II SA/Gl 462/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na akt Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Wnioskiem z dnia 17 marca 2016 r. A. M. wystąpił do Starosty [...] o zwrot nadpłaty za wydanie karty pojazdu marki [...], zarejestrowanego pod nr rejestracyjnym [...]. Pismem z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...] odmówił zwrotu 425 zł argumentując, że roszczenie o wypłatę przedmiotowej nadpłaty uległo przedawnieniu z dniem 6 lipca 2015 r. Akt ten został doręczony wzywającemu w dniu 31 marca 2016 r. Powyższe działanie A. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pismem z dnia 15 kwietnia 2016 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zarządzeniem z dnia 21 czerwca 2016 r. Przewodniczący Wydziału II zobowiązał skarżącego do wykazania - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, że przed wniesieniem skargi wezwał on organ do usunięcia naruszenia prawa. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu, który odebrał je osobiście w dniu 5 lipca 2016 r. Wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola jej dopuszczalności. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 (tegoż paragrafu) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu. W odniesieniu do formalnej dopuszczalności skargi rozważenia wymagało, czy mieści się ona w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego. Wskazać w tym miejscu należy, że kwestia właściwości sądu administracyjnego do orzekania w sprawach dotyczących żądania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. z 2003 r. Nr 137, poz. 1310 ze zm.) była przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07 (dostępna na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie działanie Starosty [...] polegające na odmowie dokonania zwrotu pobranej nadpłaty przybrało formę zmaterializowaną w zaskarżonym akcie prawnym, tj. w piśmie z dnia [...] r. nr [...]. Wskazać nadto należy, że jak wynika z treści art. 52 § 1 p.p.s.a. warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, to na mocy art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Powołany przepis wprowadza zatem zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego. W myśl natomiast art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadku, o którym mowa m.in. w art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W zawisłej sprawie warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zaskarżony akt było, po doręczeniu tegoż aktu, wystąpienie przez skarżącego do organu w terminie czternastu dni, z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem skarżący, jak wynika z akt sprawy, nie dopełnił w ogóle wymaganej czynności, a zatem nie wyczerpał przysługującego mu w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia. W oparciu o powyższe, tak złożona skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 3 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. Na marginesie dodać wypada, że skargę należałoby także odrzucić na postawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 57 § 1 pkt 4 p.p.s.a., stosownie do którego skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać w przypadku, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.