II SA/Gl 440/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.),, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2012 r. sprawy ze skargi G. R. i D. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym z 1974 r.) w zw. z art. 103 ust. 2 i art. 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1023 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym z 1994 r.) oraz art. 104 k.p.a. nakazał G. R. i D. D. rozbiórkę budynku mieszkalnego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr 1 w W. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że do działki nr 1, na której wybudowany został objęty postępowaniem budynek mieszkalny przylegają działki nr: 2, 3, 4, 5, 6 i 7. Przedmiotowy budynek usytuowany jest w odległości min. 3,5 m od granicy działki z działkami nr 5 i 4, minimum 10 m od granicy z działką nr 3, 12 do 13 m od granicy z działką nr 2 oraz w odległości minimum kilkudziesięciu cm od granicy z działką nr 7. Wobec tego oddziaływuje tylko na działkę nr 7, której właścicielką jest J. A. O toczącym się postępowaniu zawiadomiono jednak właścicieli wszystkich działek sąsiednich, którzy oprócz J. A. nie wzięli w sprawie czynnego udziału. Dalej organ orzekający stwierdził, że w prowadzonym od [...] r. postępowaniu w sposób jednoznaczny ustalono, iż budowa przedmiotowego budynku rozpoczęta została w latach 80-tych ubiegłego wieku, a zakończona w [...] r. (dowód: oświadczenie do zawiadomienia o zakończeniu budowy) tj. w okresie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z 1974 r. oraz na terenie, który zgodnie z wówczas obowiązującym planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego gminy W. nie był przeznaczony pod zabudowę lecz pod łąki i pastwiska (jednostka strukturalna planu [...]). Lokalizacja przedmiotowego budynku jest niezgodna także z ustaleniami obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...] r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Wojewody [...] nr [...] r. Zgodnie z w/w planem budynek ten położony jest w terenach zieleni otwartej, pełniącej funkcję ekologiczną zawierającej ciągi ekologiczne wzdłuż dolin rzecznych (potoków) z towarzyszącą im zielenią wodochronną. Skutkuje to w myśl przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane w związku z art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane nakazem orzeczenia przymusowej rozbiórki. Wobec niezgodności lokalizacji przedmiotowego budynku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (poprzez niedopuszczalne zbliżenie budynku do granicy działki nr 7) niemożliwa jest bowiem jego legalizacja. W odwołaniu od tej decyzji G. R. i D. D. wnieśli o jej uchylenie i wydanie decyzji legalizującej użytkowanie objętego postępowaniem budynku. Zarzucili, że decyzja o nakazie rozbiórki została wydana z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego orzeczenia stwierdził, że postępowanie w przedmiocie zbadania legalności budynku objętego nakazem rozbiórki zostało wszczęte na wniosek J. A. z dnia [...] r. W wyniku postępowania ustalono, że został on wybudowany w [...] r. przez S. K. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Aktualnymi współwłaścicielami nieruchomości są odwołujący się. Dalej stwierdził, że na podstawie art. 55 i 58 Prawa budowlanego z 1994 r. decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy W. wydał czasowe pozwolenie na użytkowanie tego budynku do dnia [...] r. Pismem z dnia [...] r. Wójt Gminy W. poinformował właścicieli budynku, że nowy plan zagospodarowania przestrzennego nie został jeszcze opracowany i w związku z tym pozwolenie na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego na terenach przeznaczonych na łąki i pastwiska zostaje przedłużone do dnia uprawomocnienia się nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] stwierdził wygaśnięcie w/w decyzji z dnia [...] r. Wójta Gminy W. Zgodnie z wypisem i wyrysem z planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części Gminy W. uchwalonego przez Radę Gminy W. uchwałą nr [...] z dnia [...] r. działka, na której został wybudowany budynek