II SA/Gl 464/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2021 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stanu technicznego budynku oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie niedostatecznego stanu technicznego budynku gospodarczego (stodoły) zlokalizowanego na działce numer 1 km. [...] położonej przy ul. [...] nakazał Z. P. (dalej: skarżący), w terminie do [...] maja 2015 r. częściowe rozebranie słupów żelbetowych, ściany granicznej, budynku gospodarczego (stodoły) wraz z robotami zabezpieczającymi i wykonaniem zadaszenia w zakresie szczegółowo opisanym w sentencji treści decyzji. Decyzja ta stała ostateczna wobec jej nie zaskarżenia. Wobec powyższej decyzji toczyło się później postępowanie nadzwyczajne w przedmiocie jej zmiany, które zakończyło się odmowną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] r. nr [...], utrzymaną w mocy decyzją Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...]. Z kolei Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu drugiej instancji. Wnioskiem z dnia 6 marca 2020 r. zmienionym i uzupełnionym pismem z dnia 3 kwietnia 2020 r. zobowiązany skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. numer [...] z dnia [...] r. wskazując na przesłanki z art. 145 §1 pkt 1 i pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozpatrując złożony wniosek Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wznowił postępowanie administracyjne w sprawie niedostatecznego stanu technicznego budynku gospodarczego (stodoły) zlokalizowanego na działce numer 2 km. [...] położonej przy ulicy [...] (aktualnie [...]) w D., zakończone wymienioną powyżej decyzją. Jako podstawę wznowienia wskazano art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazano także, że w zakresie żądania wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 Kodeksu wydano odrębne postanowienie nr [...] z dnia [...] r., znak [...]. Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ powiatowy odmówił uchylenia wskazanej powyżej własnej decyzji z [...] r. z uwagi na brak przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że lokalizacja budynku - tj. jego posadowienie w granicy bądź w odległości 0,5m od niej - nie stanowi okoliczności istotnej dla sprawy, gdyż możliwość zastosowania art. 66 Prawa budowlanego nie jest uzależnione od określonej lokalizacji obiektu. Dodano ponadto, że określenie "ściana graniczna" miało na celu jej jednoznaczne określenie, a przy tym zgodne było z zapisami zamieszczonymi w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Prezydenta Miasta D. z dnia [...] r., a także w aneksie do projektu rozbiórki w zakresie uzupełnienia opinii technicznej z dnia [...] r. Skarżący nie zgodził z powyższą decyzją organu pierwszej instancji i wniósł od niej odwołanie. Wskazał, że organ nie wydał do chwili obecnej decyzji w sprawie postępowania wznowionego postanowieniem numer [...]. Rozpatrując to odwołanie Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333), decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ. Wyjaśnił, że wobec wydania dwóch postawień w sprawie wznowienia postępowania zakończonego wymienioną decyzją zachodzi tożsamość sprawy pod względem podmiotowym i przedmiotowym, stąd wymaga połączenia sprawy w celu rozpatrzenia w jednym postępowaniu podniesionych przesłanek wznowienia postepowania dla uniknięcia wydania dwóch rozstrzygnięć administracyjnych w tej samej sprawie, z których jedno naruszałoby zasadę powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), powodując nieważność postępowania. Wobec wniesionego przez skarżącego sprzeciwu od powyższej decyzji, wyrokiem z dnia 16 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 1274/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił wymienioną decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazując, że organ odwoławczy postąpił nieprawidłowo, gdyż nie skorzystał z dyspozycji art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego celem uzyskania informacji o dalszym toku postępowania zainicjowanego postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...]. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ wojewódzki pismem z [...] r. zwrócił się do powiatowego organu nadzoru z prośbą o udzielenie informacji czy postanowienie nr [...] z dnia [...] r., którym organ odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wymienioną powyżej decyzją z dnia [...] r. w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, stało się ostateczne. Z uzyskanej odpowiedzi (pismo z dnia [...] r.) wynika, że stało się ono ostateczne. W konsekwencji Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. W motywach uzasadnienia organ w pierwszej kolejności przywołał dotychczasowy przebieg postępowania oraz zacytował przepisy mające zastosowanie w sprawie. Następnie przedstawił instytucję wznowienia postępowania, przywołał katalog podstaw wznowieniowych oraz omówił przesłankę powołaną przez skarżącego - tj. z art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Odwołując się do doktryny wskazał, że uchylenie decyzji ostatecznej z uwagi na wystąpienie tej przesłanki uwarunkowane jest łącznym wystąpieniem czterech warunków. Dokonując następnie analizy stanu faktycznego sprawy organ odwoławczy wskazał, że podana przez skarżącego nowa okoliczność - tj. fakt nieposiadania przez mur od strony działek nr 3 i nr 4 charakteru muru granicznego: 1) jest nową okolicznością faktyczną, 2) okoliczność ta istniała w dacie wydawania decyzji ostatecznej - (jak wykazano mur nie stanowił granicy pomiędzy działkami o numerach nr 1, a nr 4), 3) okoliczność ta nie była znana organowi wydającemu decyzję w sprawie, o czym świadczy powtarzane w decyzji określenie "mur graniczny", "ściana graniczna", ale 4) okoliczności te nie są istotne dla sprawy i nie mają żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. W rezultacie organ stwierdził, że podnoszona przez skarżącego okoliczność spełnia trzy z czterech wymaganych prawem przesłanek, stąd nie jest możliwe uchylenie decyzji ostatecznej. Dalej organ stwierdził, że Inspektor Powiatowy prawidłowo zastosował w sprawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wyjaśnił, że decyzje wydawane na jego podstawie mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w treści ust. 1 tego przepisu, to organ jest zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Zastosowanie zatem art. 66 Prawa budowlanego nie jest więc w żaden sposób zależne od określonego położenia obiektu. Organ odwoławczy podkreślił, że nawet gdyby w dacie wydawania rozstrzygnięcia pierwotnego, organ rozstrzygający w sprawie powziął wiedzę o tym, że przedmiotowa ściana nie jest murem granicznym, nie zmieniłby swojego rozstrzygnięcia w sensie merytorycznym. Dodatkowo organ odwoławczy zaznaczył, że art. 66 Prawa budowlanego ma również zastosowanie w odniesieniu do obiektów, na budowę których nie jest wymagane zezwolenie, gdyż celem tego przepisu jest zapewnienie bezpiecznego użytkowania wszystkich obiektów budowlanych. Konkludując organ drugiej instancji stwierdził, iż niestwierdzenie zaistnienia przesłanki wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania nie mogło stanowić podstawy do jego umorzenia, warunkuje natomiast konieczność wydania decyzji wskazanej w art. 151 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że ze względu na upływ pięciu lat od dnia doręczenia skarżącemu decyzji, nawet spełnienie przez niego przesłanek wynikających z art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego nie mogłoby spowodować uchylenia decyzji. Na koniec organ odwoławczy wskazał na swoje ustalenia poczynione w związku z zaleceniami tut. Sądu zawartymi w wyroku z dnia 16 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 1274/20, potwierdzając fakt ostateczności postanowienia nr [...] z dnia [...] r., którym odmówiono skarżącemu wznowienia postępowania na podstawie przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Niezadowolony z powyższego rozstrzygnięcia skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której oświadczył, że wykonał nakazane kwestionowaną decyzją prace, za wyjątkiem rozebrania do wysokości 2,20m od podłoża jednej ściany murowanej obiektu. W ocenie skarżącego organy dowolnie przyjęły, że "ściana graniczna" będzie stanowiła element ogrodzenia. Zaznaczył, że w zaskarżonej decyzji naruszeniem prawa jest uznanie, że pozostałość po budynku w postaci muru określonego jako "ściana graniczna budynku gospodarczego od strony działek nr 3 i nr 4", jest obiektem budowlanym i podlega przepisom art. 66 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 28 lipca 2021 r. skarżący podtrzymał skargę domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Podkreślił, iż w sprawie nie chodzi o ścianę graniczną. Jej rozebranie do wysokości nie większej niż 2,20m uniemożliwi mu wykorzystanie jej do wykonania małego budynku gospodarczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2021 r. , poz. 137), że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 