II SA/Gl 430/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie : Przewodniczący Sędzia WSA: Elżbieta Kaznowska po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a : oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] r., nr [...] uznające za nieuzasadnione zarzuty wniesione przez D. S. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego rozbiórki obiektu budowlanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach D. S. zawarł wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania aktu sąd orzeka na wniosek skarżącego. Uwzględnienie wniosku jest uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z ustawowych przesłanek, wskazanych w art. 61 § 3 ustawy. Powołany przepis przewiduje wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Szkoda ta lub skutki mają być rezultatem wykonania podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, zaskarżonego do sądu. Cel przedmiotowej instytucji sprowadza się bowiem do zapobieżenia skutkom wywołanym wykonaniem zaskarżonego aktu. Należy zatem uznać, że wstrzymaniu wykonania mogą podlegać wyłącznie akty, które nadają się do wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, pod pojęciem którego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Do aktów takich nie będą zatem należeć te, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Pojęcie wykonania aktu administracyjnego w rzeczywistości dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego nałożone zostają na niego obowiązki (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 396/05, LEX nr 220325). W świetle powyższych rozważań należy zauważyć, że przedmiotem wniosku skarżącego jest postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, uznające za nieuzasadnione zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego rozbiórki obiektu budowlanego. Postanowienie to zawiera zatem jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, nie nakłada zaś na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, czyli nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze jego praw czy obowiązków. Wobec tego instytucja wstrzymania wykonania nie może znaleźć do niego zastosowania. Podkreślić wymaga również, że skarżący składając wniosek nie uprawdopodobnił okoliczności uzasadniających zgłoszone żądanie, nie podając jaka szkoda powstanie w przypadku wykonania zaskarżonego postanowienia i w czym upatruje nieodwracalność skutków tego aktu. Natomiast podniesione w skardze uwagi wskazujące na wady prawne zaskarżonego postanowienia na obecnym etapie postępowania sądowego nie mogą być rozpatrywane. Dopiero w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie Sąd zajmie stanowisko co do ewentualnego naruszenia przez organ prawa oraz jego skutków. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.