II SA/Gl 438/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie : Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie p o s t a n a w i a : odrzucić zażalenie. Pismem z dnia 15 października 2014 r. adw. R. S. jako pełnomocnika skarżącej H. O. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 września 2014 r. o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych. W dniu 7 października 2014 r. wpłynęło pismo skarżącej z 6 października 2014 r., w którym wypowiedziała pełnomocnictwo dla wskazanego wyżej pełnomocnika. W związku z wypowiedzeniem pełnomocnictwa przez skarżącą zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 listopada 2014 r. wezwano skarżącą do oświadczenia czy podtrzymuje zażalenie pełnomocnika z dnia 15 października 2014 r. W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca nie podtrzymuje zażalenia pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 178. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zgodnie z art. 173 § 2 P.p.s.a. skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z kolei art. 197 § 2 P.p.s.a stanowi, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie zażalenie byłego pełnomocnika na postanowienie z dnia 29 września 2014 r. należy uznać za niedopuszczalne. Skarżąca wypowiedziała stosunek pełnomocnictwa 6 października 2014 r. Wypowiedzenie to zgodnie z art. 42 P.p.s.a odnosi skutek prawny w stosunku do sądu z dniem zawiadomienia go o tym, czyli z dniem 7 października 2014 r. Oznacza to, że pełnomocnik wnosząc zażalenie z dnia 15 października 2014 r. nie był już umocowany do działania w imieniu skarżącej. Dodatkowo skarżąca oświadczyła, że nie podtrzymuje zażalenia byłego pełnomocnika. Z art. 173 § 2 w zw. z 197 § 2 P.p.s.a. wynika, że prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 29 września 2014 r. przysługiwało skarżącej oraz organowi. Stąd zażalenie wniesione przez byłego pełnomocnika skarżącej należało uznać za niedopuszczalne i jako takie odrzucić po myśli art. 178 w związku z art. 197 § 2.