II SA/Gl 457/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dozoru pojazdu w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: zmienić własne postanowienie z dnia 10 maja 2012 r. i orzec o zwolnieniu skarżącego od kosztów sądowych za wyjątkiem części wpisu od skargi, tj. kwoty 100 (stu) zł. Postanowieniem z dnia 10 maja 2012 r. referendarz w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach zwolnił skarżącego od kosztów sądowych za wyjątkiem uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Rozstrzygnięcie to nie odpowiadało jednak rzeczywistości, albowiem w niniejszej sprawie, w przeciwieństwie do licznych innych skarg M. G., część wpisu od skargi nie została uiszczona przez stronę. Przepis art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. W rozpoznawanej sprawie M. G. przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych za wyjątkiem części wpisu od skargi, który rzekomo został uiszczony. W realiach niniejszej sprawy skarżący nie uiścił jednak wpisu ani w całości ani też w części. Analiza sytuacji materialnej strony prowadzi do wniosku, że poniesienie wydatku rzędu 100 zł nie powinno dla skarżącego stanowić zbytniego obciążenia, albowiem nie jest to kwota, której przy osiąganych dochodach (rzędu około 3500 zł miesięcznie) nie byłby w stanie ponieść. Ze zgromadzonych w innych aktach (II SA/Gl 362/12, II SA/Gl 463/12) informacji wynika, że skarżący nadal prowadzi działalność gospodarczą, a w styczniu i lutym br. osiągnął dochód w łącznej wysokości 7000 zł. Pamiętając o zobowiązaniach skarżącego i nie negując jego sytuacji rodzinnej nie można jednak przyjąć, że wspomniany wydatek jest dlań niemożliwy bądź też zbyt trudny do poniesienia. Z powyższych względów, w oparciu o art. 165 w związku art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 i § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.