II SA/Gl 443/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych Skarżący, na druku urzędowego formularza, zwrócił się o całkowite zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści formularza wynika, że wnioskodawca samotnie prowadzi gospodarstwo domowe zamieszkują w budynku o pow. 120 m2, a w skład jego majątku wchodzi nieruchomość rolna o pow. 9,96 ha. Skarżący nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro, zaznaczył jednakże, że posiada sprzęt rolniczy niezbędny do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Wnioskodawca utrzymuje się z pracy na roli, która przynosi przeciętny, miesięczny dochód w wysokości około 500 zł. Na wezwanie referendarza sądowego P. D. nadesłał decyzję o przyznaniu płatności bezpośrednich, zaświadczenie o wysokości składek KRUS a także fakturę za energię elektryczną. Ponadto skarżący sporządził zestawienie rocznych wydatków przeznaczanych na funkcjonowanie gospodarstwa rolnego. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Mając na względzie treść przywołanych wyżej przepisów i konfrontując ją z okolicznościami powołanymi przez skarżącego uznano, że jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Na powyższym zaważyła przede wszystkim wysokość dochodu uzyskiwanego przez skarżącego oraz fakt, że zadeklarowane dochody w zestawieniu z przedstawionymi wydatkami w zasadzie pozwalają na zaspokojenie minimum jego potrzeb egzystencjalnych. Nie bez znaczenia jest fakt, że wnioskodawca utrzymuje się z pracy w gospodarstwie rolnym, która co do zasady nie jest dokumentowana, a więc w tym zakresie oparto się na deklaracji zawartej w druku formularza PPF. Uzyskiwane dopłaty bezpośrednie z funduszy wspólnotowych P. D. przeznacza na zaspokajanie potrzeb związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, a sporządzone przez stronę zestawienie wydatków przeznaczanych na ten cel nie rodzi zastrzeżeń. Reasumując, skarżącego nie stać na poniesienie kosztów sądowych, stąd też zdecydowano o uwzględnieniu złożonego wniosku. Z tych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.