znajduje się w terenach zieleni otwartej, pełniącej funkcję ekologiczną zawierających ciągi ekologiczne wzdłuż dolin rzecznych (potoków) z towarzyszącą im zielenią wodochronną, gdzie ustalono m. in. zakaz lokalizacji obiektów budowlanych oraz zakaz realizacji budynków. Zgodnie ze "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy W." uchwalonym Uchwałą nr [...] Rady Gminy W. przedmiotowa działka znajduje się w terenach oznaczonych symbolem [...] tj. na terenach przeznaczonych dla lokalizacji budynków i obiektów sportu i rekreacji sportowych, basenów kąpielowych itp., a także otwartych terenów sportowych i rekreacyjnych, w tym boisk, kortów, lodowisk oraz na terenach przeznaczonych dla lokalizacji wyciągów i tras narciarskich oraz obiektów urządzeń związanych z obsługą tych terenów. Również zdaniem organu odwoławczego ze względu na czas budowy, likwidacja skutków samowoli budowlanej następuje na podstawie Prawa budowlanego z 1974 r. Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 tej ustawy obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Taka sytuacja zachodzi w rozpatrywanej sprawie, gdyż inwestycja jest niezgodna z aktualnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Plan ten na terenie, na którym zlokalizowany jest przedmiotowy budynek, nie przewiduje możliwości zabudowy mieszkaniowej. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy wyjaśnił, iż samowola budowlana rozpatrywana w trybie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. badana jest w oparciu o przepisy planistyczne obowiązujące w dacie orzekania. Celem przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 tego Prawa jest eliminowanie samowoli budowlanej pozostającej w kolizji z przepisami o planowaniu przestrzennym. Zwrot "obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przewidziany pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę" mówi o czasie teraźniejszym. Wykładnia językowa omawianego przepisu wskazuje zatem jednoznacznie, że do oceny stanu faktycznego co do przeznaczenia gruntu stosować należy stan prawny z daty orzekania o skutkach samowoli budowlanej, a nie z daty jej realizacji. W tym względzie powołał się organ odwoławczy na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2007 r., II OSK 1318/06, oraz z dnia 23 stycznia 2009 r., II OSK 4/08. Zdaniem organu odwoławczego legalizacja objętej postępowaniem samowoli nie byłaby możliwa również w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z daty budowy, ponieważ teren ten oznaczony symbolem [...] przeznaczony był pod "łąki i pastwiska". Prawo budowlane z 1974 r. nie zawierało przepisów, które umożliwiałyby legalizację samowoli budowlanej, w przypadku niezgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 tego Prawa należy rozumieć dosłownie. Zgodnie z tym przepisem przymusowej rozbiórce podlegają samowolnie wybudowane obiekty, znajdujące się na terenie nieprzeznaczonym pod zabudowę. W planie zagospodarowania przestrzennego nie musi być zatem jasno sformułowany zakaz zabudowy, wystarczy, gdy teren pod zabudowę nie jest przeznaczony. W rozpatrywanej sprawie teren przeznaczony jest na tereny zieleni o funkcji ekologicznej, w żaden więc sposób nie można uznać, iż możliwe na nim było wzniesienie domu mieszkalnego. Nadto należy rozebrać samowolnie wybudowany obiekt, gdy teren, na którym się znajduje, przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. W takim zaś układzie działka odwołujących się, według obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, znajduje się na terenach przeznaczonych dla lokalizacji budynków i obiektów sportu i rekreacji, więc w żaden sposób lokalizacja domu mieszkalnego w tym obszarze nie będzie możliwa. Stwierdził też [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, że dla przedmiotowego postępowania nie ma znaczenia decyzja Wójta Gminy W. w sprawie czasowego pozwolenia na użytkowanie, gdyż nie znajduje się ona obecnie w obrocie prawnym, a to z uwagi na fakt wygaszenia jej przez PINB dla Powiatu [...] w [...] r. Nadto fakt, iż budynek był objęty czasowym