II SA/Gl 430/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Specjalista Magdalena Nowacka-Brzeźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2020 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowego uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach po rozpatrzeniu odwołania H.M. (dalej "skarżąca") od decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] r. określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa obory dla krów mlecznych do 78 DJP, budowa 4 silosów na kiszonkę, dobudowa zadaszonych wiat w oborze 2 i 3" utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Stan sprawy przedstawiał się następująco: Wnioskiem z dnia [...] r. E.R. (zwana dalej "inwestorem") wystąpiła do Wójta Gminy R. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia. Pismem z dnia [...] r. inwestor, na wezwanie organu, uzupełnił wniosek m.in. o raport o oddziaływaniu na środowisko, a także o poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej, obejmującej teren zamierzonego przedsięwzięcia. Organ I instancji wystąpił do właściwych organów o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. Obwieszczeniem z dnia [...] r. zawiadomił o rozpoczęciu procedury udziały społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu. Za strony postępowania organ I instancji uznał 9 podmiotów, w tym Gminę R.. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. opinią sanitarną z dnia [...] r. pozytywnie zaopiniował warunki realizacji przedsięwzięcia w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Postanowieniem z dnia [...] r. realizacja przedsięwzięcia została uzgodniona przez Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, który jednocześnie określił warunki jego realizacji. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. najpierw zwrócił się o złożenie wyjaśnień i uzupełnienie wniosku. W związku z tym inwestor złożył wyjaśnienia uzupełniające Raport. Postanowieniem z dnia [...] r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i jednocześnie określił warunki jego realizacji. Po rozpatrzeniu wniosku inwestora decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy R. określił, środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pn.: "Budowa obory dla krów mlecznych do 78 DJP, budowa 4 silosów na kiszonkę, dobudowa zadaszonych wiat w oborze 2 i 3". Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji podał art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82 oraz art. 85 ust. i i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 z późn. zm.), w skrócie "u.i.o.ś.", w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.). Określając w sentencji decyzji warunki realizacji przedsięwzięcia organ I instancji wskazał, że będzie ono realizowane w miejscowości P., na działce o nr ewid. 1. obręb [...] Planowane przedsięwzięcie polega na budowie obory dla krów mlecznych do 78 DJP, 4 silosów na kiszonkę o powierzchni 1200 m2, dobudowę zadaszonych wiat w oborze nr 2 i nr 3. W projektowanym budynku obory prowadzony będzie chów wolnostanowiskowy, bezuwięziowy, w systemie bezściółkowym. Obecnie w obszarze objętym wnioskiem usytuowane jest gospodarstwo rolne, które prowadzi hodowle krów mlecznych w 3, zintegrowanych z halą udojową i zlewnią mleka, obiektach inwentarskich, na które składają się: a) nowa obora –153 krowy mleczne, b) stara obora - 23 krowy, 26 jałówek do roku, 21 jałówek do 2 lat, 1 jałówka do 3 lat; c) jałownik - 1 krowa, 48 jałówek do roku, 35 jałówek do 2 lat, I jałówka do 3 lat. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że realizacja zamierzonego przedsięwzięcia zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 u.i.o.ś. wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Zaznaczając, że przedsięwzięcie będzie realizowane na terenie istniejącego gospodarstwa rolnego organ podał, że docelowa projektowana obsada gospodarstwa kształtować się będzie na poziomie: krowy mleczne 278 sztuk (278 DJP), jałówki cielne 27 sztuk (27 DJP), jałówki powyżej roku 56 sztuk (44,80 DJP), jałówki od 0,5 - 1 roku 30 sztuk (9 DJP), cielaki 44 sztuk (6,6 DJP). Łącznie 365,40 DJP. Organ I instancji wyjaśnił także, że przedmiotowy teren objęty jest planem zagospodarowania przestrzennego Gminy R., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy R. nr [...] z dnia [...]