II SA/Gl 445/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną p o s t a n a w i a zawiesić z urzędu postępowanie sądowe do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie o sygnaturze K 4/10. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczy decyzji Wojewody z dnia [...] r., nr [...], uchylającej decyzję Starosty Ż. z dnia [...] r., znak [...] w części dotyczącej ustalenia wysokości odszkodowania oraz zobowiązania organu właściwego do jego wypłaty i w tym zakresie ustalającej odszkodowanie za nieruchomość, położoną w Gminie B., obręb [...], oznaczoną jako działka nr [...] o powierzchni [...] m ², przejęta z mocy prawa na rzecz Miasta na prawach powiatu B. z przeznaczeniem na realizację inwestycji pn.: "Przebudowa ul. [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...]" w wysokości [...] zł oraz zobowiązującej Prezydenta Miasta B., jako organ właściwy, do wypłaty ustalonego odszkodowania skarżącemu J. J. Podstawę prawną do wydania decyzji organów (pierwszej jak i drugiej instancji) stanowiły m.in. przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm.). Organy obu instancji przyjęły za dowód w sprawie operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego w dniu [...] r., w którym to operacie dla określenia wartości rynkowej przedmiotowego gruntu zastosowano § 36 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). Z akt sprawy wynika ponadto, że przedmiotowa nieruchomość na dzień wydania decyzji lokalizacyjnej (tj. decyzji Starosty Ż. z dnia [...] r. nr [...], znak-[...]), wobec braku opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego B. znajdowała się w terenach rozwoju zabudowy jednorodzinnej (symbol [...]). Wskazać w tym miejscu przyjdzie, że wnioskiem z dnia [...] r., nr sprawy [...], Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego m.in. o stwierdzenie niezgodności § 36 ust. 1 i 4 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów w zakresie, w jakim odnoszą się do szacowania gruntów zabudowanych lub przeznaczonych pod zabudowę, następnie przejmowanych (w celu budowy lub modernizacji) pod drogi publiczne, z art. 21 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także z art. 134 ust. 3 i 4, art. 152 ust. 3 w związku z art. 151 ust. 1 i art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), a przez to z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Sprawa została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygnaturą K 4/10. Uzasadniając złożony wniosek Rzecznik Praw Obywatelskich stanął na stanowisku, że przyjęta w § 36 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. metoda określania wartości nieruchomości, stanowiąca jeden z elementów odszkodowania należnego właścicielom, nie może być oceniana jako mieszcząca się w granicach pojęcia "słusznego odszkodowania". W szczególności zaś przyjęcie za punkt odniesienia dla wyceny wartości nieruchomości cen transakcyjnych uzyskiwanych przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne, odbiega od przyjętego i korzystającego z domniemania konstytucyjności unormowania zawartego w art. 151 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z kolei z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania, m.in. przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie składu orzekającego stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku wskazanego postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, co uzasadnia zawieszenie postępowania sądowego z urzędu, w oparciu o treść art. 125 § 1 pkt 1 oraz art. 131 p.p.s.a., do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie o sygn. K 4/10.