II SA/Gl 464/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.),, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi M.S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej oddala skargę. Pismami z dnia 16 stycznia oraz 7 lutego 2012 r. M. i P. M. zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. o przeprowadzenie kontroli oraz sprawdzenie legalności wykonanych w latach 2006 – 2007 robót budowlanych na terenie działki nr [...] k.m. [...] położonej w W. gm. K., będącej własnością M. S. W dniu 24 lutego 2012 r. PINB wszczął postępowanie w sprawie legalności i prawidłowości budowy budynku mieszkalnego oraz rozbiórki części budynku mieszkalnego na terenie ww. działki. W dniu 12 marca 2012 r. PINB przeprowadził oględziny, podczas których stwierdzono, że na ww. posesji znajduje się budynek mieszkalny o konstrukcji drewnianej w odległości 1 m od ogrodzenia z posesją małżonków M. Przy ww. budynku drewnianym zlokalizowany jest budynek mieszkalny, o konstrukcji murowanej. Właścicielka ww. obiektów nie przedłożyła dokumentów budowlanych, w tym pozwoleń na budowę ww. obiektów, natomiast oświadczyła, iż część drewniana została wybudowana w latach 1935 - 1937 przez A. i H. J. Natomiast część murowana została dobudowana w 1993 r. przez H. J. W dniu 19 marca 2012 r. M. S. przedłożyła m.in. pozwolenie z dnia 2 czerwca 1937 r. na budowę ww. drewnianego budynku, udzielone A. J. W dniu 4 lipca 2012 r. organ powiatowy pod odpowiedzialnością karną przesłuchał P. M., M. M. oraz M. S. P. M. oświadczył, że budowa ww. murowanego budynku mieszkalnego została rozpoczęta w 2006 r. i trwała około roku. Z kolei M. M., oświadczyła, że budowa przedmiotowego budynku została rozpoczęta około 2005 r. i trwała około 2 lat. Natomiast M. S., oświadczyła, że przedmiotowy obiekt został wybudowany w 1993 r., a w latach 2003 - 2004 dom był jedynie tynkowany. Następnie w dniu 12 lipca 2012 r. organ pod odpowiedzialnością kamą przesłuchał Z. B., M. M. oraz S. C. M. M. oświadczył, że murowany budynek zaczął powstawać w 2006 r. - przywieziono wówczas materiał i zaczęto wykonywać fundamenty. Budowę prowadziła M. S., gdyż jej matka zmarła w 2003 r. Z kolei Z. B., oświadczył, że graniczy częściowo z ww. działką i że budowę przedmiotowego budynku rozpoczęto w 2005 r. S. C. również oświadczył że budowa przedmiotowego budynku rozpoczęła się w 2005 r. Postanowieniem z [...] r. nr [...], PINB nałożył, działając w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. 2013, poz. 1409 z późn. zm.) na M. S. obowiązek przedłożenia określonych dokumentów, celem przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w odniesieniu do samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] w W., przy ul. [...]. Po wykonaniu przez M. S. nałożonych ww. postanowieniem obowiązków, PINB wydał w dniu [...] r. postanowienie nr [...], którym ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej. Zażalenie na ww. postanowienie wnieśli M. i P. M. oraz M. S. W wyniku rozpatrzenia ww. zażaleń [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uchylił w całości zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu ww. postanowienia [...]WINB wskazał, że na podstawie akt sprawy nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie, w jakiej odległości od granicy znajduje się południowa elewacja rozbudowanego obiektu, w której są dwa otwory okienne. W dniu 25 lutego 2013 r. W. S. jako pełnomocnik M. S. przedłożył w siedzibie organu powiatowego mapy do celów projektowych obejmujące obręb W. k.m. [...] w K. Postanowieniem z dnia [...] r. PINB w C. