II SA/Gl 465/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. C. i E. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] Nr. [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych postanawia: umorzyć postępowanie sądowe Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nałożył na skarżących obowiązek wykonania robót budowlanych polegających na uzupełnieniu brakujących oraz wzmocnieniu osłabionych elementów dachu, a ponadto zabezpieczenie w sposób trwały otworu okiennego bez stolarki okiennej na piętrze obiektu od strony drogi. Na decyzję tę skargę wniósł E. C. działający w imieniu własnym oraz swojej matki H. C. wnosząc o uchylenie jej w całości. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o umorzenie postępowania sądowego wskazując, iż działając w oparciu o art. 54 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - zwanej dalej p.s.a.) uwzględnił skargę w całości i decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Pismem z dnia [...] skarżący zostali wezwani do złożenia oświadczenia, czy wobec uchylenia zaskarżonej decyzji podtrzymują swoją skargę. W wyznaczonym terminie E. C, działający w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik H. C. złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. Ponadto ustalono, że na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] Nr [...] nie została złożona skarga. Wobec powyższego stwierdzić należy, że będąca przedmiotem skargi decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego, co czyni dalsze postępowanie w tej sprawie bezprzedmiotowym. Mając na względzie opisane wyżej okoliczności, w oparciu o art. 161 §1 pkt. 3 ustawy p.s.a. w związku z art. 54 §3 tej ustawy należało orzec jak w sentencji.