II SA/Gl 437/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie WSA Iwona Bogucka (spr.), Asesor WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Protokolant ref. Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego o d d a l a s k a r g ę Wnioskiem z dnia [...] 2004 r., działając przez pełnomocnika, "A" w O. wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji celu publicznego, polegającej na rozbudowie ziemnej sieci telekomunikacyjnej w O. przy ul. A, B i C. We wniosku podano, że projektowany kabel telefoniczny zlokalizowany będzie w nie wywłaszczonym pasie drogowym, wyjątkowo po działkach za ogrodzeniami, zasadniczo po trasie istniejącego kabla. Do wniosku dołączono wykaz działek objętych inwestycją, obejmujący m.in. działkę nr A, stanowiącą własność A. P. oraz mapy sytuacyjno-wysokościowe z naniesionym przebiegiem kabla, dokumentując jego lokalizację na działce A. O wszczęciu postępowania organ zawiadomił poprzez obwieszczenie wywieszone w dniach od [...] 2004 r. do [...] 2004 r. na tablicy ogłoszeń oraz w gablocie na zewnątrz budynku urzędu. Zawiadomienie opublikowano również na stronie internetowej urzędu gminy. W sprawie sporządzona została analiza zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie ustalenia lokalizacji celu publicznego. Warunki lokalizacji przedmiotowej inwestycji zostały pozytywnie uzgodnione przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, Powiatowy Zarząd Dróg w C. oraz przez Wojewodę [...] w zakresie warunków ochrony przyrody. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy O. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na rozbudowie sieci telekomunikacyjnej w ulicach: C, A i B w O.. W zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich ustalono, że inwestycja nie może powodować ich naruszenia, w tym pozbawienia dostępu do drogi publicznej i możliwości korzystania z urządzeń infrastruktury, nie może powodować uciążliwości spowodowanych przez zakłócenia oraz zanieczyszczać powietrza, wody i gleby. W uzasadnieniu zaś wskazano, iż decyzja ta nie rodzi praw do terenu i nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja ta została doręczona A. P., która wniosła od niej odwołanie podając, że nie wyraża zgody na ułożenie kabla na działce nr A, stanowiącej jej własność. Wyjaśniła, że sieć jest niezbędna właścicielom działek położonych po drugiej stronie ulicy i po tych działkach winna przebiegać. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, że w trakcie postępowania sporządzony został projekt przez uprawnioną do tego osobę, projekt ten uzyskał konieczne uzgodnienia, zatem decyzja została podjęta zgodnie z procedurą określoną w obowiązującej ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzuty odwołania nie mogą zostać uwzględnione zaś kwestia odszkodowania za dokonane już uprzednio zajęcie części nieruchomości może być rozpatrywana w odrębnym postępowaniu. W skardze skierowanej do sądu administracyjnego A. P. podniosła, że zaskarżona decyzja została wydana bez uprzednich uzgodnień z właścicielem działki. Zarzuciła, że nie została prawidłowo zawiadomiona o prowadzonym postępowaniu i w rezultacie nie brała w nim udziału. Inwestor już w przeszłości ułożył samowolnie kabel telefoniczny w działce skarżącej i nie wypłacił odszkodowania, wobec czego zasadna jest jej odmowa co do ułożenia kabla na działce A W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko zajęte w uzasadnieniu decyzji. Dodatkowo stwierdzono, że zarzut naruszenia prawa strony w postępowaniu nie jest uzasadniony, albowiem przy inwestycji liniowej dopuszczalne jest publiczne ogłoszenie o prowadzonym postępowaniu. Jak wynika z akt sprawy, inwestor dokonał zmiany projektu, modyfikując przebieg trasy kabla z ominięciem działki skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje: Na obszarach, dla których nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, dla potrzeb lokalizacji inwestycji publicznych wydaje się decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W sytuacji braku planu, decyzja taka rozstrzyga o dopuszczalności realizacji danego zamierzenia inwestycyjnego