pozwoleniem na użytkowanie nie ma wpływu na możliwość jego legalizacji w warunkach gdy nie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. G. R. i D. D. wnieśli o jej uchylenie i o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skargi zarzucili w pierwszej kolejności, że organy orzekające dokonały niewłaściwej i niekorzystnej dla nich interpretacji planów zagospodarowania uchwalonych przez Radę Gminy w W. uchwałami z dnia [...] r. (ze zmianą fragmentów tego planu uchwałą tej Rady z dnia [...] r.) i z dnia [...] r. Zgodnie z pierwszym z tych planów ich działka nr 1 znajdowała się w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem [...] "łąki i pastwiska", w której utrzymywano rozproszoną zabudowę z możliwością jej modernizacji. Z planu tego nie wynikało przy tym aby chodziło tylko o rozproszoną zabudowę zrealizowaną legalnie. Zgodnie zaś z planem z dnia [...] r. ich działka znajduje się na terenach przeznaczonych m. in. na realizację funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej /teren [...] / z możliwością realizacji nowej zabudowy, jak i modernizacji zabudowy istniejącej. Co do treści tego ostatniego planu skarżący powołali się na treść kierowanego do organu pierwszej instancji pisma Wójta Gminy W. z dnia [...] r. Skarżący podnieśli, że treść planów zagospodarowania oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego powinna uwzględniać istniejący już na danym terenie ład przestrzenny i zróżnicowany rozwój. Skarżący zarzucili, iż wydając nakaz rozbiórki ich budynku organy nie uwzględniły, że w dacie sprzedaży działki i budynków w 1999 r. ich poprzedni właściciel S. K. dysponował prawomocną decyzją Wójta Gminy W. z dnia [...] r. o pozwoleniu na czasowe użytkowanie przedmiotowego budynku do dnia [...] r. (wydaną na podstawie art. 55 i art. 58 Prawa budowlanego z 1994 r.). Z decyzji tej wynika, że budynek został wybudowany zgodnie z warunkami technicznymi, jest zdatny do użytkowania, a jego stan techniczny nie zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia. Pozwolenie to zostało następnie przedłużone do [...] r. z zapewnieniem dalszego przedłużenia "już bez żadnych ograniczeń czasowych". Zdaniem skarżących pozwolenie to stanowiło faktycznie bezwarunkową decyzję na użytkowanie budynku, legalizującą jego samowolne wybudowanie, a to w sytuacji gdy przepisy w niej powołane nie dopuszczały wydania pozwolenia na czasowe użytkowanie. O tym, że budowa budynku zostanie zalegalizowana utwierdziła ich też treść decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] r. o pozwoleniu na realizację w tym budynku wewnętrznej instalacji gazowej tj. faktycznie na jego modernizację. Zarzucili dalej skarżący, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił dlaczego zmienił wcześniejsze swoje stanowisko zmierzające do legalizacji ich budynku oraz nie wyjaśnił w sprawie wielu sprzeczności, w tym nie wziął pod uwagę, że plan z [...] r. został uchwalony już w końcowej fazie budowy ich budynku. Zdaniem skarżących przesłanki nakazu rozbiórki budynku określone w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. powinny zachodzić łącznie, gdy tymczasem organy odwołały się jedynie do przesłanki z ust. 1 pkt 1. Nakazanie rozbiórki byłoby dopuszczalne gdyby nie było możliwe "usunięcie błędów" w oparciu o treść art. 40 tego aktu prawnego. Nadto skarżący podnieśli, że z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. organ odwoławczy nie wziął pod uwagę wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów oraz nie odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania. Nie wziął też pod uwagę, że budynek objęty nakazem rozbiórki został zaewidencjonowany zgodnie z prawem geodezyjnym i kartograficznym oraz, iż płacą od niego podatek od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując w ogólnym zarysie stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowej w dniu 26 września 2012 r. pełnomocnik skarżących podniosła, że przez długi czas budynek był budowany na terenie, na którym nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też