cytowanej ustawy). Jednakowoż sądy administracyjne – w myśl art. 134 § 1 tej ustawy rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. Kierując się tym zapisem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów w stopniu powodującym ich uchylenie. Należy zaznaczyć, że przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji było zagadnienie dotyczące postępowania wznowionego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. nr [...] z dnia [...] r. nakazującej skarżącemu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie wskazanych robót budowlanych - przy obiekcie stanowiącym pozostałości po stodole zlokalizowanej w D. przy ulicy [...] na działce nr 1, w tym m.in. rozebranie ściany granicznej tej stodoły od strony działek nr 3 i nr 4 do wysokości 2.20m, licząc od najniższego poziomu terenu. Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji ostatecznych. Stwarza ona prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym doszło do jej wydania, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych, wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego- tj. w art. 145 Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając jednak na uwadze jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego – zasadę trwałości decyzji administracyjnych, wynikającą z art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego, obowiązkiem organów rozpatrujących niniejszą sprawę było postępowanie zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (art.145 do art. 153) dotyczącymi wznowienia postępowania. Przeprowadzone postępowanie wznowieniowe może zaś doprowadzić do odmowy uchylenia dotychczasowej decyzji (art. 151 § 1 pkt 1) względnie do uchylenia decyzji dotychczasowej i wydania decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego). W przypadku zaś, gdy w wyniku przeprowadzonego postępowania organ stwierdzi wystąpienie przesłanek negatywnych określonych w art. 146 Kodeksu, to wydaje wówczas decyzję o której mowa w art. 151 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem decyzja o którą w toku całego postępowania wnioskował skarżący tj.- uchylenie decyzji dotychczasowej (w tym przypadku decyzji nr [...] z dnia [...] r.) może być wydana tylko w przypadku stwierdzenia istnienia podstaw do jej uchylenia, czyli potwierdzenia zaistnienia wskazanej przesłanki. W przypadku natomiast stwierdzenia braku potwierdzenia wskazanej przesłanki wznowieniowej, to zgodnie z art. 151 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ może wydać tylko decyzję odmawiają uchylenia decyzji dotychczasowej. W niniejszej sprawie skarżący domagał się wznowienia postępowania zakończonego wymienioną powyżej decyzją z dnia [...] r. i powołał się na wady wskazane w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozpatrujący sprawę organ pierwszej instancji w dniu [...] r. wydał dwa postanowienia w tym zakresie, tj. postanowienie nr [...] - w którym postanowił odmówić wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz postanowienie nr [...], którym postanowił wznowić postępowanie zakończone wymienioną decyzją z dnia [...] r. w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pierwsze z postanowień - nr [...] nie zostało zakwestionowane przez skarżącego zażaleniem, stąd stało się ostateczne. Wszczęte drugim postanowieniem nr [...], postępowanie zostało przez organ pierwszej instancji przeprowadzone, a wobec ustalenia, iż wskazana przez skarżącego przesłanka - tj. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który decyzję wydał, nie zaistniała - zasadnie organ wydał decyzję wskazaną w art. 151 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - tj. odmówił uchylenia własnej decyzji nr [...] r. z dnia [...] r. Jak podniesiono powyżej, decyzję taką organ wydaje, gdy po wznowieniu postępowania i przeprowadzeniu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy ustali, że w sprawie powołana przez wnioskującego o wznowienie postępowania przesłanka nie została potwierdzona. Z ustaleń dokonanych przez organy obu instancji w trakcie niniejszego postępowania wynika, że przedmiotem kontroli w postępowaniu wznowieniowym było rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 66 ust. pkt 1 i pkt 3 ustawy z dni 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazujące skarżącemu wykonanie określonych robót budowlanych w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Z decyzją tą pierwotnie skarżący się zgodził, o czym świadczy brak wniesienia odwołania, następnie