II SA/Gl 434/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego w sprawie rozbiórki części obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia [...]r. P. G. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. nr [...] z dnia [...] r. uznające zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku rozbiórki płyty tarasowej w pasie szerokości 2,8 m od linii granicznej z działką nr [...] za niezasadne oraz odmawiające wstrzymania czynności egzekucyjnych ww. sprawie. W treści przedmiotowej skargi skarżący zawarł wniosek o "wstrzymanie wykonania rozbiórki". W jego uzasadnieniu wskazał, że cyt. "wyburzenie tarasu zniweczy wyrok WSA w Gliwicach w zakresie nie wyburzania muru granicznego." Wyrokiem Sądu zostało uchylone postanowienie o nielegalności postawienia muru. Usunięcie płyty tarasowej spowoduje natomiast zawalenie się muru. W związku z powyższym na podstawie zarządzenia z dnia [...] r. wezwano skarżącego do sprecyzowania treści tego wniosku, w szczególności poprzez wskazanie, czy wnosi on o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, wskazując jednocześnie, że przedmiot wniosku może stanowić jedynie konkretny akt. W piśmie z dnia [...]r. skarżący oświadczył, że ów wniosek stanowi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. -zwanej dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 powołanej ustawy sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. W rozpatrywanej sprawie w ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżanego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia. Nie przybliżył też żadnej przesłanki, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie, tzn. nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia spowodowałoby skutek w postaci groźby wyrządzenia mu znacznej szkody lub że skutki wykonania postanowienia byłyby trudne do odwrócenia. Tymczasem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (vide: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie mogą natomiast stanowić zarzuty sformułowane w skardze w zakresie wydania tego postanowienia z naruszeniem przepisów prawa. Na tym etapie postępowania Sąd nie jest bowiem upoważniony do rozstrzygania tej kwestii i z tego też względu nie może ona stanowić podstawy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie. Wskazać także należy, iż postanowienie uznające za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym, z uwagi na jego charakter, nie może wywołać skutków o jakich mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. np. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz. LexisNexis. W-wa 2005, str. 295). W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie posiada tak rozumianego przymiotu wykonalności, nie nakłada bowiem na adresata żadnych obowiązków bądź uprawnień, których wykonanie mogłoby nastąpić dobrowolnie bądź w sposób przymusowy. Bezzasadny jest zatem wniosek o wstrzymanie jego wykonania. W związku z powyższym wniosek skarżącego podlegał oddaleniu przy uwzględnieniu treści art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a.