., który obejmuje tereny sołectw P., N. i S.i oznaczony jest symbolem: SK - zabudowa produkcyjno-usługowa i inżynierii, w tym produkcji rolniczej. Otoczenie terenu opracowania w kierunku północnym, zachodnim i południowym stanowią rozległe kompleksy użytków rolnych, będące w użytkowaniu inwestora. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa usytuowania jest: a) w kierunku północnym - pojedynczy budynek mieszkalny jednorodzinny, b) w kierunku południowym - w odległości ok. 80 m od granicy terenu przedsięwzięcia - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, usytuowana wzdłuż ulicy [...] . Organ stwierdził, że realizacja inwestycji będzie źródłem niezorganizowanej emisji zanieczyszczeń do powietrza, w wyniku prac ziemnych (pylenie) i pracy sprzętu mechanicznego oraz hałasu powodowanego pracą urządzeń i środków transportu. Uciążliwości te będą miały jednak charakter okresowy i ustaną wraz z zakończeniem prac. Zaopatrzenie w wodę realizowane będzie w oparciu o istniejącą gminną sieć wodociągową. Do karmienia stosowana będzie kiszonka, która będzie przechowywana w projektowanych silosach (o łącznej powierzchni 1200 m2) oraz pasze treściwe przechowywane w magazynie paszowym. Silosy zaprojektowano jako otwarte, na wyprofilowanej, szczelnej, betonowej płycie dennej, izolowanej dodatkowo folią, ze spadkami poprzecznymi i podłużnymi, pozwalającymi na ujmowanie całości odcieków do kanału gnojowego z odprowadzeniem do zbiornika na gnojówkę. Na terenie planowanego przedsięwzięcia brak jest kanalizacji deszczowej, a wody deszczowe grawitacyjnie spływają po terenie i wsiąkają w grunt. Ścieki socjalne odprowadzane będą do dwóch szczelnych zbiorników o pojemności 9 m3, opróżnianych regularnie przez specjalistyczną firmę. Do czasowego przechowywania odchodów zwierzęcych (gnojowica, obornik) gospodarstwo wyposażone jest w płytę obornikową o powierzchni 750 m2 i zbiornik na gnojówkę o pojemności 1608 m3 (plus dwa zbiorniki wstępne o pojemności 200 m3 oraz 1500 m3). Projektowane obiekty wyposażone będą w szczelne posadzki; ścieki powstające na terenie inwestycji będą w szczelnych zbiornikach, gnojówka z projektowanych obiektów oraz odcieki z silosów odprowadzane będą do szczelnego zbiornika, wobec czego przedsięwzięcie nie będzie stanowiło zagrożenia dla środowiska gruntowo-wodnego. Powstające odpady (obornik, gnojówka) zagospodarowywane będą jako nawozy naturalne na użytkach rolnych inwestora. Padłe sztuki zwierząt na bieżąco odbierane będą przez uprawnionego odbiorcę, posiadającego wymagane prawem pozwolenia na gospodarowanie odpadami. Prowadzenie gospodarki odpadami nie będzie stanowiło zagrożenia dla środowiska, w szczególności dla środowiska gruntowo-wodnego. Zgodnie z planem gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...] planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest w zlewni jednolitej części wód powierzchniowych (JCWP) [...] do zbiornika [...]. Jest to JCWP, w której stan wód jest zły i jest ona zagrożona nieosiągnięciem celów środowiskowych. Jednak organ I instancji stwierdził, że przy spełnieniu określonych w decyzji warunków, realizacja inwestycji nie wpłynie na możliwość osiągniecia celów środowiskowych. Organ I instancji odniósł się także do źródeł emisji hałasu w fazie eksploatacji, stwierdzając że będą nim: zwierzęta i urządzenia (hala udojowa), środki transportu poruszające się po terenie gospodarstwa. Organ stwierdził, że wykonane w ramach Raportu oddziaływania na środowisko obliczenia rozprzestrzeniania hałasu wykazały, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodować przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Organ I instancji stwierdził także, prowadzenie działalności w zakresie hodowli krów mlecznych będzie oddziaływać na powietrze w wyniku emisji niezorganizowanej głównie dwutlenku węgla, amoniaku, siarkowodoru, związanej z prowadzoną produkcją zwierzęcą: emisją gazów wentylacyjnych z obiektów inwentarskich, gazów z obiektów towarzyszących - płyty obornikowej i zbiornika na gnojówkę oraz spalin pochodzących z pracy sprzętu mechanicznego. W związku z charakterem planowanej inwestycji analizowano również uciążliwość zapachową. Za kryterium przyjęto wartość stężeń amoniaku i siarkowodoru. Z przedłożonego raportu wynika, że w