony. W uzasadnieniu podniesiono również, że pełnomocnik w związku z wyznaczeniem go pełnomocnikiem musiał podjąć czynności w sprawie. Wysyłać korespondencję, przejrzeć akta i ostatecznie sporządzić opinię w przedmiotowej sprawie. Pełnomocnik zauważył również, że wniosek o uzasadnienie orzeczenia też nie został odrzucony, choć złożono go w imieniu J. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. czynności w zakresie wydawania na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków wykonuje referendarz sądowy. W świetle natomiast art. 259 § 1 P.p.s.a. od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. W ocenie Sądu pismo adwokata M. K. z dnia 16 stycznia 2018 r. zatytułowane "zażalenie", w istocie stanowiło sprzeciw od postanowienia Starszego Referendarza Sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 4 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 42/17. Natomiast powoływanie się na art. 394 § 1 pkt 9 K.p.c. należy uznać za całkowicie niezasadne. Wobec wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego, złożony wniosek o przyznanie wynagrodzenia podlegał rozpatrzeniu przez Sąd stosownie do treści art. 260 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. - art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r., o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658). Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. w obecnie obowiązującym brzmieniu, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (w tym od postanowień o odmowie przyznania wynagrodzenia - art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.). Przepis art. 250 P.p.s.a. reguluje kwestie związane z wynagradzaniem zawodowych pełnomocników ustanowionych w ramach przyznanego prawa pomocy W przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2017 r. tut. Sąd ustanowił dla skarżącego J.H. adwokata z urzędu. Wyznaczony pełnomocnik w dniu 14 czerwca 2017 r. przeglądał akta sądowe i zapoznał się ze sprawą. Pismem z dnia 20 lipca 2017 r. Przewodniczący Wydziału II zwrócił się do Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w Katowicach o sprostowanie w zakresie wyznaczenia pełnomocnika z urzędu dla strony skarżącej, a ORA w Katowicach w piśmie z dnia 7 sierpnia 2017 r. poinformowała o wyznaczeniu dla strony skarżącej pełnomocnika w osobie adwokata M. K. Słusznie zauważył referendarz, że pełnomocnik złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w imieniu J. W., a więc osoby, która stroną nie była i dla której nie został ustanowiony fachowym pełnomocnikiem z urzędu, tym samym dokonał on czynności wykraczającej poza personalny zakres jego umocowania i działał w imieniu osoby względem której nie był umocowany orzeczeniem Sądu. W świetle wskazanych okoliczności Sąd uznał zarzuty zawarte w sprzeciwie za niezasadne i działając na podstawie art. 250 P.p.s.a. w związku z art. 260 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. ----------------------- Sygn. akt II SA/GI 42/17