II SA/Gl 458/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Wnioskiem z dnia 14 października 2014 r., "Z" S.A. (zwana dalej w skrócie Spółką lub skarżącą) zwróciła się do Starostwa Powiatowego w B. o wykreślenie z ewidencji gruntów i budynków wpisu "administrator", dla nieruchomości oznaczonej działkami ewidencyjnymi nr [...], [...], [...], [...] km. [...], [...] km. [...] oraz [...] km. [...] położonych w C. Podniosła, że Spółce nie przysługuje jakiekolwiek uprawnienie do władania ww. nieruchomością. Spółka nie jest również posiadaczem tej nieruchomości, nie posiada decyzji o przekazaniu gruntów w zarząd oraz innych dokumentów, które umożliwiłyby wystąpienie o uwłaszczenie. Dodatkowo Spółka wyjaśniła, że nie posiada żadnej infrastruktury kolejowej posadowionej na przedmiotowym gruncie. W trakcie postępowania wyjaśniającego ustalono, że poprzednik prawny Spółki tj. "C", potem "D" w K., a następnie "E" S.A. ponosiły opłatę za zarząd gruntem położonym w C. obejmującym m.in. działki nr [...] km. [...],[...],[...],[...] km. [...] zgodnie z decyzją Urzędu Miejskiego w C. nr [...] z dnia [...] r. Przedsiębiorstwa nie ponosiły opłat za zarząd gruntem oznaczonym nr działek [...] km. [...] oraz [...] km. [...]. Ponadto dla nieruchomości oznaczonej nr działek [...] km. [...] oraz [...] km. [...] prowadzona jest w Sądzie Rejonowym w B. księga wieczysta nr [...], gdzie w dziale II jako właściciel wpisane jest "D" w K. Podstawą wpisu do ww. księgi wieczystej była decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości na rzecz ww. przedsiębiorstwa. Pismem z dnia 25 czerwca 2015 r. Burmistrz Miasta C. poinformował Geodetę Powiatowego, że w ciągu ostatnich pięciu lat Spółka nie deklarowała i nie opłacała podatku od nieruchomości ani też podatku rolnego od przedmiotowych działek. Aktualnie wezwano Spółkę do złożenia korekt deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2010-2015. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Starosta [...] odmówił aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w żądanym przez Spółkę zakresie. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji przytoczył historię wpisów w ewidencji gruntów i budynków dotyczącą ww. działek oraz wskazał, że do wniosku o aktualizację zapisów w ewidencji gruntów i budynków nie dołączono żadnych dokumentów, które mogłyby stanowić podstawę do spełnienia żądania wnioskodawcy poprzez wykreślenie Spółki jako "administratora" przedmiotowych działek. Starosta [...] wyjaśnił, że w myśl przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j.: Dz. U. 2015, poz. 542) aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust. 1), co oznacza, że aktualizacja ta możliwa jest jedynie poprzez udokumentowanie rozbieżności pomiędzy danymi wynikającymi z ewidencji, a danymi wynikającymi z przedłożonych dokumentów. Organ pierwszej instancji zaakcentował, iż w postępowaniu o zmianę danych w ewidencji gruntów organ nie może samodzielnie rozstrzygać o uprawnieniach do gruntu. Decyzja, jak wynika z jej części nagłówkowej, wydana została na podstawie art. 7d pkt 1 lit. a tiret pierwszy oraz art. 22 ust. 1 i 24 ust. 2c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz. U.2015, poz. 520 z późn. zm.). Odwołanie od powyższej decyzji złożył pełnomocnik "Z" S.A. – r. pr. R. W. Pełnomocnik wskazał, że jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, poprzednicy prawni Spółki zostali wpisani do ewidencji gruntów i budynków na podstawie decyzji wywłaszczeniowych wydanych przed 1989 r., na mocy których przedmiotowa nieruchomość stała się własnością Skarbu Państwa. Zgodnie z wówczas obowiązującymi przepisami, przedsiębiorstwa państwowe były jedynie dzierżycielami nieruchomości należących do Skarbu Państwa, dlatego poprzednicy prawni Spółki posiadali przedmiotowe nieruchomości na podstawie prawa zarządu. Jednakże prawo to zostało wyeliminowane z porządku prawnego i obecnie już nie istnieje. Zatem - w ocenie odwołującego - zapisy dotyczące administrowania lub władania gruntem przez poprzedników prawnych Spółki powinny zostać wykreślone w oparciu o § 12 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, bowiem skoro podstawą wpisu było prawo, które obecnie nie istnieje, to oznacza, że wykreślenie winno nastąpić wskutek dyspozycji zawartej w akcie normatywnym - ustawie, która usunęła to prawo z porządku prawnego (ustawa z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości). Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania decyzją z dnia [...] r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. utrzymał zaskarżoną doń decyzję Starosty [...] w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji obszernie zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego, wytykając następnie organowi I instancji przewlekły sposób procedowania w sprawie. Kolejno wskazał, że aktualnie w operacie ewidencji gruntów i budynków prowadzonym dla obrębu C., w jednostce rejestrowej G.10 wpisane są działki nr nr [...],[...],[...],[...] km. [...],[...] km. [...] oraz [...] km. [...], gdzie jako właściciel wpisany jest Skarb Państwa, a jako administrator "Z" S.A. Z akt sprawy wynika, że działka nr [...] km. [...] od założenia ewidencji gruntów tj. od roku 1962 ujawniona jest w jednostce rejestrowej nr 10 gdzie pierwotnie jako podmiot władający gruntem wpisane było "D" w K. Do tej jednostki rejestrowej dopisane zostały następnie kolejne działki, które organ II instancji wyliczył. Wyliczył też kolejne późniejsze zmiany podmiotowe dotyczące następców prawnych "D" w K. Organ zaakcentował, że zapisy w ewidencji gruntów mają jedynie charakter techniczno-deklaratoryjny. Nie może zatem organ ewidencyjny rozstrzygać sporów co do prawa osób i jednostek organizacyjnych do gruntów, ani nadawać prawa do nieruchomości. Z zestawienia § 10 ust. 1 pkt 2 i § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków wynika, że prawa do gruntów, a także daty określające nabycie oraz utratę tego prawa do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji na podstawie wpisów dokonanych w księgach wieczystych, prawomocnych orzeczeń sądowych, umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali, ostatecznych decyzji administracyjnych, oraz dyspozycji zawartych w aktach normatywnych. Aby więc dokonać wpisu stanu prawnego nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków, stan ten musi wynikać z określonych prawem dokumentów, poza przypadkiem określonym w § 12 ust. 1 pkt 5, dotyczącym stanu prawnego wynikającego z dyspozycji zawartej w akcie normatywnym. Innymi słowy, dokonanie zmian w ewidencji gruntów możliwe jest poprzez udokumentowanie - przez osobę zainteresowaną - rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi w ewidencji, a danymi wynikającymi z przedłożonych dokumentów. Przy czym chodzi o takie dokumenty, które zostały sporządzone już po wprowadzeniu do ewidencji gruntów kwestionowanych danych. Dokumentów takich skarżąca Spółka jednak nie przedłożyła. Co prawda Spółka powołuje się na pkt 5 § 12 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, stanowiącego, że podstawę uwidocznienia w ewidencji gruntów prawa do konkretnego gruntu mogą stanowić dyspozycje zawarte w aktach normatywnych, to jednak zauważyć należy, że - jak to wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego - akt normatywny stanowi podstawę wpisu w ewidencji gruntów dotyczących prawa do nieruchomości jedynie wówczas, gdy normy w nim zawarte ustalają takie prawo oraz określają expressis verbis podmioty oraz obiekty ewidencyjne, do których się ono odnosi, a jednocześnie z przepisów tych nie wynika obowiązek potwierdzania nabycia tego prawa w drodze orzeczenia sądowego lub administracyjnego. Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie występuje. Spółka ponadto wskazuje, że jej poprzednicy prawni posiadali przedmiotowe nieruchomości na podstawie prawa zarządu, a prawo to zostało wyeliminowane z porządku prawnego i obecnie już nie istnieje. Jednakowoż z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami prawo zarządu zostało przekształcone w zbliżoną do niego instytucję trwałego zarządu, unormowaną w przepisach rozdziału 5 tej ustawy. Wobec powyższego powoływanie się przez Spółkę na brak "instytucji zarządu" jako przesłanki, która winna stanowić podstawę do aktualizacji operatu ewidencyjnego uznać należy za bezprzedmiotową. Pismem z dnia 8 kwietnia 2016 r., reprezentowana przez r. pr. R. W. Spółka (działająca obecnie, jak wynika z pisma procesowego z dnia 13 maja 2016 r. pod nazwą "A" Spółka Akcyjna) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. decyzję wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 20, art. 22 i art. 24 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz wydanego na podstawie art. 26 ust. 2 tej ustawy § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków przez ich niezastosowanie. Uzasadniając sformułowane zarzuty pełnomocnik wskazał m.in., że Spółka nie podważa tego, że w toku postępowania organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków nie może we własnym zakresie dokonywać ustaleń dotyczących danych zawartych w wymienionych dokumentach, w tym także rozstrzygać sporów dotyczących własności. Jednak takie stanowisko nie przeczy żądaniu skarżącej, gdyż podstawową zasadą dotyczącą prowadzenia ewidencji jest wynikająca z § 44 pkt 2 rozporządzenia zasada utrzymywania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami. Należy uznać, że przepisy prawa są dostępne dla organów, a to właśnie na podstawie dyspozycji wynikającej z aktu normatywnego skarżąca domaga się wykreślenia jej z ewidencji gruntów. Skarżąca podnosi bowiem, że jej poprzednicy prawni posiadali przedmiotowe nieruchomości na podstawie prawa zarządu, a prawo to zostało wyeliminowane z porządku prawnego i obecnie już nie istnieje. Zatem zapisy dotyczące administrowania lub władania gruntem przez poprzedników prawnych wnioskodawcy powinny zostać wykreślone w oparciu o § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia. Trwały zaś zarząd, na którego istnienie w prawie powołał się organ, zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami ustanawia właściwy organ w drodze decyzji. Skarżąca nie posiada takiej decyzji ani innych dokumentów świadczących o przekazaniu w trwały zarząd przedmiotowych nieruchomości Spółce lub jej poprzednikom prawnym. Nadto w obecnym stanie prawnym nie istnieje prawo trwałego zarządu przysługujące osobie prawnej. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując twierdzenia sformułowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo zaakcentował m.in., że akt normatywny może stanowić podstawę zmiany zapisu w ewidencji gruntów i budynków, jeżeli jest wystarczająco skonkretyzowany co do podmiotu i przedmiotu, a kwestia uregulowania stanu prawnego przez akt normatywny jest bezsporna, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca (organ przywołał w tej mierze tezę z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1764/10). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2016, poz. 718 zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, odpowiada obowiązującemu prawu, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem składu orzekającego, nie może zostać uwzględniona. W szczególności Sąd nie stwierdził wydania kontrolowanej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy czy z naruszeniem przepisów prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też z innym naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trafnie bowiem zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną odmawiającą wprowadzenia do operatu ewidencji gruntów i budynków zmiany podmiotowej polegającej na wykreśleniu Spółki jako administratora nieruchomości. W sposób przekonujący, poparty dowodami, orzekające w sprawie organy wykazały powody, dla których nie można uwzględnić wniosku skarżącej Spółki, a wydane decyzje, wbrew twierdzeniom skargi szczegółowo uzasadnione, nie budzą wątpliwości co do ustaleń okoliczności faktycznych i prawnych. Przypomnieć zatem należy, jak to trafnie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, że zgodnie z art. 2 pkt 8 Prawa geodezyjnego i kartograficznego ewidencja gruntów i budynków (kataster nieruchomości) to system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. W myśl art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 24 ust. 1 ww. ustawy informacje o właścicielach nieruchomości, a w przypadku nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego o innych podmiotach, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości, zawiera operat ewidencyjny. Przepis art. 22 ust. 1 ww. ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi, że ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie, do zadań których należy m.in. - zgodnie z § 44 pkt. 2 ww. rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków - utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami. Podkreślenia wymaga nadto, że w myśl art. 20, 22 i 24 ww. ustawy ewidencja gruntów jest tylko specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach. Jest zatem wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości i zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności. Tym samym ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej – por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 listopada 1998 r., sygn. akt II SA 914/98. Ewidencja powinna być utrzymywana w stałej aktualności nie tylko co do stanu faktycznego, ale i prawnego. Zmian przedmiotowych i podmiotowych w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych, spisanych umów i ugód w postępowaniu sądowym i administracyjnym lub innych dokumentów posiadających moc dowodową dla ustalenia prawa własności – por. np. wyrok NSA z dnia 15 października 1998 r., sygn. akt II SA 810/98; wyrok NSA z dnia 27 października 1998 r., sygn. akt II SA 1094/98; wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 119/99. Dokonanie zmian w operacie możliwe jest zatem jedynie poprzez udokumentowanie przez osobę legitymującą się interesem prawnym rozbieżności pomiędzy danymi wynikającymi z ewidencji a danymi wynikającymi z przedłożonych dokumentów, o których mowa powyżej. Podkreślenia wymaga też, iż nie można w postępowaniu o zmianę danych w ewidencji gruntów samodzielnie ustalać i rozstrzygać o uprawnieniach do gruntu oraz o prawidłowości tytułów własności, które były podstawą dokonania wpisów w ewidencji. W konsekwencji aby doprowadzić do pożądanych zmian w ewidencji posiadająca interes prawny strona musiałaby przedłożyć stosowne wskazane wyżej dokumenty (prawomocne wyroki sądowe, ostateczne decyzje administracyjne itd.) sporządzone po wprowadzeniu do ewidencji danych, z którymi strona się nie zgadza, a jeśli rozstrzygnięć takich nie posiada w pierwszej kolejności inna podjąć działania w celu wszczęcia postępowań zmierzających do ich uzyskania. Okoliczności takie w niniejszej sprawie nie miały miejsca. Aktualnie w operacie ewidencji gruntów i budynków prowadzonym dla obrębu C., w jednostce rejestrowej G.10 wpisane są działki nr nr [...],[...],[...],[...] km. [...],[...] km. [...] oraz [...] km. [...], gdzie jako właściciel wpisany jest Skarb Państwa, a jako administrator "A" S.A. Z akt sprawy wynika, że działka nr [...] km. [...] od założenia ewidencji gruntów tj. od roku 1962 ujawniona jest w jednostce rejestrowej nr 10 gdzie pierwotnie jako podmiot władający gruntem wpisane było "D" w K. Do tej jednostki rejestrowej dopisane zostały następnie wyliczone w decyzjach organów działki. Późniejsze zmiany podmiotowe dotyczące następców prawnych "D" w K. zostały wprowadzone do ww. jednostki rejestrowej na wniosek wraz z dokumentacją potwierdzającą zmianę wpisów. Jak wskazują obydwa orzekające w sprawie organy zmianą nr [...] w miejsce "D" w K. wpisano "C". Następnie na podstawie zarządzenia Nr 44 Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 listopada 1988 r. w sprawie podziału i łączenia niektórych przedsiębiorstw zgrupowanych we Wspólnocie Węgla Kamiennego w miejsce dotychczasowego podmiotu w jednostce rejestrowej nr 10 wpisano zmianą nr [...] Kopalnię "E". W kolejności zmianą nr [...] dokonano nowego wpisu na podstawie [...] (uzasadnienie str. 2 KRS) poprzez wpisanie jako administratora przedmiotowych działek "F" S.A. Następnie zmianą nr [...] na podstawie aktu notarialnego Rep. A Nr [...] z dnia [...] r. dokonano kolejnej zmiany nazwy podmiotu w przedmiotowej jednostce rejestrowej