II SA/Gl 466/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek,, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.),, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Marta Guzik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2015 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę. W dniu [...] r. B. K. złożyła wniosek "o przedłużenie terminu ważności" decyzji Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...]r. na działce nr [...] przy ul. [...] w B.. Decyzją z dnia [...]r., nr [...]Prezydent Miasta B., działając na podstawie art. 155 oraz art. 154 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 263 ze zm. – zwanej dalej kpa) odmówił B.K. zmiany decyzji nr [...]z dnia [...]r. (zmienionej decyzjami z dnia [...]r.) zezwalającej na budowę tymczasowego garażu blaszanego przy ul. [...] w B. i określającej czas jego użytkowania do [...]r., w zakresie zmiany terminu użytkowania tymczasowego garażu. Organ I instancji swoje stanowisko uzasadnił niezgodnością przedmiotowego garażu z zapisami obowiązującego od 19 lipca 2009 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu w dzielnicy M., zatwierdzonego uchwałą nr XLV/627/09 Rady Miejskiej w B. z dnia 27 kwietnia 2009 r. (Dz. Urz. Woj. Śl. z dnia 18 czerwca 2009 r. nr 105, poz. 2318), a konkretnie z zapisem § 5 ust.2 pkt 4 ww. planu mówiącym, że "w obszarze objętym planem zakazuje się lokalizacji budynków blaszanych, w tym garaży i budynków gospodarczych Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. K., domagając się wydania decyzji zezwalającej na dalsze użytkowanie garażu na posesji położonej w B. ul. [...]". W jego uzasadnieniu podniosła, że garaż postawiony został legalnie, pozwolenie na budowę garażu blaszanego, tymczasowego otrzymała w dniu [...] r., a zgoda na użytkowanie była kilkukrotnie przedłużana. Odwołująca zgodziła się z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego, który "ma na celu uporządkowanie dzielnicy", ale jej zdaniem stan faktyczny pozostaje w sprzeczności z zapisami tego planu. Dalej odwołująca stwierdziła, że w dalszym ciągu powstaje szereg blaszanych garaży i nie słyszała, aby gdzieś w okolicy zlikwidowano garaż, szpecące szopy, czy przybudówki. Podniosła, że garaż postawiła legalnie, spełniał on wszystkie warunki techniczne i estetyczne, natomiast obecnie czuje się dyskryminowana i traktowana gorzej niż pozostali mieszkańcy. W dalszej części odwołania zostały wymienione adresy miejsc usytuowania garaży blaszanych w okolicy oraz do odwołania została dołączona obszerna dokumentacja zdjęciowa. W wyniku odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy podzielił ustalenia i rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu I instancji, uznając tym samym zarzuty odwołania za bezzasadne. Wyjaśnił, że podstawą wydania decyzji organu I instancji był art. 155 kpa, zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Ponieważ na gruncie rozpatrywanej sprawy, przepisem szczególnym sprzeciwiającym się wnioskowanej zmianie decyzji jest zapis § 5 ust. 2 pkt 4 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ odwoławczy uznał, że Prezydent Miasta B. prawidłowo orzekł o odmowie zmiany decyzji [...] Plan miejscowy obowiązujący dla terenu działki, na której zlokalizowany jest tymczasowy garaż blaszany, przyjęty uchwałą nr XLV/627/09 Rady Miejskiej w B. z dnia 27 kwietnia 2009 r. jednoznacznie bowiem zakazuje lokalizacji budynków blaszanych, w tvm garaży i budynków gospodarczych. Dalej wskazano, że podnoszona w odwołaniu przez B. K. kwestia istnienia na terenie objętym ww. miejscowym planem innych obiektów tego typu, czyli garaży blaszanych, nie została przez organ rozpatrzona z uwagi na brak kompetencji do badania ewentualnych samowoli budowlanych wyjaśniając przy tym, że sprawa ta może być zgłoszona przez odwołującą do właściwego inspektora nadzoru budowlanego, w tym wypadku - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B.. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję Wojewody [...] B. K. w zasadzie powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu. Podała, że garaż został postawiony legalnie i pomalowany zgodnie z zaleceniem konserwatora zabytków na brązowo i współgra z otoczeniem. Dalej wyjaśniła, że garaż ten jest jej niezbędny, aby dbać o samochód, zaś wprowadzenie planu zagospodarowania przestrzennego nic nie zmieniło dla okolicy, bowiem zabytkowe domki fińskie są tynkowane, rozbudowywane, malowane na różne kolory. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania podnosząc, że narusza ona interes strony oraz zasady współżycia społecznego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje twierdzenia i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja wydana w trybie art. 155 kpa odmawiająca zmiany decyzji ostatecznej nr [...]z dnia [...]r. (zmienionej decyzjami z dnia [...]r.) zezwalającej na budowę tymczasowego garażu blaszanego przy ul. [...] 5 w B. i określającej czas jego użytkowania do [...]r., w zakresie zmiany terminu użytkowania tymczasowego garażu. Wskazać należy, że art. 155 kpa jest jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznych. Przepis ten stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes stron; przepis art. 154 § 2 kpa stosuje się odpowiednio. Przepis ten nie może być interpretowany rozszerzająco, a zmiana decyzji może nastąpić tylko w przypadku spełnienia wszystkich przesłanek określonych w tym przepisie. W orzecznictwie sądowym oraz w piśmiennictwie ukształtował się jednolity pogląd co do znaczenia użytego w tym przepisie sformułowania "przepisy szczególne", jako przesłanki negatywnej stosowania art. 155 kpa, zawartej w przepisach odrębnych. Chodzić tu będzie nie tylko o wyrażony expressis verbis zakaz zmieniania określonego rodzaju decyzji administracyjnych, czy też zakaz wynikający z istoty niektórych rozwiązań prawnych o charakterze restryktywnym (zob. J. Borkowski [w] B. Adamiak, J. Borkowski "KPA. Komentarz" Wyd. C. H. Beck, Warszawa 2002 r., str. 685 - 686), ale także uregulowany w poszczególnych ustawach "własny" tryb zmiany decyzji ostatecznej, wydanej w oparciu o przepisy takiej ustawy. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 kpa jest nowym postępowaniem, odrębnym w stosunku do tego, w którym zapadła weryfikowana decyzja ostateczna. Podkreślić należy, że decyzja wydana na podstawie art. 155 kpa może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych decyzją ostateczną organu, a więc decyzją, której dotyczy postępowanie o zmianę lub uchylenie. Przede wszystkim jak już wspomniano do zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 kpa konieczne jest spełnienie łącznie trzech warunków: zgoda strony, brak sprzeciwu ze strony przepisów szczególnych oraz, aby za zamianą lub uchyleniem przemawiał interes społeczny lub słuszny interes strony. W ocenie organów administracyjnych I i II instancji w niniejszej sprawie przepis szczególny nie pozwalał na zmianę decyzji ostatecznej z dnia 16 września 2003 r. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska. Stosownie do treści art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Dokonując analizy odpowiednich zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr XLV/627/09 Rady Miejskiej w B. z dnia 27 kwietnia 2009 r., Sąd w pełni podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz stwierdził, że organ administracyjny dokonał prawidłowej interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z treścią § 5 ust. 2 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze objętym planem zakazuje się lokalizacji budynków blaszanych, w tym garaży i budynków gospodarczych. Przedmiotowy garaż zlokalizowany jest na terenie oznaczonym symbolem 8MNk powołanego planu. W oparciu o zapis tej treści organy administracyjne obydwu instancji uznały, że brak jest możliwości zmiany przedmiotowej decyzji w części dotyczącej terminu użytkowania garażu. Niewątpliwie zapis § 5 ust. 2 pkt 4 tego planu jest przepisem szczególnym, który sprzeciwia się zmianie decyzji ostatecznej z dnia [...]r. W konsekwencji, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie, Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. Tym samym skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.