II SA/Gl 454/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. J. (J.) na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy H. J. wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych, powołując się na trudną sytuację materialną. Skarżący wskazał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz ze swoją małżonką, utrzymując się ze świadczeń emerytalnych w wysokości [...] zł miesięcznie. W skład majątku skarżącego wchodzi budynek mieszkalny o pow. [...] m2. Wedle zawartej w druku wniosku deklaracji, strona nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Dodatkowo wnioskodawca podniósł, że ze względu na stan zdrowia swojej małżonki jest zmuszony ponosić koszty związane z dojazdem do miejsca rehabilitacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie brak jest dostatecznych podstaw do stwierdzenia, że skarżącego nie stać na poniesienie kosztów sądowych. Zważyć bowiem przyjdzie, że po wezwaniu uiścił on wpis od skargi w wysokości 500 zł. Na obecnym etapie postępowania, zasadniczym wydatkiem, do poniesienia którego będzie zobowiązany jest wpis od skargi kasacyjnej stanowiący ½ wartości wpisu od skargi, a więc 250 zł. Kwota ta, w zestawieniu z wysokością dochodu uzyskiwanego przez wnioskodawcę i jego małżonkę nie jest na tyle znacząca, aby jej uiszczenie istotnie wpłynęło na kondycję finansową strony. Skarżący nie wykazał przy tym, aby wspomniany, miesięczny dochód był obciążony jakimikolwiek świadczeniami na rzecz osób trzecich. Tym samym należy przyjąć, że w całości pozostaje do jego dyspozycji. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a., w związku z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a i art. 254 §1 .