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie legalności i prawidłowości budowy przedmiotowego obiektu budowlanego do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego tj. przeprowadzenia postępowania rozgraniczającego nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] z nieruchomością oznaczoną jako działka nr [...] oraz ustalenia przebiegu granic. Postanowienie to zostało uchylone postanowieniem [...]WINB z dnia [...] r. nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], wydanym na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 w zw. z art. 59g ustawy Prawo budowlane PINB w C. ustalił M. S. wysokość opłaty legalizacyjnej dotyczącej samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego w wysokości 50.000,00 zł. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez M. i P. M., oraz przez M. S. W wyniku rozpatrzenia ww. zażaleń [...]WINB postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] kolejny raz uchylił zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu 2 grudnia 2013 r. organ powiatowy przeprowadził oględziny spornego budynku i dokonał pomiarów odległości ściany południowej - naroża oraz miejsca gdzie znajdują się otwory okienne - do ogrodzenia z działką nr [...]. W związku z istnieniem ogrodzenia drewnianego od strony posesji M. S. i ogrodzenia betonowego od strony posesji małżonków M. pomiarów odległości dokonano do obu ogrodzeń. Z pomiarów dokonanych wynika, że odległość przedmiotowego budynku zarówno do ogrodzenia drewnianego jak i betonowego wynosi ponad 4 m. PINB w C. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] zawiesił analizowane postępowanie do czasu rozstrzygnięcia postępowania rozgraniczającego działki nr [...] i z działką nr [...] oraz ustalenia przebiegu granic z zastabilizowaniem punktów granicznych. Postanowienie to w wyniku rozpatrzenia zażalenia zostało kolejny raz uchylone w całości postanowieniem [...]WINB z dnia [...] r. nr [...]. Następnie, PINB postanowieniem z dnia [...] r. nałożył na M. S. obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonym przy piśmie z dnia 2 października 2012 r., projekcie budowlanym spornego budynku. M. S. przedłożyła poprawiony projekt budowlany. W związku z powyższym PINB postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wydanym na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane ustalił M. S. wysokość opłaty legalizacyjnej dotyczącej samowolnie wybudowanego ww. budynku mieszkalnego na kwotę 50 000 zł. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez M. S., która zarzuca organowi naruszenie art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., poprzez ich błędne i ogólnikowe zastosowanie w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej. Ponadto skarżąca podniosła, że przedmiotowa samowola uległa przedawnieniu, bowiem upłynął czas od daty wystąpienia naruszenia, które spowodował poprzedni właściciel. Pismem z dnia 9 stycznia 2015 r. Starostwo Powiatowe w C. poinformowało [...]WINB m.in., że przedmiotowy budynek mieszkalny znajdujący się na działce nr [...] został po raz pierwszy ujawniony w zasobie geodezyjnym w sierpniu 2009 r. podczas aktualizacji mapy zasadniczej zarejestrowanej pod nr [...]. Po dokonaniu analizy zgromadzonych akt sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] utrzymał zaskarżone postanowienie pierwszoinstancyjne w mocy. W uzasadnieniu organ zrelacjonował obszernie przebieg postępowania administracyjnego przytaczając i omawiając normy odnoszące się do legalizacji samowoli budowlanej. Następnie wskazał, że postanowienie ustalające wysokość opłaty legalizacyjnej musi zapaść w toku każdego postępowania legalizacyjnego prowadzonego na podstawie art. 48 - 49 ustawy Prawo budowlane, o ile oczywiście organ uprzednio zaakceptuje przedłożoną przez stroną dokumentację projektową. Podkreślił, że wbrew zastrzeżeniom podnoszonym przez M. S. w jej zażaleniu, tryb postępowania, przyjęty przez organ powiatowy dla rozpoznania sprawy, jest prawidłowy. To bowiem, że kiedy w rzeczywistości została zakończona budowa przedmiotowego