w konkretnym miejscu z punktu widzenia przepisów prawa /art. 50 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym/. Jej rolą jest bowiem gwarantowanie, że planowane zagospodarowanie przestrzeni nie narusza prawa. Decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dotyczy fazy projektowania zmiany zagospodarowania przestrzeni, nie zaś fazy realizacji samej inwestycji. Do realizacji takiej, a zatem do wykonywania np. robót budowlanych może dojść, w przypadku robót podlegających reglamentacji prawa budowlanego, po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Dla uzyskania pozwolenia na budowę konieczne jest, wobec treści art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm./, dysponowanie przez inwestora nieruchomością na cele budowlane. Brak w tym zakresie uniemożliwia inwestorowi uzyskanie pozwolenia na budowę. Natomiast w przypadku decyzji wydawanej w fazie projektowania zagospodarowania terenu, wymóg taki nie jest sformułowany. Na tym etapie inwestor nie musi zatem legitymować się tytułem do nieruchomości. Decyzje te w swej treści, zgodnie z art. 54 ustawy o planowaniu, określają rodzaj inwestycji, szczegółowe zasady zagospodarowania terenu wynikające dla danej inwestycji z przepisów szczegółowych, w tym wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W kontrolowanym przypadku wydana decyzja wskazywała, iż nie rodzi ona dla inwestora praw do terenu i nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Argumenty skierowane przez skarżącą przeciwko decyzji dotyczyły braku jej zgody na położenie kabla w jej nieruchomości. W tej sytuacji zasadnie zatem organ odwoławczy stwierdził, że wydana decyzja w sferę uprawnień właścicielskich nie ingeruje i ich nie ogranicza. Ustalenie bowiem, że na danej działce dopuszczalne jest położenie kabla telekomunikacyjnego nie jest tożsame z udzieleniem inwestorowi zgody na faktyczne zajęcie działki i wykonanie takiego kabla. Reasumując należy zatem stwierdzić, że sprzeciw właścicielki przeciwko lokalizacji inwestycji na jej działce nie stanowił przesłanki do udzielenia odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W tym zakresie podniesione przez skarżącą zarzuty Sąd ocenił jako nieskuteczne. Za uzasadniony natomiast Sąd uznał zarzut dotyczący naruszenia przepisów procedury. Wbrew stanowisku organu odwoławczego stwierdzić należy, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie ograniczają kwestii doręczeń w przypadku inwestycji liniowych do publicznych ogłoszeń. Przepis art. 53 ust. 1 cytowanej ustawy zawiera w swej treści dwie normy. Jedna z nich stanowi, że o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, o postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia. W odniesieniu do właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego sformułowany jest natomiast wymóg zawiadomienia na piśmie. Zasadnie zatem skarżąca zarzuciła, że w odniesieniu do niej jako właścicielki nieruchomości zawiadomienie przez publiczne obwieszczenie nie było skuteczne. Uchybienie to, w przekonaniu Sądu nie miało jednak istotnego wpływu na wynik postępowania. Stronie została bowiem doręczona w prawidłowy sposób decyzja organu I instancji, co otworzyło drogę do weryfikacji decyzji w trybie instancyjnym i sądowym. Zgodnie z art. 53 ust. 6 ustawy, odwołanie od decyzji winno zawierać zarzuty odnoszące się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniając to żądanie Z pism skarżącej nie wynika, aby kierowała ona pod adresem wydanej decyzji jakieś dodatkowe zastrzeżenia merytoryczne, poza opisanym argumentem, dotyczącym braku zgody na wykorzystanie jej działki. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że brak powiadomienia skarżącej na piśmie o czynnościach poprzedzających wydanie decyzji organu I instancji w istotny sposób wpłynął na jej treść. Podstawą do uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji jest zaś, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ stwierdzenie takiego naruszenia przez organy przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uwzględniając podaną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.