II SA/Gl 468/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie : Przewodniczący Sędzia WSA: Rafał Wolnik po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym p o s t a n a w i a : oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego w W. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z dnia [...] r. nr [...] nakładającą na [...] spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością spółkę komandytową w Chorzowie karę pieniężną w kwocie 15 000 zł, w związku z naruszeniem przepisów o transporcie drogowym. W podstawie prawnej tej decyzji wskazano m. in. art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do tego wniosku organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę zwrócił uwagę że wniosek ten jest bezprzedmiotowy ze względu na regulację art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy jednakże zwrócić uwagę, że rozpoznawany w niniejszej sprawie wniosek strony skarżącej dotyczy decyzji wydanej m.in. w oparciu o regulację art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z treścią art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, decyzja ostateczna, mocą której nałożona została kara pieniężna, o której mowa w art. 92 a ust. 1 tej ustawy, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku jednak wniesienia skargi decyzja taka staje się wykonalna dopiero z chwilą: odrzucenia skargi, cofnięcia skargi lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Złożenie skargi przez skarżącą spółkę na powyższą decyzję oznacza zatem, że decyzja ta w chwili obecnej nie podlega wykonaniu z mocy samego prawa. Przywołane okoliczności czynią zatem bezprzedmiotowym merytoryczne rozpatrywanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.