utrzymanie w uchwalonych planach istniejącej zabudowy dotyczyło również budynków powstałych bez pozwolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa, a tylko pod tym względem podlega ona kontroli sądowej zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W sprawie nie ulega wątpliwości i nie jest przez skarżących kwestionowany fakt, że budowa objętego postępowaniem budynku została zakończona w 1994 r., a więc w czasie obowiązywania Prawa budowlanego z 1974 r. Pozostaje również poza sporem, że budynek ten został wybudowany bez wymaganego treścią art. 28 ust. 1 tego Prawa pozwolenia na budowę. W związku z treścią art. 48 i art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. do legalizacji takiego budynku mają zatem zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Przesłanki orzeczenia zgodnie z tym aktem rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego bez pozwolenia określa treść art. 37 ust. 1 i 2 tej ustawy. W świetle treści art. 37 ust. 1 pkt 1 przymusowej rozbiórce podlega obiekt budowlany znajdujący się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. O przeznaczeniu tym decyduje zgodnie z art. 14 ust. 1 i 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jako prawo miejscowe (jeżeli akt taki na danym terenie obowiązuje, a taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie). Obecnie przeważa przy tym w orzecznictwie stanowisko, że zgodność z przepisami o planowaniu przestrzennym w rozumieniu art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. należy oceniać według treści miejscowego planu zagospodarowania obowiązującego w dacie orzekania w przedmiocie samowoli budowlanej. Przy przyjęciu tego poglądu, co uczyniły organy orzekające, zgodność ta podlegała ocenie w odniesieniu do obowiązującego na terenie położenia objętego postępowaniem budynku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazanej części Gminy W. uchwalonego uchwałą Rady Gminy W. z dnia [...] r. Zgodnie z tym planem działka skarżących nr 1 znajduje się na terenie oznaczonym w tym planie symbolem [...] tj. na terenach zieleni, otwartych pełniących funkcje ekologiczne, zawierających ciągi ekologiczne wzdłuż dolin rzecznych (potoków) z towarzyszącym im zielenią wodochronną (wypis i wyrys z tego planu - k. 21 akt organu pierwszej instancji wraz z postanowieniem o sprostowaniu w tym wypisie oczywistej omyłki – k. 22 tych akt). Na terenie tym obowiązuje zakaz realizacji budynków. Oznacza to zatem, jak to zasadnie przyjęły organy orzekające, że jest to teren nie przeznaczony pod zabudowę budynkami mieszkalnymi. W świetle treści art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. uzasadniało to orzeczenie o nakazie przymusowej rozbiórki tego budynku Zdaniem Sądu skarżący nie mogą skutecznie powoływać się na te zapisy obowiązującego planu, które dopuszczają modernizację istniejących budynków rekreacji indywidualnej oraz istniejącej zabudowy mieszkaniowej, w sytuacji gdy przedmiotem postępowania nie jest pozwolenie na modernizację ich budynku, lecz jego legalizacja. Nadto należy podzielić stanowisko organów orzekających oraz Gminy W., że te zapisy planu odnoszą się do budynków istniejących na tym terenie legalnie, a więc nie do budynku skarżących. Wbrew stanowisku skarżących konstatacja taka nie musi wynikać z wyraźnego brzmienia poszczególnych zapisów planu. Wymóg legalizacji budynku wyprzedza bowiem i stanowi konieczny warunek uzyskania ewentualnej przyszłej zgody na modernizację budynku zrealizowanego bez pozwolenia. W tym względzie nie ma też prawnego znaczenia (nie znajduje żadnego oparcia w obowiązujących przepisach), ewentualna okoliczność, czy w początkowej fazie budowy budynku obowiązywał na tym terenie plan zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też skarżący nie mogą powoływać się skutecznie również na zapis obowiązującego do końca 2003 r. planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy W. z dnia [...] r., ze zmianą jego fragmentów uchwałą Rady Gminy w W. z dnia [...] r., który przewidywał utrzymanie rozproszonej zabudowy z możliwością