obiektu potwierdza zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności zeznania stron – M. i P. M., mapy do celów projektowych, które zostały przedłożone przez M. S. w dniu 26 lutego 2013 r., z których wynika, że przedmiotowa rozbudowa nie była jeszcze zakończona w 2005 r. i że rozbiórka starego drewnianego budynku mieszkalnego nastąpiła pomiędzy 2003 r. a 2005 r. Powyższe ustalenia potwierdza także pismo Starostwa Powiatowego w C. z dnia 9 stycznia 2015 r., w którym stwierdzono, że przedmiotowy budynek po raz pierwszy został ujawniony w zasobie geodezyjnym dopiero w sierpniu 2009 r. Zatem jest to nieprawdopodobne, aby sporny budynek jak twierdzi skarżąca powstał przed 1995 r. i od tego czasu pomimo sporządzenia kilku prac geodezyjnych obejmujących działkę nr [...], dopiero w 2009 r. został ujawniony w zasobie geodezyjnym. Oznacza to, zdaniem [...]WINB, że oświadczenia M. S., dotyczące wybudowania spornego obiektu budowlanego przed 1995 r. należy uznać za nie korespondujące z pozostałym materiałem dowodowym, a w szczególności z dowodami z dokumentów. Natomiast zeznania M. i P. M., uznać należy za wiarygodne, ponieważ znajdują pokrycie w zgromadzonym materiale dowodowym. [...]WINB wskazał następnie, że przedłożony projekt budowlany zamienny jego zdaniem spełnia wymagania określone w obowiązujących przepisach prawa budowlanego. Jest także zgodny z przepisami techniczno -budowlanymi oraz z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym w niniejszej sprawie zaistniała podstawa do wydania zaskarżonego postanowienia w oparciu o art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. [...]WINB ocenił, że organ powiatowy w sposób prawidłowy ustalił również wysokość opłaty legalizacyjnej, która zgodnie z art. 49 ust. 2 w zw. z art. 59f wynosi iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Przy czym stawka opłaty (s) podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. W niniejszej sprawie zgodnie z załącznikiem do ustawy Prawo budowlane współczynnik kategorii obiektu budowlanego (k) wynosi 2; współczynnik wielkości obiektu budowlanego (w) wynosi 1, natomiast stawka opłaty (s) wynosi 500 zł. Zatem wysokość opłaty legalizacyjnej wynosi 50 x 500 zł (s) x 2,0 (k) x 1 (w) = 50 000 zł. Zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia art. 7,8 i 77 k.p.a. [...]WINB uznał za nieuzasadnione, bowiem postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Odnosząc się zaś do zarzutów skarżącej dotyczących przedawnienia spornej samowoli budowlanej [...]WINB wskazał, że przepisy Prawa budowlanego nie przewidują instytucji przedawnienia w odniesieniu do prowadzenia postępowania w sprawie samowolnych obiektów. Pismem z dnia 8 kwietnia 2015 r. M. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. postanowienie stwierdzając, iż czyni to cyt. "w części dotyczącej ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej" wnosząc o cyt. "zmianę zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej ustalenia opłaty legalizacyjnej poprzez jej uchylenie". Zarzuciła naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez nieustalenie ponad wszelką wątpliwość daty zakończenia budowy spornego obiektu, skutkujące naliczeniem opłaty legalizacyjnej za samowolę budowlaną i naruszenie art. 7 k.p.a. polegające na pominięciu przez organ istotnych okoliczności i dowodów. Zarzuciła także sprzeczności wynikające z całości materiału. W uzasadnieniu wskazała m.in., że zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego osoby, które dopuściły się samowoli budowlanej przed 11 lipca 2003 r., a teraz chcą ją zalegalizować, nie są zobowiązane do uiszczenia opłaty legalizacyjnej. Kwestia ustalenia tej daty i jej pewność jest zatem sprawą priorytetową i najistotniejszą, ponieważ wiąże się dla skarżącej z zupełnie innymi konsekwencjami