II SA/Gl 44/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r., [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. A. B. – reprezentowany przez adwokata – wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r., [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w wysokości 6.177,60 zł za zajęcie pasa drogowego. W piśmie z dnia 24 stycznia 2018 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki spowodowane utratą płynności finansowej, co doprowadziłoby do konieczności likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej. Pełnomocnik skarżącego wskazał, że za 2016 i 2017 rok skarżący poniósł stratę, przy czym wskazał, że środki pieniężne niezbędne do zapłaty należności publicznoprawnych przekraczają możliwości płatnicze skarżącego. Zaznaczył przy tym, że egzekucja z majątku spowodowałaby znaczne zachwianie sytuacji finansowej, a egzekucja kary pieniężnej uniemożliwi pokrycie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością. Do pisma dołączono PIT-36L oraz PIT/B za 2016 r., w którym wykazano stratę w wysokości 50 tyś. złotych oraz podsumowanie KPiR za 2017 rok, którym wykazano, że wydatki wyniosły więcej niż przychody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że skarżący – reprezentowany przez adwokata – nie wykazał, że zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Tymczasem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (vide: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Wskazać należy, że wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący działa za pomocą profesjonalnego pełnomocnika, a tym samym należy od niego wymagać wyższego miernika dbałości o prowadzone sprawy niż od osób niezajmujących się zawodowo prawem. Należy zauważyć, że z przedstawionych przez skarżącego dokumentów wynikają jedynie dane dla celów podatkowych, jednak nie przedstawił nawet przybliżonego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na prowadzoną przez niego działalność gospodarczą. Z nadesłanych do sądu pism nie sposób wywnioskować, jakie dochody osiąga skarżący, czy faktycznie zatrudnia pracowników, nie wskazał jaki jest stan majątkowy jego oraz prowadzonej przez niego działalności oraz nie potwierdził twierdzeń o innych zaległościach jakimikolwiek dokumentami. Takie działanie skarżącego, reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, uniemożliwia ocenę przez sąd wpływu wykonania zaskarżonego aktu na jego sytuację. Pełnomocnik powinien wiedzieć, jakie są skutki nieprzedstawienia konkretnych okoliczności uzasadniających żądanie wniosku oraz nieprzedłożenia dokumentacji w tym zakresie. Innymi słowy skarżący musi wykazać, że w powiązaniu z jego sytuacją majątkową, wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych konkretnych okoliczności. Wskazać przy tym należy, że zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny, bowiem w przypadku uchylenia takiej decyzji przez sąd administracyjny uiszczona należność podlega zwrotowi. Strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. W ocenie Sądu wniosek skarżącego – reprezentowanego przez adwokata – o udzielenie ochrony tymczasowej nie został należycie umotywowany pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. i z tej przyczyny nie może zostać uwzględniony. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.