II SA/Gl 422/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S Z na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami na skutek wniosku pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a przywrócić termin do wniesienia skargi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...] uchyliło decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r., nr [...] o skierowaniu S. Z. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanej kategorii B prawa jazdy w części wskazującej dwumiesięczny termin na przystąpienie do egzaminu, umarzając jednocześnie w tej części postępowanie organu pierwszej instancji, zaś w pozostałej części utrzymało decyzję w mocy. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy rozstrzygnięcie organu drugiej instancji kierowane do skarżącego doręczone zostało w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej zwanej "k.p.a.". Pismem z dnia 20 lutego 2014 r. (złożonym w placówce pocztowej w tej samej dacie) pełnomocnik S. Z. wystąpił za pośrednictwem organu odwoławczego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powołaną decyzję tegoż organu z dnia [...] r., nr [...], załączając m.in. skargę wraz z uiszczonym wpisem sądowym. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podał, że zaskarżona decyzja nie została doręczona skarżącemu wobec czego nie miał on możliwości złożenia skargi w terminie. Poinformował, że o jej wydaniu skarżący dowiedział się dopiero w dniu 14 lutego 2014 r. w trakcie rozmowy telefonicznej, kiedy to zaniepokojony bezczynnością Kolegium wystąpił o wskazanie na jakim etapie jest sprawa jego odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. W dniu 17 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącego przeglądając akta sprawy ustalił, że przesyłka zawierająca zaskarżone rozstrzygniecie kierowana do skarżącego została awizowana w miejscu zamieszkiwania adresata w dniu 20 i 28 listopada 2013 r. Pełnomocnik wyjaśnił dalej, że skarżący w okresie od 10 listopada do 10 grudnia 2013 r. przebywał w [...], gdzie jako Prezes Zarządu Z."A" Sp. z o.o. w P. nadzorował finalizację kontraktu (montaż maszyn wyprodukowanych przez Spółkę). Na potwierdzenie powyższych okoliczności załączono kopię oświadczenia hiszpańskiego kontrahenta Spółki oraz wydruk z KRS, z którego wynika, że Spółka jest reprezentowana przez skarżącego, pełniącego funkcję prezesa jednoosobowego zarządu. Zaznaczono jednocześnie, że skarżący po powrocie do kraju nie znalazł w skrzynce przedmiotowych awiz. Zwrócono uwagę, podkreślając dochowanie przez wnioskodawcę należytej staranności, że wobec częstych zagranicznych wyjazdów skarżącego, przewidując on możliwość doręczenia istotnej dla niego korespondencji, ustanowił pełnomocnika do jej odbioru. Na dowód powyższego załączono poświadczone za zgodność z oryginałem kopie oświadczenia pełnomocnika pocztowego o udzielonym mu umocowaniu oraz pism kierowanych do Poczty Polskiej S.A. w sprawie wydania kopii pełnomocnictwa pocztowego oraz postępowania reklamacyjnego dotyczącego braku awiz. W ocenie pełnomocnika wnioskodawca nie otrzymał decyzji bez swojej winny, zaś niedotrzymanie terminu do wniesienia skargi nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W świetle art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednakże, stosownie do treści art. 87 § 3 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu. Z kolei stosownie do treści art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Wnioskodawca powinien uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, w oparciu o normy powyżej przywołane, jak również mając na względzie, że pożądane jest zachowanie pewnego kompromisu polegającego na tym, by z jednej strony mieć na uwadze obiektywny miernik staranności, której można i trzeba wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy, z drugiej zaś strony, powstrzymanie się od nadmiaru formalizmu, by z tego powodu nie zamknąć stronie prawa do sądu - wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należało uznać jako uzasadniony. Na wstępie wskazać należy, że rozpoznawany wniosek został złożony w ustawowym terminie. Mając na względzie treść powołanych przepisów, zaznaczyć należy, że skarżący postąpił prawidłowo, kierując wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi za pośrednictwem organu administracji. Taki tryb wnoszenia żądania przywrócenia terminu dla dokonania tej czynności w postępowaniu wynika wprost z art. 87 § 3 p.p.s.a. Nadto zważając, że jak wynika z relacji pełnomocnika skarżącego o fakcie wydania zaskarżonej decyzji wnioskodawca dowiedział się w wyniku rozmowy telefonicznej należało przyjąć, że przyczyna uchybienia terminu ustała najwcześniej w tym momencie, tj. 14 lutego 2014 r. Skarżący natomiast kierując wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na adres organu i nadając go w placówce pocztowej w dniu 20 lutego 2014 r., dochował terminu do złożenia wniosku. Zdaniem Sądu, odnosząc się do przesłanki określonej w art. 87 § 2 p.p.s.a., okoliczności przedstawione we wniosku dostatecznie uprawdopodobniają, że do uchybienia terminu do złożenia skargi doszło bez winy skarżącego. Należy mieć na względzie, że skarżący ustanowił pełnomocnika do obioru korespondencji pocztowej. Także o braku winy skarżącego może świadczyć okoliczność braku awiz oraz fakt, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia doręczenia zaskarżonej decyzji, umieszczenia zawiadomienia o jej pozostawieniu w placówce pocztowej na drzwiach adresata. Niewątpliwie tryb doręczenia zastępczego z art. 73 p.p.s.a. jest domniemaniem, fikcją doręczenia, gdzie faktyczny odbiór przesyłki nie wywiera skutku prawnego doręczenia, bowiem skutek ten następuje z mocy prawa po spełnieniu określonych warunków. Przepis ten ma zapobiegać uchylaniu się przez stronę od negatywnych skutków doręczenia. Jednocześnie jednak nie może on być interpretowany w sposób, który narusza zaufanie jednostki do państwa i prawa. W konsekwencji zawiadomienie o złożeniu pisma w placówce pocztowej lub urzędzie gminy (tzw. awizo) co do zasady, jak wynika z brzmienia art. 73 § 2 p.p.s.a. powinno być umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej, a dopiero gdy to jest niemożliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Na zwrotnym dowodzie doręczenia powinna znaleźć się informacja o miejscu pozostawienia zawiadomienia, a skuteczność doręczenia przez awizo warunkuje stwierdzenie, że adresat w sposób niebudzący wątpliwości został zawiadomiony o nadejściu przeznaczonego dla niego pisma oraz miejscu, w którym może je odebrać. Brak tego zawiadomienia, jak również wątpliwość, czy dotarło ono do adresata, powoduje uznanie doręczenia za bezskuteczne. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy odnotować należy, że pomimo posiadania przez skarżącego skrzynki pocztowej, zawiadomienie o złożeniu przesyłki wraz z informacją o możliwości jej odbioru, zostało złożone na drzwiach adresata. Wobec powyższego Sąd dał wiarę oświadczeniu skarżącego o braku awiz. W świetle powyższego oraz kierując się konstytucyjną zasadą prawa do sądu, należało w oparciu o regulację art. 86 § 1 p.p.s.a., przywrócić skarżącemu termin do wniesienia skargi.