prawnymi. Przede wszystkim podkreślić należy, że nie da się bezsprzecznie stwierdzić, iż budowa spornej części mieszkalnej została zakończona pod rządami nowej już ustawy. Ustalonej przez organ dacie zakończenia samowoli budowlanej przeczy bowiem mapka do celów projektowych z 2005 r., na której widoczny jest budynek w aktualnym kształcie. Dowodzi to, iż na czas sporządzenia dokumentu budynek już istniał. Jeśliby przyznać rację organowi pierwszej instancji i uznać, że budowa spornego budynku została zakończona dopiero w 2006 r. to organ powinien wykazać, dlaczego nie uznał mapki tej za wiarygodny dowód. Obowiązek ustalenia daty zakończenia budowy ciąży bowiem na organie, a przyjęta data nie może być niepewną. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że mapa do celów projektowych jaka została dołączona do skargi, na którą powołuje się skarżąca, dowodzi tego, że w 2005 r., przedmiotowy obiekt budowlany o aktualnych wymiarach i kształcie nie został jeszcze zrealizowany, gdyż mapa ta przedstawia obiekt o zupełnie innych wymiarach i kształcie. Naniesiony na ww. mapę obiekt jest mniejszy i ma inny kształt w porównaniu do mapy, na której sporządzono projekt zagospodarowania działki z dnia 27 sierpnia 2014 r., oraz do mapy dla celów projektowych, które stanowią załączniki do przedłożonego przez skarżącą projektu budowlanego spornego budynku mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że nie jest ono dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie, odpowiada obowiązującemu prawu, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem składu orzekającego, nie może zostać uwzględniona. Wskazać bowiem w tej mierze należy, że w myśl art. 48 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy Prawo budowlane właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, chyba że według oceny organu potencjalnie możliwa jest legalizacja obiektu z uwagi na spełnienie przezeń przesłanek z art. 48 ust. 2 ustawy (wówczas dalszy tok postępowania przebiega odmiennie). W konsekwencji rozpoznający sprawę organ w pierwszej kolejności zbadać winien powstałą samowolę pod kątem możliwości jej legalizacji, a w zależności od wyniku poczynionych ustaleń bądź to wstrzymać prowadzenie robót (gdy budowa nie została jeszcze zakończona) i nałożyć na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów umożliwiających ewentualną przyszłą legalizację obiektu, bądź też, w razie stwierdzenia, że legalizacja nie jest możliwa nakazać rozbiórkę samowolnie wybudowanego lub będącego w budowie obiektu. W przypadku gdy w ocenie organu nie jest wykluczona możliwość legalizacji obiektu i postanowieniem nałożył on na inwestora przedłożenie wyliczonych w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego dokumentów, ich przedłożenie w wyznaczonym terminie traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego (oraz w przypadku gdy budowa nie została zakończona także wniosek o pozwolenie na wznowienie robót budowlanych). Z mocy natomiast art. 49 ust. 1 i 2 ustawy właściwy organ, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. W przypadku dokonanej przez organ pozytywnej oceny wskazanych wyżej okoliczności organ w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Podkreślenia wymaga nadto, że skorzystanie z możliwości legalizacji poprzez m.in. wykonanie nałożonych przez organ czynności, a następnie uiszczenie opłaty legalizacyjnej, nie jest obowiązkiem inwestora, a jedynie swojego rodzaju przywilejem - sposobem sanowania samowoli budowlanej. Nie korzystając z przywileju tego inwestor musi jednak liczyć się z tym, iż w takim przypadku, stosownie do art. 49 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ zobligowany jest wydać decyzję nakazującą rozbiórkę wybudowanej bez pozwolenia budowlanego części obiektu budowlanego - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 