przypadku amoniaku prognozowana emisja nie spowoduje przekroczeń poziomu stężenia wyczuwalności węchowej. Natomiast zasięg stężenia siarkowodoru nie obejmuje terenów mieszkalnych. Przedsięwzięcie nie będzie źródłem zorganizowanej emisji zanieczyszczeń do powietrza w związku z czym organ stwierdził, że nie ma konieczności podejmowania dodatkowych działań minimalizujących. Organ stwierdził, że oddziaływanie przedsięwzięcia dotyczyć będzie najbliższego sąsiedztwa, nie wystąpi możliwość oddziaływania transgranicznego. Nie będzie również występowało kumulowanie się oddziaływań. Przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie zakładem o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, ani zakładem o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Ponadto przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać na formy ochrony, w tym obszary Natura 2000. W granicach planowanych zamierzeń nie występuje zieleń. Teren gospodarstwa jest zabudowany i przekształcony. Przedsięwzięcie nie kwalifikuje się również do przedsięwzięć, dla których tworzy się obszar ograniczonego użytkowania. Organ wskazał również, że obwieszczeniem z dnia [...]. zapewniono udział społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu, w wyznaczonym terminie nie wpłynęły żadne uwagi i wnioski. W trakcie prowadzonego postępowania strony nie wniosły żadnych uwag i wniosków dotyczących planowanego przedsięwzięcia. Z powyższą decyzją organu I instancji nie zgodziła się skarżąca, w imieniu której odwołanie wniósł pełnomocnik będący adwokatem. W odwołaniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie czy przedmiotowa inwestycja narusza interes społeczny bądź słuszny interes obywateli, w konsekwencji wydanie decyzji naruszające te interesy, a także naruszenie art. 85 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości, a w konsekwencji wydanie decyzji jedynie na podstawie zgromadzonej dokumentacji, co jest niewystarczające do określenia uwarunkowań środowiskowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach odwołania jednak nie uwzględniło i zaskarżoną obecnie decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W bardzo obszernym uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium opisało szczegółowo przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie i zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Kolegium przytoczyło również przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, znajdujące zastosowanie w sprawie. Kolegium wyjaśniło przy tym, że ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 1712), która weszła w życie z dniem 24 września 2019 r., zmieniono m.in. brzmienie przepisu art. 74 ust. 3a ustawy. Przy czym według przepisów przejściowych do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe, za wyjątkiem art. 63, art. 64 ust. 1 i 3a, art. 65, art. 74 ust. 3b-3h, art. 84 ust. 1 i 1a oraz art. 86d ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, które stosuje się w nowym brzmieniu. W tym kontekście Kolegium stwierdziło, że wniosek w rozpatrywanej sprawie został złożony przed wejściem w życie ww. nowelizacji ustawy. Zatem, zdaniem Kolegium, w sprawie mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, z wyjątkiem art. 63, art. 64 ust. 1 i 3a, art. 65, art. 74 ust. 3b-3h, art. 84 ust. 1 i 1a oraz art. 86d, które stosuje się w nowym brzmieniu. Kolegium zaakcentowało, że rozpatrując odwołanie jeszcze raz przeprowadziło postępowanie w sprawie i ustaliło, że postępowanie organu I instancji jest co do zasady prawidłowe. Ponadto zaakcentowało, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter związany. Oznacza to, że w przypadku spełnienia przez wnioskodawcę łącznie wszystkich wymaganych prawem przesłanek właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla określonego przedsięwzięcia. Kolegium stwierdziło, że przedmiotowe przedsięwzięcie zakwalifikowano w oparciu o § 2 ust. 1 pkt. 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r, w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U z 2016 r Poz. 71), jako chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza). Kolegium stwierdziło ponadto, ze wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach spełniał wymogi formalne określone przepisem art. 74 ust 1 i ust 2 u.i.o.