wpisując "A" S.A. Ostatecznie na podstawie [...] z dnia [...] zmieniono dotychczasowy wpis na nowy: "A" S.A. Jak to wskazano powyżej skarżąca Spółka, aby doprowadzić do pozytywnego załatwienia wniosku, winna przedłożyć organowi administracji geodezyjnej dokumenty, które zostały sporządzone już po wprowadzeniu do ewidencji gruntów kwestionowanych danych i wskazujące na odmienny niż uwidoczniony w ewidencji stan prawny przedmiotowych działek. Dokumentów takich skarżąca Spółka jednak nie przedłożyła, a organ nie jest władny badać czy osoba zainteresowana zmianą wpisu istotnie utraciła zarejestrowane prawo do przedmiotowych działek. Podzielić należy w tej mierze przekonanie organu II instancji, iż choć Spółka powołuje się na pkt 5 § 12 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, normującego, że podstawę uwidocznienia w ewidencji gruntów prawa do konkretnego gruntu mogą stanowić dyspozycje zawarte w aktach normatywnych, to jednak zauważyć należy, że - jak to wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego - akt normatywny stanowi podstawę wpisu w ewidencji gruntów dotyczących prawa do nieruchomości jedynie wówczas, jeżeli normy w nim zawarte ustalają takie prawo oraz określają expressis verbis podmioty oraz obiekty ewidencyjne, do których się ono odnosi, a jednocześnie z przepisów tych nie wynika obowiązek potwierdzania nabycia tego prawa w drodze orzeczenia sądowego lub administracyjnego. Okoliczności te nie mają miejsca w niniejszej sprawie. Spółka wskazuje wprawdzie, że jej poprzednicy prawni posiadali przedmiotowe nieruchomości na podstawie prawa zarządu, a prawo to zostało wyeliminowane z porządku prawnego i obecnie już nie istnieje, jednakowoż słusznie organ II instancji wskazuje, że podniesione przez skarżącą regulacje prawne dotyczące prawa zarządu dla wykazania nieprawidłowości aktualnych zapisów w ewidencji gruntów i budynków nie spełniają przesłanki z § 12 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia. Jak to bowiem wskazano powyżej brzmienie tego zapisu, jak i pozostałych zawartych w § 12 ust. 1 wskazuje dokumenty bądź dyspozycje zawarte w akcie normatywnym, z których treści wynikają w sposób niewątpliwy podlegające wpisowi lub jego wykreśleniu informacje. Tym samym stwierdzić należy, że wpis w ewidencji lub jego wykreślenie w oparciu o dyspozycję zawartą w akcie normatywnym może mieć miejsce jedynie w sytuacji gdy z tego aktu treść ta wynika w sposób bezpośredni nie wymagający oceny. Tymczasem przywoływane przez skarżącą przepisy prawne określające status prawny skarżącej jak i jej poprzedników prawnych tj. przepisy regulujące oddawanie nieruchomości w zarząd jednostkom organizacyjnym nie stanowią takiej dyspozycji. Trafnie w tej mierze organ przywołał tezę z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1764/10, w której Sąd podkreślił, że "akt normatywny stanowi podstawę wpisu w ewidencji gruntów dotyczących prawa do nieruchomości, jeżeli normy w nim zawarte ustalają takie prawo oraz określają expressis verbis podmioty oraz obiekty ewidencyjne, do których się ono odnosi, a jednocześnie z przepisów tych nie wynika obowiązek potwierdzania nabycia tego prawa w drodze orzeczenia sądowego lub administracyjnego". Innymi słowy prawa do dokonania wpisu lub jego wykreślenia nie można domniemywać, lecz musi ono wynikać jednoznacznie z przepisów, do stosowania których zobowiązany jest organ. Trafnie nadto organ odwoławczy wskazał, że bez znaczenia prawnego jest także zarzut, iż skarżąca nie posiada na spornych działkach żadnej infrastruktury, zaś przywoływany w skardze przepis art. 51 ww. ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne uchylony został ustawą nowelizującą z dnia 5 czerwca 2014 r. (Dz. 2014, poz. 897). Reasumując, podzielić należy pogląd organów, iż brak jest w chwili obecnej podstaw do dokonania aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków poprzez wykreślenie z jednostki rejestrowej Spółki jako administratora ujawnionych w niej działek. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi uznając ją za niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.