842/07. Odnosząc uwagi te do okoliczności faktycznych sprawy wskazać należy, iż bezspornym w sprawie jest fakt samowolnej rozbudowy przedmiotowego budynku. Także w skardze skarżąca faktów tych nie kwestionuje podkreślając jedynie, że celem przepisów normujących problematykę usunięcia skutków samowoli budowlanej jest restytucja porządku prawnego nie zaś represja wobec sprawcy. Spornym jest natomiast okres, w którym roboty budowlane miały miejsce. Zdaniem bowiem skarżącej miało to miejsce przed 1995 r. podczas gdy inne strony i świadkowie zgodnie zeznali, że roboty prowadzone były dopiero w roku 2005 lub 2006, a zakończone w roku 2006 lub 2007. Podzielić należy pogląd orzekających w sprawie organów, iż zeznania te są spójne, zaś skarżąca nie przedstawiła na poparcie swej tezy jakichkolwiek dowodów. Także skarga nie zawiera w tej mierze jakichkolwiek argumentów. Skarżąca nie podaje bowiem żadnych informacji dotyczących czasu dokonanych robót stwierdzając jedynie, że ustalenie ponad wszelką wątpliwość dat jest obowiązkiem organu. Wywodzi też, że dowodem na błędne ustalenia organu jest mapa do celów projektowych jaka została dołączona do skargi. Wbrew skarżącej podzielić należy pogląd organu, iż mapa ta jednoznacznie dowodzi tezy wręcz odwrotnej. Przesądza bowiem o tym, że w 2005 r., przedmiotowy obiekt budowlany o aktualnych wymiarach i kształcie nie został jeszcze zrealizowany. Naniesiony na ww. mapę obiekt jest bowiem mniejszy i ma inny kształt w porównaniu do mapy, na której sporządzono projekt zagospodarowania działki z dnia 27 sierpnia 2014 r., oraz do mapy dla celów projektowych, które stanowią załączniki do przedłożonego przez skarżącą projektu budowlanego spornego budynku mieszkalnego. Powyższe ustalenia potwierdza także pismo Starostwa Powiatowego w C. z dnia 9 stycznia 2015 r., w którym stwierdzono, że przedmiotowy budynek po raz pierwszy został ujawniony w zasobie geodezyjnym dopiero w sierpniu 2009 r. Dodać w tym miejscu należy, że także w trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu 8 stycznia 2016 r, skarżąca nie podała żadnych argumentów wspierających jej tezę o zakończeniu robót budowlanych już w 1993 r. Stwierdziła jedynie, że oświadczenia wszystkich stron i świadków uważa za niewiarygodne. Wobec powyższego, podzielając tezę organów, iż roboty zakończone zostały dopiero po roku 2005, bez znaczenia pozostaje wskazane przez skarżącą orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r. sygn. akt P 27/05 odnoszące się do sytuacji, w której pięcioletni termin od zakończenia budowy upłynął do dnia 10 lipca 2003 r. Sąd nie stwierdził też zarzucanego przez skarżącą naruszenia art. 7 i 8 k.p.a. Postępowanie wyjaśniające zostało bowiem przeprowadzone z poszanowaniem przepisów proceduralnych, wszechstronnie, opierając się na dowodach z oględzin, analizie dokumentów i wypowiedziach świadków i stron, wyjaśniając wszystkie konieczne okoliczności sprawy i poprawnie odnosząc je do stanu prawnego. Wydane przez organy postanowienia są należycie, w zgodzie z art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnione, zawierając zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne. Stronie zapewniono zaś, w myśl art. 10 k.p.a., prawo do czynnego udziału w postępowaniu. W konsekwencji zdaniem Sądu organ I instancji prawidłowo wskazał skarżącej wysokość należnej opłaty, od której uiszczenia uzależniona jest legalizacja. W kwestii wysokości tej organ nie działa w ramach uznania administracyjnego albowiem sposób obliczania (wskazany precyzyjnie w postanowieniu) jest wiążący i wynika wprost z przepisów prawa. Tym samym prawidłowo uczynił [...]WINB zaskarżonym postanowieniem utrzymując w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi uznając ją za niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.