II SA/Gl 459/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: 1) zwolnić skarżącego z wpisu od skargi, 2) oddalić wniosek w pozostałym zakresie Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy B. B. wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych powołując się na trudną sytuację materialną. Z treści formularza wynika, że skarżący wraz z małżonką prowadzą wspólne gospodarstwo domowe utrzymując się z emerytury G. B. (żony) w wysokości 900 zł oraz czynszu z najmu w wysokości 350 zł. Wedle przedstawionych informacji wnioskodawca jest właścicielem budynku mieszkalnego o pow. 207 m2 oraz dysponuje udziałem (1/2) w nieruchomości położonej w C. przy ul. [...]. Oprócz tego w skład jego majątku wchodzi samochód osobowy. Na wezwanie referendarza sądowego skarżący przedstawił szereg dokumentów obrazujących jego sytuację materialną. W oparciu o ich treść ustalono, że małżonka wnioskodawcy uzyskuje świadczenie emerytalne w wysokości 857 zł netto miesięcznie, a czynsz z tytułu najmu lokali znajdujących się w nieruchomości położonej przy ul. [...] przynosi dochód miesięczny rzędu 750 (3 x 250 zł). Skarżący jest również właścicielem samochodu marki [...] z [...] r. W piśmie procesowym z dnia 2 maja 2012 r. wyjaśniono, że B. B. wraz z małżonką zamieszkują w lokalu należącym do córki G. B. ponosząc koszty jego utrzymania, które kształtują się na poziomie około 550 zł. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz.270 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W realiach rozpoznawanej sprawy, na obecnym etapie postępowania jego koszty sprowadzają się zasadniczo do wpisu od skargi, który ze względu na przedmiot sprawy wynosi 500 zł - zgodnie z treścią § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Mając na względzie wysokość tej opłaty oraz wysokość dochodów w rodzinie skarżącego uznać trzeba, że jej poniesienie mogłoby w sposób znaczący negatywnie wpłynąć na rodzinny budżet domowy. Stąd też uznano, że zasadnym jest uwzględnienie złożonego wniosku w części i zwolnienie B. B. z wpisu od skargi. Oddalając wniosek w pozostałym zakresie pod uwagę wzięto przede wszystkim fakt, że skarżący pomimo, że nie dysponuje świadczeniem emerytalnym lub rentowym ani też nie uzyskuje dochodu ze stosunku pracy, czerpie pożytki cywilne z posiadanej nieruchomości w postaci najmu. Co więcej, jest on właścicielem domu o pow. 207 m2 oraz stosunkowo drogiego pojazdu. W takiej sytuacji niepodobna oczekiwać, że uzyska on całkowite zwolnienie od kosztów sadowych. Prawo pomocy jest bowiem instytucją, z dobrodziejstw której mogą korzystać osoby rzeczywiście ubogie, nieposiadające żadnego majątku. Nie negując prawdziwości twierdzeń strony o trudnościach w zbyciu samochodu oraz domu nie można jednak z pola widzenia tracić faktu, że są to składniki majątkowe o znacznej wartości, co oznacza, że sytuacja materialna strony nie należy do wyjątkowo trudnych, a tym samym złożony wniosek nie mógł być uwzględniony w całości. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.