II SA/Gl 423/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania na skutek wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a przywrócić termin do wniesienia skargi. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania G. G. z miejsca pobytu stałego z adresu ul. [...] w C. Powołane na wstępie rozstrzygnięcie G. G. pismem z dnia [...] r. (złożonym w areszcie śledczym w tej samej dacie) zaskarżył, za pośrednictwem organu odwoławczego, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze sformułowany został jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżący przywołał dwie okoliczności, które następnie powtórzył w piśmie z dnia [...] r., a mianowicie - nieobecność pracownika aresztu śledczego, który mógłby udzielić mu porady prawnej co do spornej decyzji, jak również przeniesienie skarżącego do innego aresztu śledczego. Pismem z dnia [...] r. ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu, w odpowiedzi na wezwanie Sądu, jako datę ustania przyczyny uchybienia termu wskazał dzień [...] r., kiedy to po przetransportowaniu skarżącego do innego miejsca osadzenia, miał on możliwość rozmowy z kierownikiem penitencjarnym, który wyjaśnił mu kwestie związane z wywiedzeniem skargi. Nadto pełnomocnik powtórzył, iż przyczyną złożenia skargi po terminie była zmiana przez skarżącego aresztu śledczego i związany z tym faktem jego transport, co uniemożliwiło wnioskodawcy skorzystanie z pomocy prawnej (w tym z rozmowy z kierownikiem penitencjarnym, który przebywał w tym czasie na urlopie). Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej zwanej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. Zatem jak wynika z akt administracyjnych sprawy, wobec doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji w dniu [..] r., termin do jej złożenia upłynął w dniu [...] r. (tj. w piątek). Tak więc skarżący składając skargę w administracji aresztu śledczego w dniu [...] r. uchybił terminowi do jej wniesienia. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Wnioskodawca powinien uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), a ponadto równocześnie z wnioskiem powinien dokonać czynności, której nie dokonał w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Przenosząc powyższą regulację na grunt rozpatrywanej sprawy należy przyjąć, że siedmiodniowy termin do złożenia przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu został zachowany. Dodatkowo wskazać wypada, że wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu wniesiono także skutecznie skargę, dokonując tym samym czynności, której nie dokonano w terminie. Przechodząc natomiast do oceny okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu Sąd uznał, że w wystarczający sposób uprawdopodobniono brak winy skarżącego w niedopełnieniu terminu do wniesienia skargi. Zmiana bowiem miejsca osadzenia skarżącego wpłynęła destabilizacyjnie na jego sytuację organizacyjno-bytową. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie bez znaczenia pozostaje także sam pobyt skarżącego w areszcie śledczym, co niewątpliwie wobec braku swobodnego nawiązywania kontaktów ze światem zewnętrznym ogranicza jego możliwości w podejmowaniu czynności procesowych, a także okoliczność, że w zakładzie tym skarżący nie jest zatrudniony i nie posiada żadnego majątku na wolności. Uwzględniając przytoczoną argumentację Sąd na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.