II SA/Gl 45/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2018 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcia pasa drogowego oddala skargę. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r., nr [...], którą Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie wymierzenia A. B. kary za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia w wysokości 28 036,80 zł. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezydent Miasta R. orzekł o wymierzeniu A. B., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "A" kary pieniężnej w wysokości 28 036,80 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od [...] r. do [...] r. pasa drogowego drogi publicznej ulicy [...] w R. poprzez umieszczenie reklamy dwustronnej. Wskutek złożonego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] r. znak: [...] orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując, że w toku ponownego rozpatrywania sprawy organ winien zapewnić stronie czynny udział w postępowaniu oraz wyjaśnić na podstawie jakich dokumentów przyjęto, iż teren zajętej nieruchomości stanowi pas drogowy, a także na podstawie stosownych dokumentów (np. książka drogi) ustalić szerokość pasa drogi, na którym była posadowiona reklama. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z [...] r. Prezydent Miasta R. orzekł o wymierzeniu A. B. kary pieniężnej w wysokości 28 036,80 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od [...] r. do [...] r. pasa drogowego drogi publicznej ulicy [...] (przy skrzyżowaniu z ulicą [...]) w R., będącej drogą powiatową, poprzez umieszczenie reklamy dwustronnej o treści "[...]", o łącznej powierzchni 7,92 m2 (3,96 m2 x 2 strony). W treści uzasadnienia wskazano, że podczas kontroli ulicy [...], która odbyła się w dniu [...] r. ustalono, że reklama zlokalizowana jest w pasie drogowym wyżej wspomnianej drogi publicznej. Zdaniem organu, zgodnie z ewidencją gruntów, działki o numerach geodezyjnych 1 i 2, na których umieszczona jest reklama, stanowią własność Gminy Miasta R. i posiadają oznaczenie użytku gruntowego, w części przedmiotowego zajęcia, "dr" (drogi). Stwierdzono, że zgodnie z art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta, w tym przypadku Prezydent Miasta R. W dniu [...] r., odbyły się oględziny miejsca umieszczenia przedmiotowej reklamy. Z oględzin został spisany protokół oraz wykonano dokumentację fotograficzną. Ponadto ustalono, że nieruchomość, na której zlokalizowana jest reklama, została nabyta na własność Gminy Miasta R. (działki o nr. 1 oraz 2) na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.), tzw. komunalizacja z mocy prawa. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że reklama znajdowała się w całości w pasie drogowym drogi publicznej ulicy [...], a opłaty zostały naliczone od dnia wszczęcia postępowania administracyjnego. Wskazano również na definicję reklamy zawartą w art. 4 pkt 23 u.d.p. Zdaniem organu strona zajmująca pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi zobowiązana jest uiścić karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez powierzchnię reklamy wynoszącą łącznie 7,92 m2, liczby dni zajmowania pasa drogowego, tj. 26 dni i stawki opłat za zajęcie 1 m2 wynoszącej 3,00 zł dla dróg publicznych kategorii powiatowej, a wynikającej z uchwały nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych, których zarządcą jest Prezydent Miasta R. Organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych zarządca drogi ma obowiązek wymierzania tych kar i nie ma od tego żadnych odstępstw. Zdaniem organu powód zajęcia pasa drogowego jest przy tym obojętny. Wskazano również, że ulicę [...] na podstawie stosownych przepisów zaliczono do kategorii dróg publicznych oraz dróg powiatowych. W związku z powyższymi ustaleniami stwierdzono, że za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi wymierzenie kary pieniężnej zgodnie z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych jest zasadne. W odwołaniu z dnia [...] r. pełnomocnik strony zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 71 k.p.a. polegające na nie stwierdzeniu poprawki w postaci dopisku o treści "bądź osób uprawnionych" w protokole przesłuchania strony z dnia [...] roku przed jego podpisaniem, - art. 7 i art. 8 k.p.a. polegające na niezałatwieniu sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu obywateli, poprzez pominięcie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotu sprawy, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Pełnomocnik zarzucił również naruszenie przepisu prawa materialnego tj.: - art. 40 ust. 12 pkt. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż stan świadomości A. B., co do własności nieruchomości, którą objął w dzierżawę nie ma żadnego znaczenia dla oceny działania odwołującego w kontekście stawianego mu zarzutu, podczas gdy do przyjęcia, że została spełniona przesłanka zajęcia pasa drogowego bez wymaganego prawem zezwolenia, niezbędne jest ustalenie świadomego działania osób podlegających karze; - art. 40 ust. 12 pkt. 1 o drogach publicznych poprzez dokonanie błędnej subsumpcji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, będącej wynikiem błędnego przyjęcia, iż art. 40 ust. 12 pkt. 1 i ust. 13 mogą być zastosowane pomimo ustalenia nieświadomego działania strony przy zajęciu pasa drogowego, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania wskazanego przepisu. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. W treści uzasadnienia pełnomocnik wskazał dowody na poparcie swoich twierdzeń w szczególności podkreślając fakt, iż strona nigdy nie otrzymała informacji, że teren, na którym znajduje się reklama jest własnością Miasta R. Zdaniem pełnomocnika stan świadomości odwołującego co do jego działania w zgodzie z prawem, podczas nabycia w drodze dzierżawy działkę gruntu, ma znaczenie dla spełnienia przesłanki zajęcia pasa drogowego bez wymaganego prawem zezwolenia. Niezbędne jest bowiem ustalenie świadomości osób podlegających karze, a zatem takiego działania, które uzasadniałoby przyjęcie po ich stronie obowiązku wyjednania zezwolenia, o jakim mowa w art. 40 ustawy o drogach publicznych. Zdaniem pełnomocnika odwołujący dochował należytej staranności przy zawieraniu umowy dzierżawy oraz w późniejszym okresie stanu prawnego gruntu i nie mógł mieć świadomości samowolnego zajmowania pasa drogowego z uwagi na wieloletni brak reakcji organów administracyjnych na zaistniałą sytuację. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W treści uzasadnienia wskazano, że w sprawie bezsporne jest, że w dniach od [...] r. do [...] roku reklama znajdowała się w pasie drogi ul. [...], będącą drogą powiatową. Z akt sprawy wynika również, że działki nr 1 oraz 2, na których posadowiona była przedmiotowa reklama stanowią własność Gminy Miasta R. o oznaczonym użytku "dr". Nabycie własności przedmiotowych nieruchomości nastąpiło z mocy prawa, w trybie tzw. komunalizacji, co potwierdził stosownymi decyzjami Wojewoda Śląski. Organ I instancji uzupełnił również zgromadzony materiał dowodowy o książkę drogi, potwierdzającą jednoznaczne ustalenia szerokości pasa drogowego ul. [...] w R., a tym samym posadowienia reklamy w pasie drogowym. Kolegium stwierdziło również, że zajęcie pasa drogowego dotyczy reklamy, więc do wyliczenia kary zastosowanie znajduje ust 6 art. 40 ustawy o drogach publicznych, a stawka opłaty przyjęta do wyliczenia kary została ustalona prawidłowo, na podstawie § 1 pkt 3 i § 4 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych oraz uchwały nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] r. w sprawie zmiany ww. uchwały. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium stwierdziło, że wyłączenia odpowiedzialności za zajęcie pasa drogowego reklamą bez wymaganego zezwolenia nie sposób upatrywać tym, że zajmujący pas nie był świadomy zajęcia. Nadto organ stwierdził, że dokonana poprawka w protokole przesłuchania strony z dnia [...] roku poprzez dopisek : "bądź osób uprawnionych" w kontekście udzielenia informacji przez "B" sp. z o.o. nie stanowi naruszenia przepisów postępowania w sposób istotny, tym samym nie uzasadnia konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji. Wskazano również, że przesłanka załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny lub słuszny interes obywateli ma co do zasady zastosowanie w przypadku decyzji, w których dopuszczalny jest tzw. luz decyzyjny, a decyzja w przedmiocie nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest decyzją związaną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na nie wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; - art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności pobieżne odniesienie się do zarzutów postawionych przez wnioskodawcę, ograniczające się w głównej mierze do potwierdzenia czynności i twierdzeń organu I instancji; - art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o naliczeniu kary pieniężnej w kwocie 28.036,80 zł za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy bez wymaganego zezwolenia. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 40 ust. 12 pkt. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż stan świadomości A. B., co do własności nieruchomości, którą objął w dzierżawę nie ma żadnego znaczenia dla oceny działania skarżącego w kontekście stawianego mu zarzutu, podczas gdy do przyjęcia, że została spełniona przesłanka zajęcia pasa drogowego bez wymaganego prawem zezwolenia, niezbędne jest ustalenie świadomego działania osób podlegających karze; - art. 40 ust. 12 pkt. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez dokonanie błędnej subsumpcji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, będącej wynikiem błędnego przyjęcia, iż art. 40 ust. 12 pkt. 1 i ust. 13 ustawy mogą być zastosowane wobec skarżącego pomimo ustalenia jego nieświadomości działania przy zajęciu pasa drogowego, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania wskazanego przepisu. W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi jej autor przedstawił argumenty na poparcie stawianych zarzutów i wniosków. Nadto stwierdził, że organy nie ustaliły stanu faktycznego w sposób niebudzący wątpliwości, ponieważ nie rozważyły czy możliwe jest wymierzenie kary za zajęcie pasa drogowego, gdy podmiot, któremu przypisano winę nie miał świadomości, iż zajęcie pasa drogowego odbyło się bez jego woli. Nadto zdaniem pełnomocnika organ przed wymierzeniem kary mógł poinformować stronę o nieprawidłowym umieszczeniu reklamy i wezwać do jej usunięcia. Nadto stwierdzono, że organ II instancji w sposób ogólnikowy odniósł się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu oraz w sposób niedostateczny odniósł się do poczynionych ustaleń faktycznych. Zdaniem pełnomocnika nie została spełniona przesłanka, którą orzecznictwo uznaje za konieczną dla nałożenia przedmiotowej kary – świadomość bezprawności, dodatkowo nabycie nieruchomości przez Gminę nastąpiło przez zawarciem umowy dzierżawy strony ze "C", która mimo to wskazała, że jest właścicielem gruntu. Dodatkowo zarzucił, iż do ujawnienia Miasta R. jako właściciela spornych nieruchomości w księgach wieczystych doszło dopiero w [...] roku. Jednocześnie strona przez cały czas płaciła spółce czynsz za dzierżawę gruntu. Zdaniem skarżącego organ winien mieć także na względnie okres czasu, przez jaki usytuowanie reklamy pozostawało w lokalizacji sprzecznej z przepisami prawa oraz dokonać jego oceny w kontekście braku reakcji organów administracyjnych na zaistniałą sytuację, która może być traktowana w ramach "milczącej" akceptacji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przytoczoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kierując się tym zapisem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, nie naruszają prawa. Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż w myśl art. 40 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.jedn. Dz.U. 2017 r., poz. 1222 ze zm., dalej: u.d.p.) zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, o którym mowa, dotyczy m.in. umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę wyliczaną w sposób określony w art. 40 ust. 4-6 tejże ustawy. Stosownie natomiast do ust. 12 przywołanego artykułu za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości dziesięciokrotności opłaty ustalanej zgodnie z przywołanym powyżej ust. 4-6 ustawy. Zdaniem Sądu, w świetle ustaleń poczynionych przez organ I instancji nie budzi większych wątpliwości to, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie normy prawnej zawartej w art. 40 ust. 12 pkt. 1 u.d.p., stąd zasadnym było wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. W szczególności, jak wykazała kontrola przeprowadzona w dniu [...]r., w pasie drogowym ulicy [...] (przy skrzyżowaniu z ulicą [...]) stwierdzono umieszczenie przez skarżącego dwustronnej reklamy o treści "[...]", umocowanej na własnej konstrukcji nośnej osadzonej w gruncie. Na dowód powyższego sporządzono odpowiedni protokół z oględzin pasa drogowego oraz wykonano dokumentację fotograficzną. Do akt sprawy dołączono także mapę obrazującą przebieg i granice pasa drogowego i usytuowania przedmiotowej reklamy. Na zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim przedmiotowej reklamy skarżącemu nie została udzielona zgoda zarządcy drogi. Przedmiotowa reklama umieszczona została w "pasie drogowym" ulicy [...]