II SA/Gl 421/14

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 10 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji egzaminatorów na prawo jazdy w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać radcy prawnemu A.S. kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden zł 40/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu; Wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł o oddaleniu skargi w niniejszej sprawie. Następnie, postanowieniem wydanym w dniu 30 października 2014 r. referendarz sądowy uwzględnił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy ustanawiając dla niego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Izba Radców Prawnych w Katowicach wyznaczyła radcę prawnego A.S.. W dniu 2 grudnia 2014 r. wskazana wyżej pełnomocnik wniosła skargę kasacyjną od wspomnianego wyroku zarzucając temu orzeczeniu naruszenie prawa materialnego. Równocześnie zażądała przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu, obejmujących opłatę w wysokości 150 % stawki minimalnej oraz niezbędne wydatki związane ze stawiennictwem przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Złożyła przy tym oświadczenie, że koszty te nie zostały jej zapłacone w całości ani w części. Wyrokiem z dnia 5 lipca 2016 r. (sygn. akt II GSK 361/15) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. Jak wynika z treści protokołu (karta nr 153 akt sprawy), na rozprawie przed NSA nikt się nie stawił. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszym przypadku, na kwotę 221,40 zł, należną pełnomocnikowi strony zgodnie z § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) składa się wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej ustalone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) wspomnianego rozporządzenia jako 75 % stawki minimalnej wskazanej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) tego aktu wykonawczego, w kwocie 180 zł, którą podwyższono - stosownie do § 2 ust. 3 tego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 41,40 zł; Brak jest natomiast podstaw do przyznania pełnomocnik strony wynagrodzenia w kwocie zgodnej z jej żądaniem, to jest odpowiadającej 150 % stawki minimalnej należnej za dokonaną czynność. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 powyższego rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego bierze się pod uwagę niezbędny nakład pracy radcy prawnego, a także charakter sprawy i wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Tymczasem, zdaniem rozpoznającego wniosek, zarówno nakład pracy jak i stopień przyczynienia się wnioskującej do wyjaśnienia niniejszej sprawy nie był ponadprzeciętny i dlatego nie uzasadnia przyznania wynagrodzenia w kwocie wyższej niż odpowiednia stawka minimalna wskazana w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) tego aktu zwłaszcza, że jej skarga kasacyjna została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie było także przesłanek do przyznania wyżej wymienionej kosztów związanych ze stawiennictwem przed NSA, skoro ze sporządzonego protokołu wynika jednoznacznie, że nie stawiła się na rozprawie przed tym Sądem. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. Wydając to postanowienie uwzględniono również treść § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U., poz. 1805). Z przepisu tego wynika bowiem, że chociaż niniejsze - nowe - rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., to jednak w sprawach wszczętych i niezakończonych przed tą datą, stosuje się przepisy dotychczasowe, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.