jej modernizacji. Również bowiem w tym przypadku te zapisy tego planu należało odnieść do zabudowy istniejącej legalnie na terenie oznaczonym w tym planie symbolem [...] jako "łąki i pastwiska", a więc nie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową. W konsekwencji legalizacja budynku skarżących, nie byłaby możliwa również, gdyby przyjąć, że jej dopuszczalność można oceniać w odniesieniu do treści planu obowiązującego w dacie zakończenia budowy, na co trafnie zwrócił w zaskarżonej decyzji uwagę organ odwoławczy. Nie można podzielić również stanowiska skarżących, że warunki wykluczające możliwość legalizacji samowoli określone w punktach 1 i 2 ustępu 1 art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. muszą zachodzić łącznie. Użycie pomiędzy tymi przepisami łącznika "lub" jednoznacznie bowiem przesądza o tym, że warunki te należy odczytywać jako alternatywę. Błędne jest też powoływanie się na treść art. 40 tego aktu prawnego, który ma zastosowanie (jak to wyraźnie wynika z jego treści), gdy nie zachodzą okoliczności określone w jego art. 37. Przy ocenie zgodności lokalizacji budynku skarżących z planem zagospodarowania z dnia [...] r. skarżący nie mogą powoływać się na treść tego planu odnoszącą się do jego jednostek strukturalnych oznaczonych symbolem [...], a to w sytuacji gdy ich działka położona jest w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem [...]. Przytoczenie w piśmie Wójta Gminy W. z dnia [...] r. treści planu dla jednostki strukturalnej [...], nie oznacza, że w tej jednostce położona jest działka skarżących z objętym postępowaniem budynkiem. W postępowaniu legalizacyjnym nie jest też możliwe uwzględnienie zarzutów i zastrzeżeń co do legalności poszczególnych zapisów planu (w odniesieniu do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), czego zdaje się, domagają się skarżący. Wbrew stanowisku skarżących w sprawie legalizacji ich budynku nie może mieć przesądzającego znaczenia okoliczność, że decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy W. udzielił ich poprzednikowi prawnemu, pozwolenia na jego czasowe użytkowanie do dnia [...] r., którego ważność została przedłużona następnie do końca [...] r. Pomijając już legalność tej decyzji (na co zwracają uwagę sami skarżący), należy wziąć pod uwagę, że decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] stwierdził wygaśnięcie tego pozwolenia. Z przedmiotowego pozwolenia na użytkowanie wynikało przy tym jednoznacznie, że dotyczy ono budynku zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie na takie budownictwo nieprzeznaczonym. Skarżący kupując w [...] r. działkę wraz z budynkiem zdawali sobie zatem sprawę z tego, że kupują budynek wybudowany bez pozwolenia, którego legalizacja będzie zależeć od treści opracowywanego nowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powinni sobie zatem zdawać sprawę z ryzyka takiej transakcji. Nie można również przyjąć, że o legalizacji tego budynku przesądzała decyzja Wójta Gminy W. z dnia [...] r. w przedmiocie pozwolenia na realizację w tym budynku wewnętrznej instalacji gazowej, a to z uwagi na jej treść, podstawę prawną jej wydania oraz organ który ją wydał (który nie miałby i tak uprawnień do orzekania w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej). W świetle obowiązujących przepisów podstawy do legalizacji budynku skarżących nie mogła też stanowić okoliczność, że budynek ten został zaewidencjonowany zgodnie z prawem geodezyjnym i kartograficznym oraz, iż skarżący płacą z niego podatek od nieruchomości. Zdaniem Sądu wbrew zarzutom skargi sprawa została dostatecznie wyjaśniona w postępowaniu administracyjnym do końcowego jej załatwienia, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Z tych wszystkich względów należało przyjąć, że poczynione przez organy orzekające ustalenia i ich ocena prawna stwarzały podstawę do wydania orzeczenia o nakazie rozbiórki budynku skarżących na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Skarga jako nieuzasadniona podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).