zaś w drodze postępowań nadzwyczajnych usiłował doprowadzić do zmiany tej decyzji czy też stwierdzenia jej nieważności. Ostatecznie decyzja ta w pozostaje w obrocie prawnym. W niniejszym postępowaniu skarżący domagał się uchylenia tej decyzji z uwagi na fakt, iż orzekający wówczas organ błędnie uznał, iż ściana budynku gospodarczego (stodoły) - tj. ściana zachodnia, znajduje się w granicy od strony działek nr 3 i nr 4, podczas gdy w rzeczywistości znajduje się ona w odległości ok. 0,5m od granicy. Według skarżącego okoliczność ta wypełnia przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego – tj. ujawnienia istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję. Należy podzielić twierdzenie organu odwoławczego, że w doktrynie podkreśla się, iż uchylenie decyzji ostatecznej z uwagi na wystąpienie tej przesłanki uwarunkowane jest łącznym wystąpieniem czterech warunków, a mianowicie: - okoliczności faktyczne lub dowodowy są nowe; - okoliczności te i dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; - okoliczności te nie były znane organowi, które wydal decyzję, - ujawnione okoliczności i dowody są istotne dla sprawy. Tak więc wznowienie postępowania może mieć miejsce wtedy, gdy wprawdzie nowe dowody zostaną ujawnione po wydaniu decyzji, lecz równocześnie uchylenie dotychczasowej decyzji z tego powodu może być wtedy, gdy ujawnione nowe okoliczności faktyczne są istotne dla sprawy. Z kolei nowa okoliczność istotna dla sprawy to taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy podzielić stanowisko orzekających w sprawie organów, iż podniesiona przez skarżącego nowa okoliczność – a mianowicie charakter muru od strony działek nr 3 i nr 4, który zdaniem skarżącego, wbrew zapisom kwestionowanej decyzji, nie ma charakteru granicznego, nie jest okolicznością istotną dla zapadłego rozstrzygnięcia. Jak podkreśliły organy w toku postępowania decyzja nr [...] z dnia [...] r. zobowiązująca skarżącego do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości wydana została w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W myśl tego przepisu w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany- pkt 1/ może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo pkt 3/ jest w nieodpowiednim stanie technicznym- organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Wystąpienie którejkolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie upoważnia do ingerencji organ nadzoru budowlanego. Stwierdzenie zaś przez organ nadzoru budowlanego, że np. obiekt może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, ewentualnie znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym stanowi w istocie zobowiązanie organu nadzoru budowlanego do wydania decyzji zawierającej odpowiedni nakaz. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej wskazuje się, że decyzje podejmowane na podstawie wymienionego przepisu mają charakter związany, co oznacza, że wystąpienie choćby jednej z przesłanek określonych w art. 66 ust. 1 pkt 1 do 4 Prawa budowlanego obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i to niezależnie od miejsca położenia danego obiektu, a zatem czy jest on murem granicznym, jak przyjął to organ w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, czy też takim murem granicznym nie jest wobec położenia w odległości ok. 0,5m od graniczy pomiędzy działkami. Przedmiotowa ściana bezspornie pozostawała w złym stanie technicznym, co uprawniało, a nawet obligowało, organ nadzoru budowlanego do nałożenia określonych w kwestionowanej decyzji obowiązków, mających na celu doprowadzenie do bezpiecznego jej użytkowania. Zmiana kwalifikacji przedmiotowej ściany jako ściany granicznej bądź ściany nie posiadającej tej cechy nie miała znaczenia dla podjętego wówczas rozstrzygnięcia. Jednocześnie nie stoi w sprzeczności z prawem, zawarte w decyzji nr [...] stwierdzenie o pozostawieniu tego elementu jako ogrodzenia. Wobec braku wpływu tej okoliczności na treść kwestionowanego rozstrzygnięcia, brak podstaw do uchylania dotychczasowej decyzji i wydania nowej decyzji o odmiennej treści niż decyzja pierwotna. Stąd też wobec braku potwierdzenia przesłanki wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego organ prawidłowo wydał decyzję przewidzianą w art. 151 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając na uwadze wszystkie poczynione powyżej uwagi i ustalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organ odwoławczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.