ś. Stwierdziło także, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z obowiązującym planem miejscowym, co poprzedziło analizą postanowień tego planu, jak i pojęcia działalności rolniczej, o którym mowa a tym planie. Według Kolegium krąg stron postepowania został ustalony z uwzględnieniem zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia wynikającego z przedłożonych przez inwestora map, a postępowanie prowadzone było z ich udziałem. Zapewniono także możliwość udziału społeczeństwa w postepowaniu, a także poddano do wiadomości publicznej informacje, o których mowa w art. 33 ust. 1 i ust. 2 u.i.o.ś. Kolegium natomiast wytknęło organowi I instancji, że nie rozważył kwestii wyłączenia się z sprawy, ze względu na to, że Gmina R. występowała w sprawie jako strona, przez co Wójt tej Gminy występował w podwójnej roli, raz jako organ, dwa jako reprezentant strony. Jednak zdaniem Kolegium uchybienie to nie miało wpływy na wynik sprawy. W ocenie Kolegium uzasadnienie decyzji organu I instancji spełnia wymogi wynikające z art. 85 ust. 1 – 3 u.i.o.ś., a postępowanie przeprowadzone przez ten organ wypełnia wymogi k.p.a., w tym z art. 7, art. 9, art. 10 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. Kolegium zaakcentowało przy tym, że oparciu o akta sprawy przekazane przez organ I instancji, dokonało takich samych jak ten organ ustaleń, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest etapem procesu inwestycyjnego i stwierdza jedynie warunki i wymogi, jakie powinny być zachowane przy realizacji danej inwestycji. Kolegium wyjaśniło przy tym, że ze względu na związany charakter decyzji nie można było odmówić inwestorowi uwzględniania jego wniosku. Decyzja negatywna może być wydana wyłączenie w razie zaistnienia ściśle określonych przepisami przesłanek, których jednak nie stwierdzono. Skargę na powyższą decyzję w imieniu skarżącej wniósł pełnomocnik będący adwokatem. W skardze, podobnie jak w odwołaniu zarzucono naruszenie art. 7 i art. 85 k.p.a. Ponadto pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie: art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, art. 107 § 1 pkt. 6 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji tj. zbyt ogólnikowe stwierdzenia i nieustosunkowanie się do argumentacji pełnomocnika zawartej w odwołaniu, a ponadto art. 18 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez brak wyłączenia od orzekania Wójta Gminy R., podczas gdy jest on również strona postępowania, a wynik oddziałuje na jego prawa i obowiązki. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że jest ona właścicielem działki nr 2 oraz 3 tj. najbliższego i bezpośredniego sąsiedztwa planowanej inwestycji, której skala wprost wskazuje na znaczącą negatywną ingerencję w środowisko naturalne, krajobraz, stan zanieczyszczenia wód i gleb, a w szczególności oznacza sporą uciążliwość dla mieszkańców, a dodatkowo zasadniczy spadek wartości nieruchomości sąsiednich. Pełnomocnik zasygnalizował także, że nieruchomościami skarżącej bezumownie władają rodzice inwestora oraz zarzucił, że przeprowadzona w raporcie analiza oddziaływania inwestycji stwierdzająca że jej oddziaływanie ograniczy się do terenu inwestora obejmowało również te nieruchomości. W skardze zaakcentowano, że inwestycja doprowadzi do: pogorszenia stanu jakości powietrza i obniżenia jakości życia pobliskich mieszkańców, uciążliwości zapachowych, co czyni koniecznym dokładne rozważenie kwestii interesu społecznego. Ponadto pełnomocnik skarżącej zwrócił uwagę na dolegliwości związane z hałasem powodowanym przez: wywóz mleka cysternami, zwierzęta i urządzenia. W trakcie eksploatacji inwestycja będzie pochłaniać olbrzymie ilości wody, generować liczne opady i wytwarzać odoranty. Pełnomocnik zarzucił także nieustosunkowanie się przez Kolegium do podniesionego w odwołaniu zarzutu dotyczącego wpływu na ogólnodostępny zbiornik [...]. Rozwijając zaś ten zarzut podniósł, że ze względu na zły stan wód, nawet niewielkie ilości zanieczyszczeń uniemożliwią zamierzoną poprawę tego stanu, a skażenie może doprowadzić do nieodwracalnego zakazu korzystania ze tego zbiornika. Pełnomocnik skarżącej podniósł również brak kanalizacji deszczowej i związane z tym zagrożenia, których według niego obawia się nawet sam organ. Rozwijając podniesiony już w odwołaniu zarzut dotyczy braku oględzin nieruchomości podniósł, że organ był zobowiązany przeprowadzić ten dowód pomimo braki wniosku stron. Ponadto bez przeprowadzenia takiego dowodu nie można stwierdzić istnienia zagrożeń dla środowiska i dla społeczeństwa. Końcowo pełnomocnik skarżącej zaakcentował, że możliwa byłaby lokalizacja inwestycji w środku nieruchomości stanowiącej własności inwestora i jego rodziców. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, w istocie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 3 września 2020 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę i zawarte w niej wnioski. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325, t.j. ze zm. ) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji Kolegium utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest bowiem, zdaniem Sądu, podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa, dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 p.p.s.a. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowi art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.i.o.ś. Zgodnie z tym przepisem uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Wynika to, z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę (art. 72 ust. 3 u.i.o.ś.). Zaakcentować w związku z tym należy, że decyzja środowiskowa nie przesądza jeszcze o przystąpieniu do realizacji przedsięwzięcia lecz jedynie otwiera inwestorowi drogę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Zgodnie z art. 71 ust. 1 u.i.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa te uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Nie jest to decyzja uznaniowa lecz jest, co do zasady, decyzją związaną. Właściwy organ jest bowiem zobowiązany do wydania takiej decyzji, w każdym przypadku, gdy zwróci się o to, w sposób prawem przewidziany, strona, za wyjątkiem przypadków enumeratywnie wymienionych w przepisach prawnych, stanowiących podstawę wydania decyzji negatywnej odmawiającej określenia środowiskowych uwarunkowań. Oznacza to, że na gruncie u.i.o.ś. zasadą jest wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, natomiast wyjątkiem odmowa wydania takiej decyzji. Odmówić określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia można jedynie wtedy, gdy: - występuje niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 u.i.o.ś.); - nastąpiła odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ uzgadniający (art. 77 ust. 1 u.i.o.ś.). Związanie stanowiskiem organu uzgadniającego obejmuje także niemożność określenia w decyzji środowiskowej, warunków realizacji przedsięwzięcia w sposób odmienny od zaprezentowanego w uzgodnieniu; - wnioskodawca nie wyraża zgody na realizację przedsięwzięcia w wariancie innymi, niż proponowany, a z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 u.i.o.ś.); - z oceny odziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natur 2000, a za realizacją przedsięwzięcia przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 u.i.o.ś.); - jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że może ono spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 13 u.i.o.ś.); W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził występowania żadnej z okoliczności, która w świetle przywołanych powyżej przepisów stanowić by mogła podstawę do odmowy wydania wnioskowanej przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Utrzymana w mocy przez Kolegium decyzja organu I instancji o środowiskowych uwarunkowaniach została wydana po przeprowadzeniu wymaganej, oceny oddziaływania na środowisko, w toku której został sporządzony raport jej oddziaływania na środowisko, zwany jako dotychczas "Raportem". Raport ten zawiera wszystkie niezbędne elementy, które zgodnie z art. 66 u.i.o.ś. powinien zawierać każdy raport o oddziaływaniu na środowisko. Raport jest kompletny i spójny. W szczególności w Raporcie w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości zostały przeanalizowane wszystkie możliwe płaszczyzny oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Zaakcentować przy tym należy, że w Raporcie analizie poddano oddziaływanie zamierzonego przedsięwzięcia łącznie z istniejącym obecnie gospodarstwem, uwzględniając docelową jego obsadę wynoszącą 365,40 DJP (str. 40 Raportu); uwzględnione zostało kumulowanie się oddziaływań. Wyniki tego Raportu zostały uwzględnione w decyzji. Uwzględniono też zgodnie z art. 80 ust. 1 u.i.o.