II SA/Gl 425/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia [...]r. skarżąca A. S. wniosła skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. z dnia [...]r. nr [...] dotyczace wstrzymania robót budowlanych. Przewodniczący Wydziału II zarządzeniem z dnia [...]r. wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100,00 zł, tj. w wysokości określonej w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zgodnie bowiem z treścią art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl z kolei art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym, w tym od skargi, pobiera się wpis. Nieuiszczenie wpisu stanowi podstawę do odrzucenia skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a. ). W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca w piśmie procesowym z dnia [...]r. oświadczyła, że cofa wniesioną w sprawie skargę z dnia [...]r. W świetle powyższych okoliczności wobec nieuiszczenia w wyznaczonym terminie wymaganego wpisu, Sąd działając w oparciu o art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia. Jednocześnie podkreślić należy, iż oświadczenie skarżącej o cofnięciu skargi, nie mogło rodzić żadnych skutków prawnych, gdyż dopiero uiszczenie wpisu od skargi obliguje Sąd do podjęcia dalszych czynności, w tym badania dopuszczalności tegoż cofnięcia.