II SA/Gl 442/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Sędziowie WSA del. Jolanta Rosińska, WSA Rafał Wolnik, Protokolant sekr. sąd. Elwira Massel, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 07 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę Prezydent Miasta C. – po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] 2004 r., zmodyfikowanego pismem z dnia [...].2004 r. o pozwoleniu na budowę – decyzją nr [...] z dnia [...] r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 z zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i handlem na części poziomu parteru oraz podziemnymi garażami wraz z realizacją niezbędnych urządzeń budowlanych zapewniających możliwość użytkowania obiektu, realizacją niezbędnej infrastruktury technicznej oraz wewnętrznej drogi, budową parkingów, organizacją oświetlenia terenu i terenów zielonych, budową śmietników oraz ukształtowaniem i zagospodarowaniem terenu. W decyzji podano dane charakteryzujące inwestycję (powierzchnia, kubatura, kategoria obiektu) oraz działki na których ma być ona zrealizowana: A; B; C; D; E; F; G; H; I; J; K; L. W uzasadnieniu organ podał, że decyzja jest zgodna z wymaganiami ważnej decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] r., a inwestor złożył projekt budowlany ze wszystkimi wymaganymi uzgodnieniami i wykazał się prawem do dysponowania terenem na cele budowlane. Projektowana inwestycja nie jest zaliczana do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Ustosunkowując się do zarzutów strony postępowania Z. P. – właściciela działek M, N; O położonych w strefie oddziaływania projektowanego obiektu, organ orzekający uznał je za nieuzasadnione. Projektowane miejsca postojowe (4 stanowiska) spełniają bowiem wymogi § 19 rozp. Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. (wymóg 3 m od granicy działki, a projekt przewiduje 3,08 m od granicy działki M). Natomiast odległość dróg wewnętrznych, w tym obsługujących zespół miejsc postojowych od granic sąsiednich działek nie jest regulowana przepisami Prawa budowlanego. Pomiędzy drogą dojazdową do miejsc postojowych odległość ta wynosi 2,68 m, co zapewnia realizację zieleni izolacyjnej. Zdaniem organu orzekającego zgodność z warunkami technicznymi z 2002 r. stanowi o ochronie interesów właścicieli działek sąsiednich. Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyli Z. P. i I. L.. Z. P. zarzucił, że decyzja narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie odległości miejsc parkingowych od jego działek; wskazał, iż projektowana droga dojazdowa w odległości 2 m od granicy działek M i P będzie dużą uciążliwością dla tych działek i w związku z tym domagał się nałożenia na inwestora obowiązku budowy ekranu ochronnego o wysokości 2,5 m na granicy działek, zaprotestował przeciwko posadzeniu drzew przy granicy w odległości mniejszej niż 3 m. Twierdził, że decyzja pozbawia właścicieli działek sąsiednich – w tym jego działki nr N dostępu do drogi publicznej, a nadto podniósł, że wydana decyzja o warunkach zabudowy nie została uzgodniona z konserwatorem ochrony zabytków. Z kolei I. L. zaprotestowała przeciwko lokalizacji spornego budynku w odległości około 10,1 m od granic jej działek R i S i domagała się by odległość ta wynosiła około 20 m. Wojewoda [...] nie uwzględnił żadnego ze złożonych odwołań i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W części podstawy prawnej decyzji powołał art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego oraz § 12 ust. 1 pkt 1 i § 19 ust. 2 pkt 2 rozp. Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych ... (Dz. U. nr 75, poz. 690 z zm.). W uzasadnieniu podał, że decyzja odpowiada prawu, a w szczególności § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (...), a także § 13, 60, 271, 273 tego rozporządzenia. Decyzja ta w zakresie miejsc parkingowych spełnia równocześnie wymagania § 19 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutu zlokalizowania drogi wewnętrznej podał, że brak jest regulacji w Prawie budowlanym odległości takich dróg, podobnie jak dróg obsługujących miejsca parkingowe dla samochodów od granic działek sąsiednich. Uznał także organ, iż ewentualne zasypywanie działek sąsiednich liśćmi z drzew tworzących zieleń izolacyjną pozostaje poza regulacją Prawa budowlanego, a zapewnienie obsługi komunikacyjnej działek skarżącego nie było przedmiotem decyzji, niezależnie od tego, że działki skarżącego mają dostęp do drogi publicznej od ul. [...]. Teren inwestora nie został obciążony żadnymi służebnościami drogowymi. Z. P. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucił, że zaskarżona decyzja narusza jego interesy prawne, a na rozprawie w dniu 7.04.2006 r. podał, że rozpoczął budowę budynku mieszkalnego na działce N. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi z przyczyn wskazanych w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem poddana kontroli zaskarżona decyzja – w ocenie składu orzekającego – jest zgodna z prawem. Zgodnie z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego z dnia 7.04.1994 r., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji pozwolenie na budowę musi być wydane inwestorowi, który złożył w tym przedmiocie wniosek wraz z projektem budowlanym i wymaganymi uzgodnieniami, opiniami, pozwoleniami; decyzję o warunkach zabudowy, o ile jest ona wymagana przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością dla celów budowlanych. Jeżeli inwestor spełni powyższe warunki, w tym projekt budowlany odpowiada wymogom prawa, a więc i warunkom technicznym, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie organ orzekający nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4). W rozpoznawanej sprawie inwestor spełnił powyższe kryteria, w szczególności złożony projekt budowlany spełnia wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 z zm.) oraz decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] roku. Z uwagi na zarzuty skargi dotyczące w istocie ochrony interesów osób trzecich w tym przypadku skarżącego będącego właścicielem działek nr M, N i P położonych w obszarze oddziaływania zamierzonej inwestycji, należy stwierdzić, że interesy te są chronione w początkowym stadium inwestycji zapisami planu zagospodarowania przestrzennego, a następnie warunkami technicznymi regulującymi usytuowanie obiektu na działce budowlanej. Jeżeli – jak w rozpoznawanym przypadku – inwestycja jest zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego (tu z decyzją o warunkach zabudowy) oraz warunkami technicznymi w tym nie pozbawia właścicieli działek sąsiednich dostępu do drogi publicznej to oznacza to, że nie narusza ona interesów osób trzecich, a inwestor jest uprawniony do uzyskania, a następnie zrealizowania pozwolenia na budowę odpowiadającego jego zamierzeniom. Artykuł 4 Prawa budowlanego formułuje zasadę wolności budowlanej, która wchodzi w skład konstytucyjnie chronionego prawa własności. Przez pojęcie wolności budowlanej należy rozumieć obszar nieskrępowanych działań związanych z korzystaniem z prawa własności nieruchomości powiązanych z budową, remontem, utrzymaniem obiektu budowlanego i jego rozbiórką. Ograniczeniem tej wolności budowlanej są jedynie przepisy prawa wskazane wyżej. Przechodząc do oceny zamierzenia budowlanego inwestora w kontekście jego zgodności z przepisami prawa – a przede wszystkim warunkami technicznymi (z uwagi na zarzuty skarżącego) należy stwierdzić, że Sąd podzielił oceny organów orzekających co do zgodności z prawem tej inwestycji. Projekt budowlany, w tym projekt zagospodarowania działek, wykazuje, iż projektowany budynek wielorodzinny o wymiarach [...]m x [...] m i wysokości 12 m został usytuowany na terenie należącym do inwestora zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12.04.2002 r., przy czym nie doszło do naruszenia przepisów § 13, 60, 271, 273 powołanego rozporządzenia. Z analizy projektu zagospodarowania terenu wynika, że wydzielone 4 miejsca postojowe dla samochodów osobowych znajdują się w odległości 3 m od granicy działki skarżącego nr M i 13 miejsc postojowych w odległości 6,08 m od tej granicy, natomiast pozostałe – 31 – są usytuowane 9,25 m od granicy działki M. Oznacza to, że usytuowanie powyższych miejsc postojowych dla samochodów odpowiada przepisowi § 19 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12.02.2002 r. Przepis ten stanowi, że odległość miejsc postojowych dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3 m dla 4 stanowisk oraz 6 m w przypadku 50-60 stanowisk włącznie. Pozostałe zarzuty skarżącego także nie zasługują na uwzględnienie. Prawo budowlane istotnie nie reguluje odległości dróg wewnętrznych obsługujących miejsca postojowe, ani stanowiących wewnętrzną komunikację działki od granic działek sąsiednich. Niezależnie od tego należy podkreślić, że droga wewnętrzna od strony działek skarżącego nr M i P została zaprojektowana o szerokości 4 m z ruchem jednokierunkowym, co łączy się ze zminimalizowaniem uciążliwości z nią związanych. Inwestycja nie pozbawia także działek skarżącego dostępu do drogi publicznej bowiem dostęp do ul. [...] działka N ma zapewniony przez działkę M będącą także własnością skarżącego. Oczekiwania skarżącego co do korzystania z terenu inwestora w celach komunikacyjnych są zupełnie nieusprawiedliwione (nie posiadają uzasadnienia w żadnym tytule). Natomiast brak uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z organami służb ochrony konserwatorskiej może ewentualnie stać się podstawą – na wniosek skarżącego – wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją o warunkach zabudowy. W dacie wydawania zaskarżonej decyzji, ostateczna decyzja o warunkach zabudowy pozostawała w obiegu prawnym i wiązała organ architektoniczno-budowlany. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.) oddalił skargę.