ś. wyniki wymaganych uzgodnień i opinii. Inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania. Decyzja zawiera wszystkie wymagane elementy, spełniając w tym zakresie wymogi, które z uwzględnieniem specyfiki zamierzonego przedsięwzięcia wynikają z art. 88 u.i.o.ś., respektując jednocześnie wymagana wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie, zdaniem Sądu, żaden z zarzutów skargi podniesiony przez pełnomocnika skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie. Nie mogły odnieść skutku zarzuty pełnomocnika skarżącej dotyczące emisji zanieczyszczeń oraz hałasu. W punkcie 7.3 Raportu przedstawiono szczegółową charakterystykę poszczególnych źródeł emisji oraz obliczone wielkości emisji. Z podsumowania zawartego na str. 30 Raportu wynika, że stężenia maksymalne i średnioroczne wszystkich analizowanych substancji zanieczyszczających nie przekraczają dopuszczalnych norm i wskazują niewielki procent wartości dopuszczalnych. Izolinie stężeń poszczególnych zanieczyszczeń przedstawiono w czytelny sposób w załączniku nr 3 do Raportu. Nie budzi zatem żadnych wątpliwości, że przekroczenie norm dotyczących zanieczyszczeń nie będzie miało miejsca nie tylko na terenie graniczącym z obszarem inwestycji, ale także nie będzie występować w granicach planowanego przedsięwzięcia. Natomiast w punkcie 7.4 Raportu przedstawione zostało oddziaływanie akustyczne planowanego przedsięwzięcia, a szczegółowe wyniki analizy oddziaływania akustycznego zaprezentowano w załączniku nr 4. Przeprowadzone w Raporcie obliczenia rozprzestrzenia hałasu dla planowego przedsięwzięcia szczegółowo wykazały, że jego działalność nie będzie powodować przekroczeń przyjętych dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Uwzględniono przy tym najbliższe tereny zabudowy mieszkaniowej poza terenem planowanego przedsięwzięcia tj. w kierunku północnym – pojedynczy budynek mieszkalny jednorodzinny, w kierunku południowym – w odległości ok. 80 m . od granic terenu przedsięwzięcia – zabudowę mieszkaniową, wielorodzinną, usytuowana wzdłuż ulicy [...]. Dopuszczalne normy poziomów hałasu przyjęto według przeznaczenia terenu określonego w planie miejscowym. W kontekście zarzutów dotyczących uciążliwości zapachowych zaakcentować należy, że w Raporcie również ta kwestia została poddana szczegółowej analizie. W systemie prawnym brak co prawda obecnie przepisów, które wskazywałyby na dopuszczalne poziomy określonych zapachów. Jednak, zdaniem Sądu, nie podważa to konieczności przeprowadzenia analizy uciążliwości w tym zakresie, co zostało uwzględniono w Raporcie. Przyjęto w tym zakresie najbardziej rygorystyczne wartości stężenia wyczuwalności węchowej i stwierdzono, że wartość maksymalna stężeń jednogodzinowych amoniaku stanowi zaledwie 40,2% wartości najniższego stężenia wyczuwalności zapachowej. Natomiast stężenie wyczuwalne siarkowodoru nie obejmuje terenów mieszkalnych, występując jedynie na północny-zachód od istniejących obiektów inwentarskich, poza granice działki objętej wnioskiem, obejmując w ten sposób fragmenty terenów rolnych. Treść Raportu przeczy zatem tezom skargi, dotyczącym uciążliwości "odorowej". Zdaniem Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy podzielić należy stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Białymstoku (wyrok z dnia 15 września 2016 r. , sygn. II SA/Bk 443/15), wedle którego powodu do odmowy wydania decyzji nie mogą stanowić uciążliwości "odorowe", gdyż, jak już wcześniej zauważono, ustawodawca nie przewidział w polskim porządku prawnym ochrony powietrza przed zapachami, a jedynie przed określonymi substancjami w powietrzu. (por. także wyrok NSA z dnia 1 lipca 2008 r. sygn. akt II OSK 766/07). Nie można również podzielić zarzutów dotyczących zbiornika [...] Zagadnienie dotyczącego tego zbiornika zostało wyeksponowane w ramach uzgodnienia przedsięwzięcia dokonanego przez Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Według tego organu planowane działania w ramach przedsięwzięcia nie wpłyną negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych. Uzgodnienie to zostało dokonane po zapoznaniu się przez organ z analizą przeprowadzoną w raporcie. W celu zapewnienia osiągnięcia