II SA/Gl 45/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie : Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.D. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a : przywrócić termin do wniesienia skargi. Pismem z dnia [...] r. L.D. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie pozwolenia na budowę. Wraz ze skargą strona wniosła o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w sprawie był ustanowiony pełnomocnik a mimo to postanowienie doręczono bezpośrednio skarżącej oraz że postanowienie zawierało błędne pouczenie tj. że przysługuje od niego zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego a nie skarga do sądu administracyjnego. W wyniku tego błędnego pouczenia strona złożyła zażalenia do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej GINB). Natomiast GINB stwierdził postanowieniem z dnia [...]r. niedopuszczalność zażalenia. Postanowienie to zostało doręczone z urzędu bezpośrednio skarżącej, natomiast pełnomocnik skarżącej odebrał postanowienie w dniu 5 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do treści art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z przedmiotowym wnioskiem wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.) oraz dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych (art. 87 § 5 P.p.s.a.) Pierwszą kwestią, którą należy rozstrzygnąć w niniejszej sprawie jest terminowość złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Zdaniem pełnomocnika skarżącej do akt administracyjnych zostało złożone pełnomocnictwo dlatego postanowienie GINB o niedopuszczalności zażalenia powinno być doręczone pełnomocnikowi a nie bezpośrednio skarżącej. W takim przypadku strona dowiedziała się o tym, że przysługuje jej skarga do sądu z dniem 5 grudnia 2014 r. zatem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożony w dniu 12 grudnia 2014 r. jest złożony w terminie. Natomiast zdaniem organu pełnomocnictwo nie zostało złożone, nie znajduje się ono również w aktach administracyjnych. Wątpliwość co do okoliczności złożenia pełnomocnictwa Sąd postanowił rozstrzygnąć na korzyść skarżącej zwłaszcza, że pełnomocnik w toku postępowania złożył pismo procesowe z dnia [...]r. informujące o udzielonym pełnomocnictwie, organ wiedział także, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego uzasadnienia, że w toku postępowania sądowoadministracyjnego został umocowany pełnomocnik. Przede wszystkim jednak problem, komu należało doręczyć postanowienie GINB z [...]r., a zatem i terminowości rozpatrywanego wniosku o przywrócenie terminu został spowodowany złym pouczeniem zawartym z zaskarżonym postanowieniu. W związku z powyższym Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie, Drugą kwestią do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest wystąpienie negatywnej przesłanki, określonej w art. 87 § 5 P.p.s.a., dopuszczającej przywrócenie terminu po upływie roku od uchybionego terminu tylko w przypadkach wyjątkowych. Ustawodawca nie określa przy tym ani nie egzemplifikuje pojęcia "przypadek wyjątkowy". Przyjmuje się, że należy przez to rozumieć tylko sytuacje nadzwyczajne lub wynikające z działania siły wyższej, jednak granice tego pojęcia nie są wyraźne i ma ono charakter otwarty i należy je każdorazowo odnosić do konkretnych stanów faktycznych. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zachodzi wyjątkowy przypadek, o którym mowa w art. 87 § 5 p.p.s.a. stwierdzić należy, że immanentnym elementem postanowienia jest pouczenie o prawie do wniesienia zażalenia lub skargi do sądu administracyjnego. W związku z tym nie można obciążać strony skarżącej negatywnymi skutkami błędnego pouczenia. zwłaszcza, że nie bez wpływu na przekroczenie rocznego terminu miało zachowanie się przez stronę zgodnie z błędnym pouczeniem. Działając w oparciu o regulację art. 86 § 1 P.p.s.a., Sąd uwzględnił wobec tego złożony wniosek i orzekł jak w sentencji