II SA/Gl 461/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wydania, w wyniku wznowienia postępowania, nowej decyzji w sprawie kary pieniężnej za zajęcia pasa drogowego w kwestii wniosku pełnomocnika strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w G. z dnia [...] r., nr [...] oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. J.G., działający przez pełnomocnika wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., utrzymującą w mocy rozstrzygniecie Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w G. z dnia [...] r., nr [...], którym wymierzono skarżącemu karę w wysokości [...] zł ([...] groszy) za zajęcie pasa drogowego. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w oparciu o art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.). Motywując wniosek pełnomocnik J.G. zwróciła uwagę na wysokość nałożonej kary, której wyegzekwowanie mogłoby spowodować utratę całego majątku skarżącego, a to oznacza, że wykonanie zaskarżonej decyzji prowadziłoby do powstania nieodwracalnych skutków po jego stronie. Odnosząc się do wniosku strony skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] odmówiło wstrzymania wykonania wydanego przez ten organ rozstrzygnięcia będącego przedmiotem niniejszego postępowania. W uzasadnieniu podkreślono, że organy administracji publicznej działają tutaj w ramach uznania administracyjnego, biorąc pod uwagę wszelkie racje i powody podane przez stronę, a skarżący nie przedstawił merytorycznych argumentów, z których mogłoby wynikać, że jego wniosek jest zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa do złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik skarżącego zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz będącej w granicach sprawy decyzji organu pierwszej instancji wskazując art. 61 p.p.s.a. Wniosek ten rozpoznało w pierwszej kolejności Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., jednak organ nie uwzględnił żądania strony. W tej sytuacji został on rozpatrzony przez tutejszy Sąd. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wyjątkiem od zasady wykonalności ostatecznych aktów administracyjnych, zatem ewentualne uwzględnienie takiego wniosku strony musi być szczególnie umotywowane. Jednak to na stronie występującej z wnioskiem spoczywa obowiązek przedstawienia konkretnych okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania wskazanych przez stronę aktów, a zatem czy zastosowanie tej instytucji w stosunku do wnioskodawcy jest zasadne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt II GSK 2060/11, LEX nr 984625). W realiach rozpoznawanej sprawy chodzi o ocenę, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wywołane uiszczeniem przez skarżącego wymierzonej kary, jeżeli okazałoby się, że w wyniku uchylenia decyzji organów administracyjnych zapłata ta nie powinna być dokonywana. Ponieważ Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, nie może więc sam stwierdzić, czy wykonanie aktu spowoduje takie zagrożenia. W ocenie Sądu pełnomocnik J.G. nie przedstawiła okoliczności, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Pełnomocnik ograniczyła się bowiem do wskazania, że uiszczenie przez skarżącego wymierzonej kary spowoduje utratę całego jego majątku, nie sprecyzowała przy tym jakie składniki wchodzą w jego skład. W związku z powyższym twierdzenia pełnomocnika są zbyt ogólne, aby można było ocenić sytuację skarżącego pod kątem prawdopodobieństwa wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie można bowiem z góry założyć, że zapłata kary może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody bądź trudne do odwrócenia skutki w przypadku wzruszenia decyzji, na podstawie której należności te zostaną zapłacone czy wyegzekwowane. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego, jednak co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody, poza tym ma niewątpliwie charakter odwracalny. Nawet wykonanie zaskarżonego aktu w drodze egzekucji sprowadzać się będzie do egzekucji należności pieniężnej, realizowanej zgodnie z zasadami i trybem określonymi przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdzie zobowiązany ma zagwarantowane odpowiednie środki ochrony prawnej. Skoro zatem pełnomocnik skarżącego we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego w istocie nie wskazała żadnych konkretnych, zindywidualizowanych okoliczności, uzasadniających ten wniosek, to nie można przyjąć - zdaniem Sądu - że wykazała czy choćby uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.