tych celów organ uzgadniający w ramach uzgodnienia określił warunki realizacji przedsięwzięcia, które znalazły wyraz w treści decyzji organu I instancji. Wbrew zatem wywodom skargi nałożenie w decyzji na inwestora obowiązku podjęcia określonych działań np. wskazanych w skardze obowiązków zawartych w punkcie 3 ppkt 11 i 12 nie stanowi wyrazu obaw ze strony organu, lecz jest istotą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i stanowi konsekwencję aprobaty przez organ uzgadniający analizy przeprowadzonej w ramach sporządzonego w sprawie raportu. W związku z tym, że pełnomocnik skarżącej formułując zarzuty skargi odwołał się do pojęć: interesu społecznego, słusznego czy też ogólnego interesu obywateli, zaakcentować należy, że na gruncie obowiązującej regulacji prawnej naruszenie tego interesu nie może stanowić podstaw do odmowy wydania decyzji środowiskowej, zaś zarzuty odwołujące się wyłącznie to takich klauzul generalnych już z samej zasady nie mogą odnieść skutku. Nie mógł również odnieść skutku zarzut dotyczący braku wyłączenia od orzekania w sprawie Wójta Gminy R.. Pełnomocnik skarżącej dostrzegł, że organ ten wydał decyzję w sprawie, w której był stroną, gdyż Gmina R. będąca stroną postępowania jest reprezentowana przez tego Wójta. Co prawda, trzeba się zgodzić z trafnością tego spostrzeżenia. Jednak wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącej podniesiona przez niego okoliczność nie dawała podstaw do wyłączenia Wójta. Odnotować przy tym należy, że kwestia dotycząca wyłączenia organu ze sprawy, w której organ ten jednocześnie reprezentował stronę nie zawsze była jednolicie rozstrzygana w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jednak w aktualnym orzecznictwie dominuje pogląd, że brak jest wyraźnej (ogólnej) normy, wyłączającej w szczególności wójta gminy (burmistrza, prezydenta miasta) lub organ innej jednostki samorządu terytorialnego od orzekania w sprawie, w której ta jednostka jest stroną. Podstawę wyłączenia organu stanowi art. 25 k.p.a. Przepis ten wśród przyczyn wyłączenia organu nie przewiduje wyłączenia organu od wydania decyzji w sprawie, w której jednostka reprezentowana przez ten organ jest jednocześnie stroną postępowania (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2558/18, z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. II OSK 2760/12, z dnia 13 marca 2014 r., sygn. I OSK 2157/13, z dnia 3 września 2013 r., sygn. II OSK 987/12), Nie mógł odnieść skutku zarzut dotyczący brak oględzin przedmiotowej nieruchomości. Został on sformułowany w sposób ogólnikowy, bez jednoczesnego wskazania konkretnych elementów stanu faktycznego, które na skutek brak oględzin nie zostały ustalone lub ustalone zostały wadliwie. Znajdujący się w aktach sprawy raport szczegółowo opisuje przedmiotową nieruchomość i w zestawieniu z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie oraz poczynionymi przez organy na jego podstawie ustaleniami nie budzi wątpliwości to, że dodatkowy dowód z oględzin nieruchomości nie wniósłby nic nowego do sprawy. Nie można podzielić także podzielić podniesionego w podsumowaniu skargi zarzutu, jako możliwa byłaby lokalizacja w środku nieruchomości, której inwestor wraz z rodzicami jest właścicielem. W punkcie 4 Raportu poddano bowiem analizie inne warianty planowanego przedsięwzięcia. Wskazano tam, że racjonalnym rozpatrywanym wariantem dla planowanego przedsięwzięcia jest rozbudowa (przedłużenie w kierunku wschodnim) istniejącej obory nr 1, pozwalającej na zwiększenie obsady do stanu projektowanego. Jednak, jak równocześnie wskazano, realizacja tego wariantu jest niemożliwa ze względu na przebieg drogi wewnętrznej. W odniesieniu zaś do innych wariantów lokalizacyjnych wskazano, że są one niekorzystne ze względu na organizację pracy jak i istniejącą lokalną infrastrukturę. Ponadto przedstawiono uzasadnienie wyboru wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, a zawarty w punkcie 4 Raportu opis wariantów spełnia, zdaniem Sądu, wymagania jakie w tym zakresie wynikają ze art. 66 ust. 1 pkt 5 w brzmieniu uwzględniającym zmianę wprowadzoną przez art. 1 pkt 30 lit. a tiret szóste ustawy z dnia 9 października 2015 r. (Dz.U.2015.1936) zmieniającej u.d.i.ś. z dniem 1 stycznia 2017 r. Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.