. Pas drogowy, w myśl art. 4 ust. 1 u.d.p., stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. O zakresie (szerokości) pasa drogowego decydują zatem jego linie graniczne. W niniejszej sprawie przebieg pasa drogowego ilustruje złożony do akt administracyjnych szkic i mapa, a także karty inwentaryzacyjne nieruchomości i książka drogi, z których bezspornie wynika, iż działki nr 1 i nr 2, na których usadowiona była przedmiotowa reklama stanowią własność Gminy Miasta R. i oznaczone są jako użytek "dr". Na tym właśnie terenie znajdowała się przedmiotowa reklama. Skarżący, jak twierdzi, dokonując ustawienia reklamy na tym terenie był przekonany, że teren jest wyłączną własnością "D" Sp. z o.o., z którą zawarł umowę dzierżawy w dniu [...] r. Umowa ta, co trzeba zauważyć, nie określa jednak w sposób precyzyjny (szczegółowy) jaki teren został przez Spółkę wydzierżawiony w celu umieszczenia reklamy. Z tego względu rzeczywiście mogły powstać pewne wątpliwości co do tego czy reklama została usytuowana na terenie należącym do Spółki, czy też w obrębie pasa drogowego. Nie ma to jednak większego znaczenia dla przedmiotowej sprawy, bowiem nieświadomość faktu, iż miejsce ustawienia reklamy jest pasem drogowym drogi nie zwalnia z odpowiedzialności za popełniony delikt (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2008 r. sygn. akt II GSK 68/08 i z dnia 27 maja 2009 r. sygn. akt II GSK 957/68, czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 80/14). W tym pierwszym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "organ nie bada przyczyny, dla której powstał stan nieakceptowalny przez obowiązujące przepisy, poza jego zainteresowaniem pozostaje również stopień winy przy zajęciu pasa drogowego, nie ma też możliwości miarkowania kary pieniężnej". Ponadto, co trzeba podkreślić, decyzja o wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego ma charakter związany. Wobec tego spełnienie ustawowych przesłanek, co w tym przypadku miało miejsce, obliguje właściwy organ do podjęcia rozstrzygnięcia w tej kwestii, bez względu na inne, niż wskazane w normie kompetencyjnej, okoliczności sprawy ( w tym m.in. wina czy świadomość zajęcia pasa drogowego. Wobec bezspornego ustalenia, że skarżący nie posiadał zezwolenia na postawienie reklamy, taka sytuacja uzasadniała nałożenie w drodze decyzji administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 10-krotności opłaty należnej z tytułu zezwolenia na zajęcie pasa (art. 40 ust. 12 ustawy). Sposób ustalania opłaty regulują przepisy art. 40 ust. 4-6 ustawy. W przypadku reklamy oblicza się ją jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1m2 pasa drogowego. W ocenie składu orzekającego nie doszło w tym zakresie do naruszenia przez organy zasad postępowania administracyjnego, mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, co jest warunkiem dopuszczalności uchylenia decyzji. Wysokość kary obliczono uwzględniając dni, w których stwierdzono fakt ekspozycji reklamy: od dnia wszczęcia postępowania – [...] r., do dnia jego zakończenia – [...] r., na podstawie § 1 pkt 3 i § 4 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych oraz uchwały nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] r. w sprawie zmiany ww. uchwały Nie są też zasadne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym przepisów dotyczących gromadzenia i oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Organ pierwszej instancji zebrał w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i przeprowadził jego prawidłową ocenę, a następnie wydając kwestionowaną decyzję opatrzył ją obszernym uzasadnieniem wyjaśniającym motywy swego postępowania, stąd zarzut naruszenia art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego także należy uznać za bezzasadny. W kontekście powyższych ustaleń, zwłaszcza tezy o braku znaczenia stanu świadomości skarżącego dla ustalenia kary pieniężnej, nie znajdują uzasadnienia zarzuty podnoszone w skardze. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.